Είναι μια στάσις κι αυτή, νιώθεται: O πρωθυπουργός και οι οργανικοί διανοούμενοι που τον περιστοιχίζουν αποφάσισαν να γράψουν -ή μήπως να «διορθώσουν»;- την ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ. Μην σας κουράζουμε με λεπτομέρειες.

Το στόρι εξελίσσεται ως εξής: Hταν στραβό το κλήμα επί Μνημονίων, παραπλανήθηκαν με τους «συσχετισμούς δυνάμεων» στην Ευρώπη, αλλά με την ψήφιση των προαπαιτουμένων, τους νόμους για το σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων και αλλαγής φύλου και τη συμφωνία για το Μακεδονικό μπορείτε να τους αποκαλείτε «σοσιαλδημοκράτες», που λέει κι ο Μαραντζίδης.

Όλα καλά, πλην όμως την ιστορία την γράφουν (ήδη) και άλλοι. Κυρίως την γράφουν οι ιστορικοί. Οπότε ας προφτάσει κανείς στο Δωμάτιο Πολέμου και στον Θανάση Καρτερό ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω από την τεχνογνωσία της προπαγάνδας για να «παραγραφεί» η γνώμη των άλλων.

Πάρτε για παράδειγμα το άρτι εκδοθέν βιβλίο «The road to unfreedom» (The Bodley head) του Τίμοθι Σνάιντερ, όπου ο τολμηρός ιστορικός συγκεντρώνει σειρά αναλύσεων για τη δράση της Ρωσίας εντός της Ευρώπης για να υπονομεύσει την Ευρώπη. Στο κεφάλαιο «Ενοποίηση ή αυτοκρατορία» αναφέρεται για την άνοδο των εθνικολαϊκιστικών ή ακροδεξιών ρευμάτων σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη από το 2010 και μετά. «Οι ηγέτες της Ουγγαρίας έχτισαν ένα δεξιόστροφο αυταρχικό καθεστώς… Ένα άλλο κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα, αντιμετώπισε την απειλή οικονομικής κατάρρευσης ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας κρίσης του 2008.

Οι ψηφοφόροι της στράφηκαν προς την άκρα Δεξιά ή την άκρα Αριστερά. Οι ούγγροι και οι έλληνες ηγέτες έβλεπαν την κινεζική ή τη ρωσική βοήθεια σαν μια εναλλακτική για το μέλλον». Δεν ακούγεται και πολύ σοσιαλδημοκρατικό, είναι η αλήθεια.

Αλλά δεν είναι το μόνο παράδειγμα. Το ευθύβολο «People vs. Democracy» του πολιτικού επιστήμονα Γιάσα Μουνκ περιγράφει αυτό που συνέβη στη μνημονιακή Ελλάδα με λεπτομέρειες. Μέχρι και την αγωγή του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά εναντίον της επιθεώρησης «Athens Review of Books» αναφέρει (έστω, σε υποσημείωση), όπως και την «επίθεση εναντίον του Τύπου» όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να ελέγξει «ποιος θα έχει δικαίωμα στις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες».

Κυρίως, όμως, αναφέρει τις συνθήκες που επέτρεψαν την άνοδο στην εξουσία του εθνικολαϊκιστικού εσμού. «Ενθαρρυμένος από την καθαρή έκφραση της λαϊκής θέλησης (σ.σ.: στο δημοψήφισμα του 2015) ο Τσίπρας επέστρεψε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Έ

δειχνε να πιστεύει ότι η τρόικα θα συναντούσε την Ελλάδα στα μισά του δρόμου. Κι όμως, η αρχική προσφορά αποσύρθηκε – και η νέα έφερε μεγαλύτερες δυσκολίες… Όταν προσήλθε μπροστά στις κάμερες το πρωί της 13ης Ιουλίου, με μάτια κόκκινα και πρόσωπο καταβεβλημένο, ήταν σαφές ότι η νύχτα είχε καταλήξει στον “αποκεφαλισμό” του».

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο