«Κάναμε τα πάντα για αυτήν την οικογένεια – Αφαντες οι κοινωνικές υπηρεσίες – Τι λέει στο in η μητέρα συμμαθητή των παιδιών που ζούσαν στη «τρώγλη»

Μητέρα συμμαθητών των παιδιών που βρέθηκαν να ζουν σε άθλιες συνθήκες, σε ταράτσα πολυκατοικίας στο Περιστέρι, μιλά στο in και περιγράφει όσα, όπως λέει, βίωσαν γονείς και εκπαιδευτικοί επί μήνες, προσπαθώντας να στηρίξουν την οικογένεια. Παράλληλα, καταγγέλλει πλήρη αδιαφορία από τις αρμόδιες υπηρεσίες, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις για βοήθεια.

Η ξαφνική εμφάνιση της οικογένειας στο Περιστέρι

Η μητέρα περιγράφει πως η οικογένεια εμφανίστηκε ξαφνικά στη γειτονιά, χωρίς κανείς να γνωρίζει το παραμικρό για το παρελθόν ή τις συνθήκες διαβίωσής της.

«Αυτή η οικογένεια εμφανίστηκε ξαφνικά τον Σεπτέμβριο του 2024. Τα παιδιά μου τους είχαν συμμαθητές μέχρι τον Νοέμβριο του 2025. Μετά ξαφνικά τους χάσαμε. Σαν να ήρθαν εξ’ ουρανού στη γειτονιά δεν τους είχαμε δει ποτέ, τους βλέπαμε μόνο στο σχολείο».

Η εικόνα παραμέλησης που σόκαρε γονείς και παιδιά

Όπως αναφέρει, η εικόνα των παιδιών και συνολικά της οικογένειας ήταν από την πρώτη στιγμή σοκαριστική, με εμφανή σημάδια εγκατάλειψης και παραμέλησης.

«Αυτό που μας έκανε τρομερή εντύπωση ήταν πως όλη η οικογένεια από τον πιο μεγάλο μέχρι τον πιο μικρό ήταν τελείως παραμελημένοι. Και ο γιος μου και η κόρη μου που ήταν στην ίδια τάξη, δεν μπορούσαν να σταθούν από τη μυρωδιά. Είχαν ακούρευτα μαλλιά όλα τα παιδιά για χρόνια, φορούσαν μεγαλύτερα ρούχα από το νούμερό τους. Τριγυρνούσαν μέσα στο χειμώνα με κοντομάνικα κλπ».

Η κινητοποίηση γονέων, σχολείου και Δήμου

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, γονείς, εκπαιδευτικοί αλλά και ο Δήμος προσπάθησαν πολλές φορές να βοηθήσουν την οικογένεια, προσφέροντας ρούχα, τρόφιμα και καθημερινή στήριξη.

«Βλέποντάς τους εμείς ως γονείς αλλά και το σχολείο θελήσαμε να βοηθήσουμε: τους προσεγγίσαμε, τους δώσαμε παλιά ρούχα των παιδιών μας. Τους αγκαλιάσαμε πάρα πολύ δίνοντάς τους πράγματα για το σπίτι, φαγώσιμα. Τα παίρνανε στην αρχή, από το Δήμο κάθε μέρα τους έδιναν φαγητό και ψωμί».

Ωστόσο, όπως τονίζει, η εικόνα των παιδιών παρέμενε ανησυχητική.

«Τα παιδιά δεν νομίζω να έτρωγαν ωστόσο, γιατί ήταν πάντα καχεκτικά, κιτρινισμένα και χλωμά».

Η εικόνα του πατέρα και η απομόνωση της οικογένειας

Η μητέρα περιγράφει και την εικόνα του πατέρα, τονίζοντας πως συνολικά η οικογένεια παρέμενε αποκομμένη από τη γειτονιά και την κοινωνική ζωή.

«Ο πατέρας που έφερνε τα παιδιά στο σχολείο, είχε μακριά μούσια και μαλλιά, άπλυτος, χειμώνα καλοκαίρι φορούσε μια βερμούδα».

Παράλληλα, επισημαίνει πως η γειτονιά προσπάθησε να βοηθήσει, παρά τα όσα ακούγονται περί αδιαφορίας.

«Ακούμε παντού ότι δεν μιλούσαν οι γονείς: πιστέψτε με τους βοηθούσαμε όλοι και σα γειτονιά και σαν σχολείο, σαν κοινότητα στο Περιστέρι. Αυτοί δεν δέχονταν τη βοήθεια».

Οι προσπάθειες βοήθειας που δεν έγιναν ποτέ αποδεκτές

Όπως λέει, υπήρξαν αρκετές πρωτοβουλίες για να στηριχθούν τα παιδιά ακόμη και σε βασικές ανάγκες, οι οποίες όμως δεν βρήκαν ανταπόκριση από την οικογένεια.

«Ένα μαγαζί με αθλητικά είδη τους είχαν πει να πηγαίνουν τρεις φορές το χρόνο να παίρνουν παπούτσια για τα παιδιά χωρίς αντίτιμο και εκείνοι δεν πήγαν ποτέ. Πιστεύω ότι έκαναν σε ένα βαθμό αυτή τη ζωή από επιλογή».

Η ίδια περιγράφει και μία ακόμη προσπάθεια προσέγγισης από τον σύζυγό της.

«Κάποια στιγμή ο άντρας μου, πήγε και είπε στον πατέρα να πάρει τα παιδιά του και να τα πάει να κουρευτούν στον κουρέα που πηγαίνει ο άνδρας μου με το γιο μου και να τα πληρώσει εκείνος. Και δεν πήγαν ποτέ!»

«Τα παιδιά ήταν τρομαγμένα και φοβισμένα»

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, τα παιδιά έδειχναν συνεχώς φοβισμένα και απομονωμένα από τους συμμαθητές τους.

«Ήταν τελείως απομονωμένοι. Στο δρόμο τα παιδιά μας κοιτούσαν πολύ τρομαγμένα και φοβισμένα. Και παράλληλα ήταν και απομονωμένα από τις παρέες τους».

Παρά τις προσπάθειες άλλων παιδιών να τα προσεγγίσουν, εκείνα απέφευγαν κάθε επαφή.

«Παρότι ήταν σε αυτή την κατάσταση εγώ είχα πει στα παιδιά μου να τα προσεγγίσουν και να τα κάνουν παρέα και τα παιδιά μου το προσπάθησαν αλλά εκείνα αρ5νούνταν. Δεν ήθελαν τη συναναστροφή με τα άλλα παιδιά».

«Εμείς μπορούσαμε να φτάσουμε μέχρι ένα σημείο»

Η μητέρα τονίζει πως οι γονείς προσπάθησαν όσο μπορούσαν, όμως υπήρχαν όρια στο τι μπορούσαν να κάνουν χωρίς κρατική παρέμβαση.

«Εμείς ως γονείς μπορούμε να φτάσουμε μέχρι ένα σημείο: δεν μπορώ εγώ να πάρω τα παιδιά και να τα κάνω μπάνιο για παράδειγμα».

Όπως αναφέρει, είχαν ήδη ενημερωθεί φορείς και οργανώσεις για την κατάσταση της οικογένειας.

«Είχαμε απευθυνθεί και στον Δήμο Περιστερίου και στο Χαμόγελο του Παιδιού, όχι για καταγγελία μόνο για να πούμε ότι χρειάζεται αυτή η οικογένεια βοήθεια».

Η καταγγελία για την απουσία των υπηρεσιών

Η ίδια καταγγέλλει πως, παρά τις επανειλημμένες αναφορές, δεν υπήρξε ουσιαστική παρέμβαση από καμία αρμόδια υπηρεσία.

«Δυστυχώς δεν βοήθησε κανένας και φτάσαμε σε αυτό το σημείο γιατί εμείς τα λέγαμε αυτά από το 2024 και δεν βοήθησε κανείς. Οι υπηρεσίες δεν έκαναν τίποτα, το κράτος δεν έχει κάνει τίποτα για αυτή την οικογένεια. Γιατί υπήρχε παραμέληση ήταν φανερό».

Όπως λέει, η μοναδική πραγματική στήριξη προήλθε από το σχολείο και τους γονείς της περιοχής.

«Η στήριξη που έλαβαν ήταν μόνο από τους γονείς και το σχολείο. Και φυσικά και το σχολείο απευθύνθηκε και σε άλλες υπηρεσίες πάνω από την πρωτοβάθμια και δεν έγινε τίποτα».

«Τα είχαμε πει από την αρχή και δεν νοιάστηκε κανείς»

Κλείνοντας, εκφράζει την αγανάκτησή της για τις κατηγορίες ότι η τοπική κοινωνία δεν είχε αντιδράσει νωρίτερα.

«Μας έχει εξοργίσει που ακούγεται το ότι : «οι γονείς τώρα άνοιξαν τα στόματά τους!». Όχι! Τα είχαμε ανοίξει από την αρχή! Και δεν νοιάστηκε κανείς!»