Ο Παναθηναϊκός «έπνιξε» την Ταού με την άμυνά του και πέρασε στον τελικό

89

Ο Παναθηναϊκός του πολυμήχανου Ομπράντοβιτς, παίζοντας εκπληκτική άμυνα – κυρίως στο πρώτο ημίχρονο – και βρίσκοντας απαντήσεις στα περισσότερα αμυντικά τρικ του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, νίκησε 67-53 την Ταού Κεράμικα στον δεύτερο ημιτελικό του F-4, πήρε την πρόκριση και τώρα βάζει τον μεγάλο στόχο: την ανατροπή της Πρωταθλήτριας Ευρώπης, ΤΣΣΚΑ Μόσχας, από το θρόνο της, στον μεγάλο τελικό της Κυριακής (21:30).

Με τέτοια εμφάνιση και εκεί, το 4ο Ευρωπαϊκό που ζητούσε ο κόσμος του τριφυλλιού, δύσκολα θα φύγει από το …ταρακουνημένο κλειστό του ΟΑΚΑ!

Για δύο ομάδες που γνωρίζονται τόσο καλά τα τελευταία χρόνια, όσο ο Παναθηναϊκός και η Ταού, το παιχνίδι των πάγκων αναμενόταν καθοριστικό. Ομπράντοβιτς εναντίον Μάλκοβιτς, σε μια μονομαχία της μεγάλης των Πλάβι σχολής, με δύο προπονητές ανάλογης φιλοσοφίας, την οποία, όμως, στο συγκεκριμένο παιχνίδι επηρέαζε και μια χαρακτηριστική ιδιαιτερότητα.

Είναι κοινό μυστικό πως ο Μπόζα είναι αυτός που έφερε τις σκληρές άμυνες και τα χαμηλά σκορ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, όπως είναι δεδομένο ότι ο Ζοτς είναι επίσης λάτρης της επιθετικής άμυνας, μέσα από ένα δικό του πρίσμα για το αμυντικό παιχνίδι.

Η καθοριστική διαφορά είχε να κάνει με τον Μπόζα. Εχοντας πάρει στην Ταού τη σκυτάλη από δύο μαθητές του (πρώην παίκτες του στη Γιουγκοπλάστικα), τον Ιβάνοβιτς και, εσχάτως, τον Περάσοβιτς που σταμάτησε στα μέσα της σεζόν λόγω καρδιακών προβλημάτων, βρήκε έτοιμη μια ομάδα εντελώς διαφορετικής φιλοσοφίας από τον ίδιο.

Η Ταού είναι μια επιθετική μηχανή (που σκοράρει εύκολα σε ανοικτό γήπεδο, αλλά και σε κλειστό, τόσο από την περιφέρεια όσο και μέσα από τη ρακέτα) στα χέρια ενός δάσκαλου της άμυνας. Διαφορά φιλοσοφίας; Σίγουρα! Πρόβλημα; Εκ του αποτελέσματος, ναι.

Αν ο Μπόζα κατάφερνε να μπολιάσει τα αμυντικά του κόλπα στην Ταού, δίχως αυτή να χάσει την επιθετική της ευελιξία (έβαζε 86 πόντους κατά μέσο όρο στη φετινή Ευρωλίγκα), τότε ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να ξεπεράσει τα όριά του και στην άμυνα και στην επίθεση. Αν, όμως, οι αμυντικές απαιτήσεις του Μπόζα (στο πρώτο του πραγματικά κρίσιμο παιχνίδι με την Ταού) ανακάτευαν την – άριστη επί Περάσοβιτς – επιθετική χημεία της ομάδας, τότε ο Ομπράντοβιτς θα είχε στα χέρια του το καλύτερο δώρο από τον συμπατριώτη του. Και το είχε!

Ο Ζοτς είχε σχεδιάσει το παιχνίδι όπως αναμενόταν. Με σκληρές άμυνες με βοήθειες, τόσο στην περιφέρεια όσο και κοντά στη ρακέτα, με γρήγορο επιθετικό παιχνίδι και στόχο την έξτρα πάσα για ελεύθερα σουτ και με την ελπίδα οι παίκτες του να είναι εύστοχοι όταν βρίσκουν ιδανικές συνθήκες.

Στο 1ο δεκάλεπτο τα πράγματα πήγαν όπως τα είχε σχεδιάσει ο Ομπράντοβιτς. Με ζεστό τον Μπετσίροβιτς και σημαντική βοήθεια από τον Αλβέρτη όταν κόλλησε στις καλές άμυνες της Ταού (σκόραρε μόνο με βολές του αρχηγού στο διάστημα 5’-14’!), ο Παναθηναϊκός πήρε σημαντικό προβάδισμα (18-9 στο 10’ και 18-7 λίγο νωρίτερα), εκμεταλλευόμενος κυρίως την εξαιρετική του αμυντική λειτουργία, που δεν επέτρεψε στην ισπανική ομάδα να κυκλοφορήσει την μπάλα, να βρει ελεύθερα σουτ, αλλά ούτε και νε περάσει την μπάλα στο καλάθι.

Κι ύστερα ήρθε η ζώνη. Στο 2ο δεκάλεπτο ο Μάλκοβιτς δοκίμασε σχήμα με τέσσερις κοντούς και άμυνα ζώνης, τα πρώτα σουτ του Παναθηναϊκού δεν μπήκαν, η Ταού – έστω και δύσκολα – έβρισκε κάποιες λύσεις με διεισδύσεις (ο Μάλκοβιτς είδε αδύνατο σημείο κάτω από το ελληνικό καλάθι) και το ματς πήγε να ζεσταθεί (18-13 στο 14’). Ομως, η Ταού δεν είχε εύκολο μακρινό σουτ (είδαμε απίθανες άμυνες από Σισκάουσκας, Διαμαντίδη), ο Παναθηναϊκός βρήκε τέσσερα τρίποντα με Χατζηβρέττα, Βούγιανιτς, Μπετσίροβιτς και Σισκάουσκας διαδοχικά και πήγε στο ημίχρονο με +14 (35-21) και με ένα απίθανο καλάθι – μήνυμα νίκης του Σισκάουσκας στην εκπνοή.

Την επιτυχημένη συνταγή του πρώτου ημιχρόνου, με αργό ρυθμό και έμφαση στο αμυντικό παιχνίδι, προσπάθησε να εφαρμόσει ο Ομπράντοβιτς και στο 3ο δεκάλεπτο, την ώρα που ο Μάλκοβιτς, βλέποντας πια να μην προλαβαίνει αν δεν βελτίωνε κι άλλο την άμυνά του, έδωσε εντολή για το αγαπημένο του παιχνίδι: ξύλο κι ό,τι βγει!

Στην αρχή το ξύλο του βγήκε, καθώς ο Παναθηναϊκός έχασε την επαφή με το καλάθι, όμως η άμυνα του επέτρεπε να διατηρεί τη διαφορά σε επίπεδα ασφαλείας, έστω κι αν άρχισε σιγά σιγά να δείχνει αδυναμία και στα αμυντικά ριμπάουντ. Ετσι, παρότι κόλλησε μόλις στους 12 πόντους στο διάστημα 20’-30’, μπήκε στο τελευταίο δεκάλεπτο με αέρα 12 πόντων (47-35) και εικόνα νικητή.

Πλέον, με την Ταού εκτός επιθετικού ρυθμού και με τον χρόνο να μαζεύεται, ο Παναθηναϊκός έπαιζε και με το ρολόι. Ομως, η όλο και πιο σκληρή άμυνα της ισπανικής ομάδας, δεν του επέτρεπε να ανεβάζει εύκολα το σκορ του, με αποτέλεσμα ένα σερί 10-0 της Ταού στο διάστημα 33’-36’ να φέρει τη διαφορά στους 6 (53-47), κυρίως γιατί το σχήμα με τους Βούγιανιτς – Ντελκ στην περιφέρεια, ούτε αμυντική προσήλωση είχε, ούτε και βοήθησε στο σκοράρισμα.

Η επιστροφή των βασικών έσφιξε και πάλι την άμυνα, οι επιθέσεις έγιναν πιο ορθόδοξες, ο Σκόλα χρεώθηκε με 5ο – επιθετικό – φάουλ, ο Παναθηναϊκός απέκτησε και πάλι την εικόνα του κυρίαρχου και έστω κι αν το ματς αποκτούσε υποψία ντέρμπι, η Ταού είχε να ανέβει ένα βουνό ενώ ο Μπατίστ και ο Βούγιανιτς ήδη έβαζαν εκεί τη σημαία του τριφυλλιού. Γρήγορα η διαφορά αποκαταστάθηκε πάνω από τους 10 και έτσι το τρελό γλέντι της εξέδρας, ολοκληρώθηκε χωρίς κανένα άγχος μέχρι το τελικό 67-53!

Τα δεκάλεπτα: 18-9, 33-21, 47-35, 67-53

Διαιτητές: Λαμόνικα (Ιταλία), Μπελόσεβιτς (Σερβία), Ρίζικ (Ουκρανία)

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (ΖΕΛΙΚΟ ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ): Σισκάουσκας 11 (2), Χατζηβρέττας 3 (1), Μπετσίροβιτς 15 (2), Μπατίστ 15 (12ρ.), Βούγιανιτς 8 (2), Αλβέρτης 5, Ντελκ, Ντικούδης 7, Γιαβτόκας, Διαμαντίδης 3 (1), Τσαρτσαρής, Τομάσεβιτς.

ΤΑΟΥ (ΜΠΟΖΙΝΤΑΡ ΜΑΛΚΟΒΙΤΣ): Χάουζ 3, Πριτζιόνι 6 (2), Βιντάλ 2, Σπλίτερ 7, Ερντογάν 11 (2), Ρακόσεβιτς 4, Πλάνινιτς 7, Πεκέρ 7, Σκόλα 6,

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,www.sport.gr,ΑΠΕ-ΜΠΕ