Μεγαλώνοντας σε αίρεση: Όταν ο «νόμος του Θεού» έγινε τρόμος

Η Σάρα Γκριν συνειδητοποίησε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην αίρεση όπου μεγάλωσε – την οργάνωση Aggressive Christianity Missions Training Corps (ACMTC), γνωστή αρχικά ως Free Love Ministries – όταν η μητέρα της ανάγκασε τρία μέλη να ζουν κλειδωμένα σε ένα υπόστεγο.

Η μητέρα της, Ντέμπορα Γκριν, έλεγε ότι είχαν κριθεί από τον Θεό και αυτό ήταν η τιμωρία τους. Μία από αυτές, οικογενειακή φίλη ονόματι Μόρα, αναγκάστηκε να φορά έναν λευκό σάκο και μετονομάστηκε σε «Εγκαταλελειμμένη». Οι άλλες δύο ονομάστηκαν «Στείρα» και «Απεχθής».

Όταν ο φόβος γίνεται καθημερινότητα

Η Σάρα είναι σήμερα μια δυναμική και εντυπωσιακή γυναίκα, με έντονη ειρωνεία και ένα δυνατό, χαρακτηριστικό γέλιο, περιγράφει άρθρο του Guardian, όπου μιλά για τη ζωή της. Όταν όμως μιλά για εκείνες τις στιγμές, ξεσπά σε κλάματα.

«Ένιωθα αηδία μέχρι μέσα μου. Παρότι είχα μεγαλώσει έτσι και η μητέρα μου μου έλεγε ότι είναι η φωνή του Θεού και ξέρει τι πρέπει να περάσουν οι άλλοι, δεν μου έβγαζε κανένα νόημα», λέει.

«Όταν τους έκλεισαν στο υπόστεγο, τους έδινα κρυφά φαγητό. Δεν καταλάβαινα γιατί η Μόρα, που είχε οικογένεια και ήταν μέλος μας, έπρεπε να ζει σαν ζώο και να κάνει ταπεινωτικά πράγματα».

Σταματά για λίγο, συγκινημένη. «Τι είχε κάνει; Δεν είχα δει τίποτα. Και τότε άρχισες να φοβάσαι, γιατί μπορούσες να είσαι ο επόμενος».

Αργότερα έμαθε ότι το «αμάρτημα» της Μόρα ήταν πως αρνήθηκε να χτυπήσει τα παιδιά της.

Από μια «κανονική» αρχή στην απόλυτη εκτροπή

Η Ντέμπορα Γκριν γεννήθηκε στην Καλιφόρνια με το όνομα Λάιλα Κάρτερ. Ήταν άριστη μαθήτρια και στο πανεπιστήμιο έγινε κομμουνίστρια. Γνώρισε τον σύζυγό της, Τζιμ Γκριν, σε μια χίπικη κοινότητα. Αργότερα στράφηκαν στον χριστιανισμό και έγιναν ιεραπόστολοι.

Μετακόμισαν στο Μεξικό, όπου εργάστηκαν αρχικά σε ορφανοτροφείο και στη συνέχεια σε χριστιανικό κολέγιο. Εκεί, τα παιδιά τους, η Σάρα και ο μικρότερος αδελφός της Τζος, τα φρόντιζε ένας 18χρονος φοιτητής. Κάθε απόγευμα έβαζε τον μικρό να κοιμηθεί και έπαιρνε τη Σάρα για «βόλτα». Μια μέρα την οδήγησε στην άδεια εκκλησία του σχολείου, της έδειξε τα γεννητικά του όργανα και την ανάγκασε να τον αγγίξει. Αυτό συνεχίστηκε για εβδομάδες, μέχρι που τελικά τη βίασε όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Η μητέρα της το ανακάλυψε όταν βρήκε αίμα στα εσώρουχά της.

Η «φωνή του Θεού» και η κατάρρευση

Σοκαρισμένοι, εγκατέλειψαν το μέρος και άρχισαν να αναζητούν τον «αληθινό Θεό», ταξιδεύοντας στο Μεξικό και την Κεντρική Αμερική. Παρά το τραύμα, η Σάρα θυμάται ότι εκείνα τα χρόνια η οικογένεια λειτουργούσε σχετικά φυσιολογικά.

«Ήμασταν πολύ φτωχοί, αλλά η μητέρα μου ήταν στοργική. Μου έμαθε να μαγειρεύω και να ράβω», λέει.

Όλα άλλαξαν το 1981, όταν η μητέρα της δήλωσε ότι άρχισε να ακούει απευθείας τον Θεό.

«Έλεγε ότι λαμβάνει προφητείες και σιγά σιγά την έβλεπα να χάνει τον έλεγχο…», λέει η Σάρα.

Μια αίρεση με στρατιωτική δομή

Οι γονείς της ίδρυσαν την αίρεση Aggressive Christianity Missions Training Corps στο Σακραμέντο. Αρχικά λεγόταν Free Love Ministries, όμως στην πράξη δεν υπήρχε τίποτα «ελεύθερο» ή «αγαπητικό». Η κοινότητα λειτουργούσε σαν στρατός, με τη Ντέμπορα και τον Τζιμ ως αρχηγούς.

Η Ντέμπορα άλλαξε όνομα και υιοθέτησε μια στρατιωτική εικόνα, με λευκή στολή και μπερέ. Ήταν ταυτόχρονα χαρισματική και αυταρχική.

Βία, πείνα και απόλυτος έλεγχος

Η ίδια είχε δύσκολη παιδική ηλικία, με φτώχεια, κακοποίηση και την απώλεια του αδελφού της. Αυτό ενίσχυσε την πεποίθησή της ότι είναι ξεχωριστή. Για κάποιους ήταν γοητευτική και επιβλητική. Για τη Σάρα όμως, το βασικό χαρακτηριστικό της ήταν η ικανότητά της να χειραγωγεί.

Σε ηλικία 10 ετών, η Σάρα απομακρύνθηκε από το σχολείο για να μορφωθεί μέσα στην κοινότητα. Στην αρχή υπήρχαν κανονικά μαθήματα, αλλά σύντομα τα πάντα αντικαταστάθηκαν από τη Βίβλο.

Η πειθαρχία ήταν σκληρή. Ο πατέρας της εκτελούσε τις εντολές της μητέρας της και τιμωρούσε τα παιδιά με ξύλο.

«Μας χτυπούσε με ζώνη. Το θεωρούσα φυσιολογικό», λέει.

Η τιμωρία περιλάμβανε και στέρηση τροφής. «Υπήρχαν φορές που τρώγαμε από τα σκουπίδια».

Ο εξαναγκασμός στον γάμο και η αντίδραση

Στα 14 της, η μητέρα της επιχείρησε να την εξαναγκάσει σε γάμο με ενήλικο μέλος της κοινότητας, παρουσιάζοντας την απόφαση ως «θεϊκή εντολή». Για τη Σάρα, που μόλις είχε μπει στην εφηβεία, η πίεση ήταν ασφυκτική.

«Μου είπε ότι είναι θέλημα Θεού να κάνω παιδιά», θυμάται.

Αρχικά αρνήθηκε, επισημαίνοντας ακόμη και το προφανές — ότι ήταν παιδί και ότι κάτι τέτοιο ήταν παράνομο. Ωστόσο, υπό συνεχή πίεση και χωρίς καμία διέξοδο, λύγισε και συμφώνησε προσωρινά. Η «δέσμευση» ανακοινώθηκε άμεσα στην κοινότητα, χωρίς να της δοθεί περιθώριο αντίδρασης.

Λίγο αργότερα, ο άνδρας που προοριζόταν για σύζυγός της την εγκλώβισε σε έναν χώρο εργασίας και προσπάθησε να την αγγίξει, ξεκαθαρίζοντάς της ότι δεν μπορούσε να ξεφύγει. Η αντίδρασή της ήταν άμεση και βίαιη: άρπαξε μια λεπίδα, τον τραυμάτισε και τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει αν την πλησίαζε ξανά.

Το περιστατικό δεν οδήγησε σε προστασία της, αλλά σε περαιτέρω τιμωρία. Απομονώθηκε από την υπόλοιπη κοινότητα και βρέθηκε υπό ακόμη πιο αυστηρή επιτήρηση. Σε κατάσταση απόγνωσης, επιχείρησε να βάλει τέλος στη ζωή της, καταναλώνοντας υπερβολική ποσότητα χαπιών. Η μητέρα της, φοβούμενη ότι θα αποκαλύψει όσα συνέβαιναν, αρνήθηκε να τη μεταφέρει στο νοσοκομείο.

Όταν αργότερα πιέστηκε εκ νέου να παντρευτεί, η Σάρα έκανε δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας. Αποτυγχάνοντας και πάλι, κατέφυγε σε μια αργή και βασανιστική μορφή αντίστασης: προσπάθησε να πεθάνει από ασιτία.

Για την ίδια, εκείνη την περίοδο, ο γάμος δεν ήταν επιλογή — ήταν παγίδα χωρίς διέξοδο.

Ζωή στην παρανομία και πλήρης απομόνωση

Το 1988, μία από τις γυναίκες που είχαν τιμωρηθεί, κατάφερε να δραπετεύσει και να κινηθεί νομικά κατά της κοινότητας. Η οργάνωση καταδικάστηκε να πληρώσει αποζημίωση και άρχισε να μετακινείται συνεχώς για να αποφύγει τις αρχές, μέχρι που εγκαταστάθηκε στο Νέο Μεξικό.

Εκεί, η κατάσταση έγινε ακόμη πιο ακραία: τα παιδιά δεν μορφώνονταν, οι ασθένειες αγνοούνταν και οι κανόνες γίνονταν όλο και πιο αυστηροί.

Από την επιβίωση στην απόδραση

Στα 17 της, η Σάρα αναγκάστηκε να παντρευτεί. Απέκτησε δύο παιδιά, αλλά η κατάσταση χειροτέρευε συνεχώς.

Η μητέρα της άρχισε να οργανώνει ακόμη και μεταφορά παιδιών από την Αφρική, πείθοντας φτωχές μητέρες να τα δώσουν στην αίρεση με αντάλλαγμα χρήματα — μια πρακτική που στην ουσία συνιστούσε trafficking.

Η ίδια η Σάρα στάλθηκε στην Ουγκάντα για να φέρει ένα μωρό στις ΗΠΑ, πιστεύοντας τότε ότι κάνει το σωστό.

Τελικά, αποφάσισε να φύγει. Άφησε πίσω της τα παιδιά της και δραπέτευσε.

Η ζωή από το μηδέν

Κατέληξε άστεγη στο Σιάτλ, κοιμόταν στο δρόμο, αλλά για πρώτη φορά ένιωθε ελεύθερη.

«Μπορούσα να κάνω τα πιο απλά πράγματα χωρίς φόβο», λέει.

Σιγά σιγά βρήκε δουλειά και άρχισε να ξαναχτίζει τη ζωή της.

Χρόνια αργότερα, όταν επέστρεψε για να πάρει τα παιδιά της, η μητέρα της αρνήθηκε. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που τα είδε.

Οι αποκαλύψεις και η καταδίκη

Το 2016, οι αρχές ξεκίνησαν εκτεταμένη έρευνα για τη δράση της κοινότητας, έπειτα από καταγγελίες και νέα στοιχεία που αποκάλυπταν ένα σκοτεινό πλέγμα κακοποίησης. Στο μικροσκόπιο μπήκαν σοβαρά αδικήματα, όπως σωματική και ψυχολογική κακοποίηση ανηλίκων, σεξουαλική εκμετάλλευση, παραμέληση, αλλά και πρακτικές που παρέπεμπαν σε trafficking.

Η έρευνα έφερε στο φως ένα κλειστό και αυστηρά ελεγχόμενο περιβάλλον, όπου τα παιδιά μεγάλωναν απομονωμένα, χωρίς πρόσβαση σε εκπαίδευση ή ιατρική φροντίδα, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις φέρονται να είχαν υποστεί συστηματική κακοποίηση. Ιδιαίτερο σοκ προκάλεσαν οι καταγγελίες για σεξουαλική βία εντός της κοινότητας, καθώς και η αντίληψη ότι τα ανήλικα μέλη αντιμετωπίζονταν ως «ιδιοκτησία» της ομάδας.

Η Σάρα Γκριν, που είχε ήδη απομακρυνθεί, κλήθηκε να καταθέσει. Όπως έχει περιγράψει, ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία, καθώς βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τη μητέρα της — τη γυναίκα που για χρόνια ασκούσε πάνω της απόλυτο έλεγχο. Παρά τον φόβο ότι θα «λυγίσει», κατάφερε να μιλήσει και να περιγράψει όσα είχε βιώσει.

Το 2018, το δικαστήριο έκρινε ένοχη τη Ντέμπορα Γκριν και της επέβαλε βαριές ποινές για σειρά κακουργημάτων, μεταξύ των οποίων βιασμοί ανηλίκων, απαγωγές και κακοποίηση παιδιών. Παράλληλα, καταδικάστηκε και για την υπόθεση θανάτου ενός ανήλικου αγοριού, το οποίο δεν έλαβε ποτέ την απαραίτητη ιατρική φροντίδα.

Η ετυμηγορία αποτέλεσε σημείο καμπής τόσο για την υπόθεση όσο και για τη Σάρα.

«Όταν έμαθα την απόφαση, έκλαψα από ανακούφιση», έχει δηλώσει, περιγράφοντας το βάρος που έφυγε από πάνω της μετά από χρόνια φόβου.

Ωστόσο, η υπόθεση δεν έκλεισε εκεί. Σε επόμενη φάση, μέρος της καταδίκης ακυρώθηκε για νομικούς λόγους, οδηγώντας σε νέα δικαστική διαδικασία και ανατρέποντας προσωρινά την αρχική απόφαση. Αργότερα, ορισμένες από τις κατηγορίες επανήλθαν, διατηρώντας ανοιχτό το κεφάλαιο της δικαιοσύνης.

Σήμερα, η υπόθεση παραμένει θολή, καθώς η Ντέμπορα Γκριν φέρεται να έχει εξαφανιστεί, με τις αρχές να αγνοούν την ακριβή τοποθεσία της. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί έντονη ανησυχία, καθώς αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να παραμένει εκτός ελέγχου, παρά το βαρύ κατηγορητήριο που τη συνοδεύει.

Ζώντας με το τραύμα

Η Σάρα ζει πλέον στη Χαβάη και προσπαθεί να διαχειριστεί το τραύμα της. Συνεχίζει τη θεραπεία της και προσπαθεί να προχωρήσει.

Δεν γνωρίζει πού βρίσκονται τα παιδιά της και ο αδελφός της.

Αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για έναν λόγο: «Θέλω να βοηθήσω ανθρώπους που ζουν σε παρόμοιες καταστάσεις».

«Θα ήταν ανακούφιση»

Και αν μάθαινε ότι η μητέρα της πέθανε;

«Θα ένιωθα ανακούφιση», απαντά.

Όχι για όσα έγιναν — αλλά για όσα θα μπορούσαν ακόμη να συμβούν.