Από μια άποψη, θα μπορούσε να θεωρηθεί και συνεισφορά στον παγκόσμιο πολιτικό πολιτισμό.

Στην Ελλάδα έχουμε το παράδοξο να είναι στην εξουσία, σε αγαστή συνεργασία, μια κυβέρνηση που διαφωνεί στο πιο κομβικό θέμα εξωτερικής πολιτικής και για το οποίο υπάρχει η πιο μεγάλη πολιτική πόλωση. 

Ο Τσίπρας μιλούσε για βήμα ειρήνης και δημοκρατίας στην Ευρώπη την Παρασκευή και το Σάββατο ο Καμμένος υποστήριζε ότι είναι μια επικίνδυνη συμφωνία που επέμενε ότι είναι θα την καταψηφίσει, θα παραιτηθεί και θα αποσυρθεί από την κυβερνητική πλειοψηφία. 

Ακόμη χειρότερα ο Πάνος Καμμένος μένει και στηρίζει μια κυβέρνηση της οποίας ο πρωθυπουργός τον πούλησε και τον «άδειασε». Τον έπιασε κορόιδο κυριολεκτικά. 

Δεν το λέω εγώ, ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος το παραδέχτηκε στην ομιλία του στη νεολαία των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (ενισχυμένη με κάμποσους γκρίζους κροτάφους για να γεμίσει η αίθουσα).

«Οι διαβεβαιώσεις που είχαμε ήταν ότι θα γίνει ο διάλογος, αλλά επειδή είναι γνωστή η θέση και ο αλυτρωτισμός της άλλης πλευράς θα πήγαινε ο διάλογος κάποια χρόνια μετά διότι αυτοί δεν έχουν αλλάξει».

Αυτό είχε υποσχεθεί ο Τσίπρας τον Πάνο Καμμένο, αλλά μετά πήγε πίσω από την πλάτη του και έκανε τη συμφωνία που όλοι ξέρουμε, χωρίς να το αντιληφθεί ο Πάνος γιατί ήταν απασχολημένος να προασπίζει την πατρίδα έναντι πλήθους εισβολέων.

Αλλά παρ’ όλα αυτά ο Πάνος Καμμένος δεν παραιτείται τώρα, όπως δεν παραιτήθηκε όταν έγινε σαφές ότι θα προχωρήσει η συμφωνία, όπως δεν παραιτήθηκε κάθε φορά που έβλεπε την κυβέρνηση στο υπουργικό συμβούλιο της οποίας συμμετέχει να κάνει βήματα για τη επικύρωση της συμφωνίας. 

Και τώρα ο Πάνος Καμμένος πάλι δεν παραιτείται. Αντίθετα, πετάει τη μπάλα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Να πάρει αυτός πρωτοβουλία κατά της συμφωνίας.

Μικρή σημασία έχει ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει τέτοια αρμοδιότητα ή ότι το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών είναι ένα άτυπο όργανο και όχι «συμβούλιο του στέμματος». 

Το βασικό είναι ότι ο Πάνος Καμμένος νομίζει ότι με αυτό τον τρόπο εκφράζει την πατριωτική του αντίθεση στη συμφωνία και συνάμα δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να ρίξει την κυβέρνηση.

Και έτσι ο Πάνος Καμμένος προσέθεσε άλλη μια πράξη στο μακροσκελές θέατρο της «σύγκρουσης» του με τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Μόνο που αυτό το επαναλαμβανόμενο θέατρο του παραλόγου είναι τμήμα της λειτουργίας μιας κυβέρνησης. Μας κυβερνά ένας συνασπισμός κομμάτων που υποτίθεται ότι δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο μαζικό. Κυβερνούν από κοινού αλλά υποτίθεται ότι εκφράζουν δύο αντίπαλους ιδεολογικούς πόλους. Συνεργάζονται αλλά υποτίθεται ότι ο ένας εταίρος κάποια στιγμή θα ρίξει την κυβέρνηση.

Μην μασάτε: το κλειδί είναι στο «υποτίθεται». Ο Πάνος Καμμένος «υποτίθεται» ότι όταν έρθει η ώρα θα ρίξει την κυβέρνηση. Αλλά δεν θα τη ρίξει.

Γιατί δεν θέλει να τη ρίξει.

Ο Πάνος Καμμένος την επαύριον των εκλογών θα έχει γίνει ξανά απλός πολίτης. 

Δεν θα είναι υπουργός. 

Δεν θα μπορεί να χρησιμοποιεί κρατικό αεροσκάφος. 

Δεν θα μπορεί να υπογράφει στρατιωτικές προμήθειες. 

Δεν θα μπορεί να επισκέπτεται εκθέσεις όπλων. 

Δεν θα μπορεί να συζητά με απίθανους μεσάζοντες πώς θα πουλήσει η Ελλάδα όπλα στη Σαουδική Αραβία. 

Δεν θα μπορεί να συνεννοείται με άλλους υπουργούς για την πρόοδο δικαστικών υποθέσεων. 

Δεν θα έχει την ίδια ασυλία, τυπικά και ουσιαστικά.

Την επαύριον των εκλογών ο Πάνος Καμμένος δεν θα έχει καμία εξουσία. 

Και επειδή δεν τον ενδιαφέρει κάτι άλλο, δεν πρόκειται να ρίξει ποτέ την κυβέρνηση πριν αποφασίσει ο Αλέξης Τσίπρας να κάνει εκλογές. 

Όλα τα άλλα είναι απλώς φούμαρα που απευθύνονται σε ένα κομματικό ακροατήριο των ΑΝΕΛ που ολοένα και συρρικνώνεται.

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο