Οι περισσότεροι νόμοι χρειάζονται κατάργηση, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ

93

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΓΣΕΕ Γ.ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ: ΕΝΟΤΗΤΑ B

Το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο τι περιθώρια για ελαστικοποίηση της εργασίας δίνει στους εργοδότες;

Θα έλεγα πως έχουμε ένα νομοθετικό πλαίσιο το οποίο περιλαμβάνει όλων των ειδών τις ελαστικότητες. Όποια μορφή ελαστικότητας υπάρχει στην Ευρώπη και στον κόσμο, στην Ελλάδα σωρευτικά λειτουργεί. Και η μεγαλύτερη ελαστικότητα, που πρέπει να λαμβάνουμε πάντα υπόψη σε ότι αφορά την ελληνική αγορά εργασίας -και ας μην προκύπτει από κανένα νόμο-, είναι το 25% μαύρης, ανασφάλιστης εργασίας που εφαρμόζεται, με τους εργοδότες να κάνουν ευρεία χρήση της.

Ωστόσο να σημειώσουμε ότι από τους υπάρχοντες νόμους που αφορούν τις μορφές ελαστικής εργασίας τίθενται κάποιες -αν και σαφώς ανεπαρκείς- προϋποθέσεις και όροι. Οι εργοδότες όμως αρνούνται να τηρήσουν ακόμη και αυτά.

Δηλαδή, ο νόμος που προβλέπει δυνατότητα μετατροπής της σύμβασης αορίστου χρόνου σε μερικής απασχόλησης θέτει ως απαραίτητες προϋποθέσεις για να γίνει αυτό: να συναινέσει ο εργαζόμενος, να υπάρξει έγγραφο για τη νέα σύμβαση (και όχι προφορική συμφωνία) και να κοινοποιηθεί η σύμβαση και η χρονική διάρκεια της στην Επιθεώρηση Εργασίας. Δεν κάνουν τίποτα από αυτά οι εργοδότες.

Πότε άρχισε να στρώνεται το έδαφος για την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας;

Η γενικευμένη απορρύθμιση πήρε νομοθετικό περίβλημα επί Μητσοτάκη, το 1990 (με το νόμο 1892). Οι μετέπειτα παρεμβάσεις ήταν περισσότερο εμβαλωματικές. Προσπαθούσαν να ρυθμίσουν μια εντελώς διαλυμένη αγορά εργασίας, κάποιες επιτυχώς, όχι όμως όλες. Όμως, σε μια οικονομία που άλλαζε, γιατί μετά το 93 υπήρχε έντονη μεταβολή της οικονομίας, η μεγάλη κινητικότητα έφερε επιπλέον απορρυθμίσεις. Σ αυτό δε, συνέβαλε και η αθρόα εισροή οικονομικών μεταναστών μετά το 90.

Αδικη, λοιπόν, για τον εργαζόμενο η ελληνική εργατική νομοθεσία;

Ναι, υπάρχει σύνθετο νομοθετικό πλαίσιο, με την πλειοψηφία των νόμων να είναι, κατά την άποψη μου, κακοί και αντεργατικοί.

Διορθώνονται ή πρέπει να καταργηθούν;

Πολλοί εξ αυτών πρέπει να καταργηθούν, όπως ο περίφημος νόμος περί διευθετήσεως του χρόνου εργασίας (3385/2005). Ο νόμος αυτός προέκυψε το 2005, από αλλαγή του παλαιότερου νόμου (2002), βάσει του οποίου η διευθέτηση του χρόνου εργασίας έπρεπε να γίνεται με σύμφωνη γνώμη της ένωσης εργαζομένων ή του σωματείου. Η κυβέρνηση τη μετέτρεψε σε απόλυτο διευθυντικό δικαίωμα. Δηλαδή σε «αποφασίζω και διατάζω» του εργοδότη και μάλιστα χωρίς κανένα αντισταθμιστικό όφελος για τους εργαζομένους. Γιατί τουλάχιστον στον προηγούμενο νόμο προβλεπόταν ταυτόχρονα για τους εργαζόμενους η μείωση κατά δύο ώρες της εργασίας και η κατάργηση της υπερεργασίας.

Πρέπει να εισαχθεί σε όλη την εργατική νομοθεσία η έννοια της συμφωνίας, αν όχι της συναίνεσης και της συλλογικής διαπραγμάτευσης. Προς το παρόν δεν υπάρχουν, πολλά εναποτίθενται στον πατριωτισμό είτε των εργοδοτών, είτε των ελεγκτικών μηχανισμών ή στην χειρότερη περίπτωση στο απόλυτο διευθυντικό δικαίωμα.

Συχνά δημιουργείται σύγχυση ως προς τι επιτρέπει και τι όχι να γίνει η ΕΕ. Μας δεσμεύει σε κάτι;

Όχι. Δεν παρεμβαίνει σε πολλά ζητήματα εσωτερικού δικαίου η ΕΕ. Χρησιμοποιείται βέβαια πολλές φορές ως πρόσχημα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό που συνέβη με την εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στο Δημόσιο.

Όταν εμείς ως χώρα, η κυβέρνηση δηλαδή, δηλώσαμε ότι η ασφάλιση των δημοσίων υπαλλήλων είναι επαγγελματική και όχι κοινωνική, αυτόματα παρενέβη η ΕΕ στη λογική ότι ρυθμίζει την εσωτερική αγορά. Αντιθέτως, αν η Ελλάδα έλεγε ότι πρόκειται για κοινωνική ασφάλιση -όπως επί της ουσίας είναι- η ΕΕ, με βάση τη συνθήκη της Ρώμης, δεν θα είχε κανένα περιθώριο παρέμβασης. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να αποποιηθεί τις ευθύνες της και να κρύψει τις πολιτικές επιλογές της, χρησιμοποιεί την ΕΕ.

Χωρίς βέβαια όλα αυτά να σημαίνουν ότι η ΕΕ έχει καθαγιαστεί. Το αντίθετο, μάλιστα. Οι πολιτικοί συσχετισμοί που έχουν κυριαρχήσει είναι εξαιρετικά αρνητικοί για τις δυνάμεις της εργασίας. Κυριαρχούν οι υπερσυντηρητικές και οι νεοφιλελεύθερες απόψεις, χωρίς να υπάρχουν σημάδια αλλαγής των συσχετισμών.

Εντούτοις, επειδή διεξάγεται μάχη απόψεων και ιδεών, πολλά δεν έχουν περάσει στον τομέα του δικαίου. Για παράδειγμα η υπόθεση Μπολγκεστάιν.

Συνέντευξη στην Αργυρώ Τσατσούλη

Διαβάστε την συνέντευξη σε ενότητες:

 Εισαγωγή

 Με τις «πλάτες» της κυβέρνησης οι εργοδότες χρησιμοποιούν ως πρόφαση την κρίση- Να επιβληθεί εργατικός και διαχειριστικός έλεγχος

 Ανεργία 15% εκτιμά η ΓΣΕΕ – Καταγγέλλει απολύσεις  με sms και κλήρωση, ανύπαρκτους έλεγχους

 Στη συλλογικότητα η λύση, τονίζει η ΓΣΕΕ, ακάλυπτη όμως παραμένει η επισφαλής εργασία

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ