The Song Remains The Same – Κριτική

Οι Led Zeppelin υπήρξαν οι πιο επιδραστικοί και επιτυχημένοι σκαπανείς του heavy metal. Εισήγαγαν ένα ιδιαίτερο κιθαριστικό στιλ (άμεσα αναγνωρίσιμο έκτοτε), που βασιζόταν κατά κύριο λόγο στα blues και το πρώιμο ρεπερτόριό του περιλάμβανε διασκευές σε τραγούδια των Howlin’ Wolf, Albert King και Willie Dixon.
Σχηματίστηκαν το 1968, με ιδρυτή τον κιθαρίστα Jimmy Page (πραγματικό όνομα James Patrick Page, γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1944, στο Heston της Αγγλίας), ο οποίος προηγουμένως έπαιζε στους Yardbirds και προόριζε τους Zeppelin για διάδοχό τους σχήμα (το αρχικό τους όνομα ήταν New Yardbirds). Το κουαρτέτο συμπλήρωναν ο μπασίστας και κιμπορντίστας John Paul Jones (John Baldwin, γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1946, στο Λονδίνο), ο τραγουδιστής Robert Plant (γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1948, στο Bromwich της Αγγλίας) και ο ντράμερ John «Bonzo» Bonham (γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1947, στο Birmingham της Αγγλίας και πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 1980).
Οι Zeppelin αποτέλεσαν θεμελιώδη επιρροή για τις επόμενες γενιές των συγκροτημάτων τόσο του heavy metal (με την κιθαριστική ερμηνεία του Page και τα ιδιαίτερα φωνητικά του Plant) όσο και του progressive rock (με το μυστικισμό πολλών από τα τραγούδια τους) και του grunge rock της δεκαετίας του ’90.
Ωστόσο, οι λεγεώνες των μιμητών δεν κατάφεραν ποτέ να αντιγράψουν ποιότητες όπως η πολυπλοκότητα, η φινέτσα, η ιδιοσυγκρασία, το όραμα της μουσικής των Zeppelin. Ίσως επειδή από όλους τους «ήρωες της κιθάρας» του τέλους της δεκαετίας του ’60 ο Jimmy Page ήταν εκείνος που αφομοίωσε με τρόπο ουσιαστικότερο τις μαύρες αμερικανικές επιρροές και χάλκευσε ένα αληθινά νέο στιλ. Παράλληλα, ενώ με τις βροντερές blues διασκευές δημιουργούσε το heavy metal, άφηνε πάντα περιθώρια για ακουστικά διαλείμματα και λυρικές ευαισθησίες. Σε αναλογία με τον Jimmy Hendrix, είχε συγκεκριμένο λόγο για κάθε υποψία παραμόρφωσης, ανάδρασης, αντήχησης, είτε ωμού θορύβου που συσσωμάτωνε στη μουσική του.
Οι μαγνητοσκοπήσεις του «The Song Remains The Same» αφορούν στην εμφάνιση των Zeppelin στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης. Ήταν ένας από τους τελευταίους σταθμούς της εξαντλητικής αμερικανικής περιοδείας του 1973, η οποία έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ πώλησης εισιτηρίων, ξεπερνώντας ακόμη και την επιτυχία που είχαν σημειώσει οι Beatles την εποχή της beatlemania. Μέσα στην ακόλουθη διετία, τα τεράστια έσοδα των Zeppelin από τις ζωντανές τους εμφανίσεις και τις πωλήσεις δίσκων θα τους χάριζαν τον τίτλο του πιο επιτυχημένου και δημοφιλούς rock ‘n’ roll συγκροτήματος στον κόσμο.
Η ποιότητα της εικόνας και του ήχου του βίντεο είναι απλώς ικανοποιητική, γεγονός μάλλον αναμενόμενο, αφού στην ουσία δεν έχουμε να κάνουμε παρά με μια απλή μετεγγραφή στο φορμά του DVD του ίδιου υλικού που είχε κυκλοφορήσει αρκετά παλαιότερα σε βιντεοκασέτα. Από την άλλη, πρόκειται για τη μόνη πλήρους διάρκειας συναυλία του ιστορικού γκρουπ που σώζεται καταγραμμένη σε φιλμ, γεγονός που δίνει στο «The Song Remains The Same» την αίγλη του ντοκουμέντου.
Η υπόθεση έχει ως εξής: ο Peter Grant, ο μάνατζερ του γκρουπ, καλεί τα μέλη να επιστρέψουν από τις διακοπές τους προκειμένου να εμφανιστούν ζωντανά στο Madison Square Garden. Εμφανώς αναποφάσιστοι ως προς το αν επιθυμούν απλή καταγραφή του κονσέρτου ή μουσικό φιλμ «με υπόθεση», οι σκηνοθέτες Peter Clifton και Joe Massot παρουσιάζουν τις μαγνητοσκοπήσεις από τη συναυλία να εναλλάσσονται με μια αλληλουχία ψευδο-ψυχεδελικών επεισοδίων, τα οποία υποτίθεται ότι απεικονίζουν προσωπικά ονειροπολήματα και μυστικιστικές παραισθήσεις καθενός μέλους. Ο Jones εμφανίζεται ως μασκοφόρος καβαλάρης, ο Plant ως ιππότης με σπαθί, ο Page ανεβαίνει σε ένα βουνό για να συναντήσει ένα μάγο (που τελικά αποδεικνύεται ότι είναι ο εαυτός του), ο Bonham οδηγεί αυτοκίνητο αγώνων.
Το μουσικό τμήμα του φιλμ παρουσιάζει κάποιες εντυπωσιακές ερμηνείες σε κλασικό ρεπερτόριο του γκρουπ (που αντλείται από τα πέντε πρώτα άλμπουμ τους, τα Led Zeppelin I έως IV (1969-1971) και το Houses Of The Holy του 1973), με αποκορύφωμα τις φωνητικές ακροβασίες του Plant και τα διάφορα σόλο (ο Bonham σφυροκοπά αλύπητα τα ντραμς του, o Page άλλοτε χαϊδεύει και άλλοτε βασανίζει τις χορδές της κιθάρας του).
Συνολικά, το βίντεο αυτό καταγράφει ένα από τα σημαντικότερα γκρουπ του rock σε μια από τις δημιουργικές και εκφραστικές κορυφώσεις της καριέρας του. Η συνέχεια της ιστορίας των Zeppelin περιλαμβάνει κάποια επιπλέον φιλόδοξα άλμπουμ, όπως το Physical Graffiti (1975) ή το In Through The Out Door (1979), αλλά και εσωτερικές τριβές και ατυχίες, με αποκορύφωμα τον απρόσμενο θάνατο του Bonham το 1980, που οδήγησε και στη διάλυση του γκρουπ, το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.
To 1995, οι Led Zeppelin έγιναν μέλη του Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame.