Ταξίδι ολιγοήμερο στην Γερμανία. Προορισμός το Κότμπους, στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Μας αποβίβασαν στο αεροδρόμιο Τέγκελ. Μας έβαλαν σε μια σειρά (μέσα στην φυσούνα) να περάσουμε από έλεγχο ταυτοτήτων. Οι πιο πολλοί από τους επιβάτες είχαν διαβατήρια, παρότι Έλληνες. Συνθήκη Σένγκεν, όχι για όλους. Ίσως δικαιολογημένα με τα όσα παρατράγουδα έχουν σημειωθεί.

-Τριτοκοσμική χώρα, αναφώνησε κάποια κυρία από τους επιβάτες.

-Και που είσαστε ακόμα της απάντησα. Έχουμε να περάσουμε από οδοντίατρο και πνευμονολόγο, για λοιμώδη νοσήματα.

-Παναγία μου αναφώνησε! Φρόντισα να την καθησυχάσω, ότι γίνονται γρήγορα οι έλεγχοι. Δεν είναι –πλέον- εξονυχιστικοί, λόγω παρέμβασης του κ. Πολλάκη. Νάχει την υγειά του ο άνθρωπος…

Δεύτερη έκπληξη ήταν στην συνέχεια, ότι υπήρχε στην αίθουσα, παραλαβή των αποσκευών και έξοδος του αεροδρομίου. Είναι προφανές ότι είμαστε μοναδική, εκλεκτική περίπτωση. Κάτι που έχει να σημειωθεί χρόνια πολλά πρίν. Ευτυχώς δεν μας είχαν βάλει κάποιο διακριτικό… Η Ελλάδα της δήθεν αριστεράς, σκέφθηκα φωναχτά. Η Ελλάδα της αξιοπρέπειας…

Ταξί για τον σιδηροδρομικό σταθμό, προς το Βερολίνο. Τίποτα όμως δεν παραπέμπει στην παλιά πόλη, που μύριζε αρχοντιά. Ακόμη και η κυλιόμενη σκάλα ανόδου, δεν λειτουργούσε! Αδιαφορία! Άντε τώρα να ανεβάσεις την παραφορτωμένη βαλίτσα, με τα δώρα για την εγγονούλα, από τις σκάλες. Μας λυπήθηκε όμως ένας Γερμανός και την ανεβάσαμε. Μας είδε προφανώς τελείως… απελπισμένους. Θυμήθηκα πολύ καλά, που παλαιότερα οι ταξιδιώτες για την Αθήνα φορτώνονταν όλα τα καλά από το χωριό, μέχρι κότες που εξείχε το κεφάλι τους, από το καλάθι. Λειτουργούσαν όμως οι κυλιόμενες σκάλες στην Ομόνοια. Κι’ ο κόσμος περνούσε και ξαναπερνούσε διασκεδάζοντας ν’ ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες…

Πήραμε το τρένο για Κότμπους. Πλατφόρμα 12, που έγινε ξαφνικά 11, λίγα λεπτά πριν φθάσει. Γερμανία του 2018.

Όλα όμως ηρέμησαν σαν μπήκαμε στο τρένο, με την τεράστια βαλίτσα. Την τακτοποιήσαμε ή νομίζαμε, αλλά αυτή μας ξέφευγε και την επαναφέραμε. Ευτυχώς το τρένο ήταν καινούργιο. Γιατί βλέπαμε, σε άλλες πλατφόρμες, τρένα παλαιάς τεχνολογίας, χρήσιμα στην τότε Ανατ. Γερμανία, αλλά ακόμη λειτουργικά.

Η προσμονή μας όμως μεγάλωσε καθώς πλησιάζαμε στο Κότμπους. Όμως στην διαδρομή, μέσα από δάση, βλέπαμε που και που και σκουπίδια. Δεν υπήρχαν βέβαια οι Ελληνικοί σκουπιδότοποι στα ωραιότερα σημεία για θέα, το απέραντο πλαστικό, στις δύο πλευρές των δρόμων που μας κατακλύζουν και μας γεμίζουν ντροπή.

Επιτέλους, Κότμπους. Το μέρος που επέλεξαν τα παιδιά να φέρουν την κόρη τους και εγγονή μας στο κόσμο. Ρωτήσαμε για ταξί και μια ωραία κοπέλα, μας έδειξε βαριεστημένα την κατεύθυνση. Ερωτική απογοήτευση. Ίσως…

Φθάσαμε στην οικία. Ευρύχωρη και πεντακάθαρη. Είδαμε την μικρή που την είχαν ντύσει βλαχοπούλα, λόγω Αποκριάς και με τους ήχους ανάλογης μουσικής (μικρή Βλάχα – Βλαχοπούλα) γιορτάσαμε την γέννησή της. Τα συναισθήματα απίστευτα.

Βγήκαμε βόλτα. Το κρύο έτσουζε. Σύνορα με την Πολωνία. Πολυκατοικίες τεράστιες σε μέγεθος, τύπου Σοβιέτ και μερικά γλυπτά ακαλαίσθητα. Πολύ ήσυχο μέρος με ευγενικούς και καταδεκτικούς ανθρώπους. Ήρεμους και ευτυχισμένους. Περπατήσαμε τους δρόμους, καθίσαμε σε καφέ. Μεγάλη η διαφορά, ακόμη, από την Δυτ. Γερμανία. Βήματα όμως προόδου καθημερινά. Προσπαθούν να γεφυρώσουν το τεράστιο χάσμα.

Όμορφο, για μένα το Κότμπους. Ίσως γιατί εκεί μένουν τα παιδιά και η μικρούλα γεννήθηκε εκεί. Όπως χιλιάδες άλλα Ελληνόπουλα. Η Ελλάδα αποδεικνύεται πολύ αφιλόξενη για τα παιδιά της.

Συνέχεια στην βόλτα μας κατά το ποτάμι και προς το κέντρο. Προσπάθησα να δώ, να μάθω τι συζητάνε, ποιο είναι το κέντρο ενδιαφέροντός τους. Να συζητάνε, άραγε για την Ελλάδα, όπως όλος ο κόσμος; να απασχολούμε και στα πολωνογερμανικά σύνορα τους κατοίκους της; Ναι είναι αλήθεια. Όλοι ασχολούνται με μας! Ήταν κάτι που περιμέναμε άλλωστε…

Παλιά για κάποιον Μπαρουφάκης, τώρα για κάποιον Κατρουγκάλος, πανάθεμα την προφορά τους, Σπίρτζον, Σπίρτζης τους διόρθωνα εγώ και πάλι τα ίδια. Και ναί έλεγαν για ένα ακόμη σκάνδαλο. Για Novartis και ότι όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες και ανέλυαν την πολιτική κατάσταση και τον Αλέξης που ολημερίς έχτιζε το γιοφύρι και το βράδυ γκρεμιζόταν και ευτυχώς όλοι στο εξωτερικό ασχολούνται μαζί μας. Κι’ αυτό αρκεί για τις ψευδαισθήσεις μας. Μας κάνει όλο και πιο δυνατούς και ψωραλέους.

Αθήνα, 14 Φεβρουαρίου 2018
Δημήτρης Χ. Παξινός
Πρώην Πρόεδρος ΔΣΑ

in.gr

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο