Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η χαμένη τιμή της ελληνικής κεντροδεξιάς

Δεν είμαι μικρό επίτευγμα για μια κυβέρνηση να μπορεί να «υπερηφανευτεί» ότι έχει μάλλον τα περισσότερα υπόδικα ή ποινικά ελεγχόμενα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πολιτικά στελέχη (υπουργούς, βουλευτές, κ.λπ.). Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την κατάρτιση ο κατάλογος είναι μακρύς και δεν φαίνεται να έχει κλείσει καθώς όλα δείχνουν ότι θα προστεθούν και άλλες υποθέσεις.

Μόνο που όλα αυτά δεν είναι απλώς βέλη στη φαρέτρα της αντιπολίτευσης που τα εξαπολύει με καταιγιστικό ρυθμό. Αποτελούν και ένα πραγματικό συνειδησιακό βάρος για το εκλογικό σώμα της Νέας Δημοκρατίας, τον «λαό της κεντροδεξιάς» στη χώρα μας.

Γιατί θα ήταν υπερβολική και άδικη γενίκευση να πούμε ότι στο σύνολό του ο κόσμος αυτός είναι απλώς κάποιοι που με κυνισμό λένε «καλά έκαναν» κάθε φορά που ένα κυβερνητικό στέλεχος κατηγορείται.

Ούτε ταυτίζεται αυτός ο κόσμος με φιγούρες τύπου «Φραπέ», ούτε με τους «ιδιώτες» που έκαναν υποκλοπές (και αυτούς από το Μέγαρο Μαξίμου που τους έβαλαν να τις κάνουν), ούτε με όλους αυτούς που «έκαναν δουλίτσες» με την κυβέρνηση και τον μηχανισμό της. Όχι γιατί δεν υπάρχουν αυτοί (και μάλιστα είναι κυβερνητικότεροι της κυβέρνησης), αλλά γιατί δεν είναι αυτός ο μεγάλος κόσμος της κεντροδεξιάς στη χώρα (όπως δεν ήταν ο μεγάλος όγκος της δεξιάς δωσίλογοι, ταγματασφαλίτες ή χουντικοί ακόμη και εάν όλοι αυτοί συχνά έδωσαν τον τόνο).

Η κεντροδεξιά στη χώρα μας, ιδίως όπως τη διαμόρφωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά τη Μεταπολίτευση ήταν πάντα μια μεγάλη λαϊκή παράταξη. Συντηρητική κατά βάση, και με κουλτούρα «νοικοκυραίου», συχνά και μια πιο αυταρχική τάση, όμως δεν την αποτελούσαν πρωτίστως ούτε ακροδεξιοί ούτε λαμόγια.

Μάλιστα, ήταν – και είναι μια παράταξη – που ο κόσμος της, οι ψηφοφόροι της υπερηφανεύονται ότι είναι με το κράτος, την ευταξία, τους θεσμούς και παραδοσιακές αξίες, όπως η εντιμότητα και η ακεραιότητα.

Άλλωστε, οι ηγέτες και οι πολιτικοί που τη διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό σε αυτή τη βάση κινήθηκαν. Γιατί σε τελική ανάλυση κατανοούσαν ότι μια παράταξη πρέπει να φροντίζει πάντα ώστε οι άνθρωποι που την ψηφίζουν να μην ντρέπονται για αυτήν.

Ας μην ξεχνάμε ότι έπρεπε να απαντήσουν και στο – πραγματικό – ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, που μπορούσε να προβάλει μια ιστορία αγώνων και θυσιών.

Αυτή ακριβώς τη βασική ταυτοτική αναφορά της κεντροδεξιάς στην εντιμότητα και την ακεραιότητα έρχεται να κλονίσει, σχεδόν ανεπανόρθωτα, το ύφος και ήθος διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, με το συνδυασμό ανάμεσα στα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, την απροθυμία των πολιτικών στελεχών να αναλάβουν την ευθύνη, την αντιμετώπιση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας ως διαρκούς απαλλακτικού βουλεύματος, την αλαζονεία ότι για κάποιο λόγο αυτή η κυβέρνηση δικαιούται καθολικής ασυλίας.

Έτσι λοιπόν όταν ο Αντώνης Σαμαράς μιλά για «εκατοντάδες χιλιάδες αγνούς Νεοδημοκράτες, που ντρέπονται για το σημερινό κατάντημα», δεν το κάνει από διάθεση υπερβολής, ούτε για να προβάλει την προσωπική πικρία για τη διαγραφή του. Αποτυπώνει ένα υπαρκτό συναίσθημα πολλών συμπολιτών μας, ιστορικά αναφερόμενων στην κεντροδεξιά παράταξη, που σήμερα βλέπουν τη «Νέα Δημοκρατία να γίνεται συνώνυμη της διαφθοράς» για να χρησιμοποιήσω άλλη μια φράση από την πολύ σημαντική παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή.

Και με αυτό τον τρόπο υπογραμμίζεται ένα πραγματικό ρήγμα στην ίδια την εκλογική βάση του κυβερνώντος κόμματος, το οποίο μπορεί ακόμη να μην καταγράφεται δημοσκοπικά στην – αναγκαστικά… – μαγική εικόνα ερευνών -καθώς δεν περιλαμβάνουν τις επιλογές με τις οποίες όντως θα βρεθούν αντιμέτωποι οι πολίτες πίσω από το παραβάν όταν έρθει η ώρα της κάλπης-, όμως την κρίσιμη στιγμή, όταν θα έχει διαμορφωθεί νέο τοπίο πολιτικό, θα αποτελέσει καταλυτικό παράγοντα αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών.

Γιατί όταν στην πολιτική κυριαρχεί η αλαζονεία, αυτή που εύκολα θρέφει κάθε λογής μορφές ανηθικότητας και κυνισμού, τότε δεν χάνεται απλώς το μέτρο, αλλά και η επίγνωση του τι σημαίνει σχέση εκπροσώπησης και λογοδοσίας στο εκλογικό σώμα. Και αυτό οι ψηφοφόροι ποτέ δεν το συγχωρούν. Και τότε έρχεται η απότομη προσγείωση.