Παράξενες Ιστορίες – Κριτική

O Γιώργος Χριστιανάκης ξεκαθαρίζει το θέμα από τον τίτλο: δεν πρέπει να περιμένει κανείς συνηθισμένα πράγματα, συμβατικά, αναμενόμενα. Η ανατροπή, ο αιφνιδιασμός, ο χλευασμός του κοινότυπου και η λατρεία του ριζοσπαστικού είναι ο κανόνας και στο τρίτο άλμπουμ του Θεσσαλονικιού δημιουργού (έχουν προηγηθεί, με αντίστοιχο αισθητικό προσανατολισμό, τα «Τέμπλο», του 1997, και «Ο Θυρωρός», του 2001).
Η ακρόαση του άλμπουμ μοιάζει με μια μικρή Οδύσσεια· και είναι ένα ταξίδι που κανένας πραγματικός φίλος των σύγχρονων ήχων δεν μπορεί να το χορτάσει ακούγοντας το δίσκο μία μόνο φορά. Εδώ και πολλές μέρες κρατώ τις «Παράξενες Ιστορίες» διαθέσιμες σε πρώτη ζήτηση. Ακούω το δίσκο ολόκληρο ή συγκεκριμένα αποσπάσματα που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση («Ποιος θα ξυπνήσει τον Άγιο Βασίλη;», «Μη φωνάζετε στην Όπερα», «Πρρρ!», «Που είσαι;»), σε εντάσεις μεγάλες ή μικρές, στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο, και κάθε φορά κερδίζω κάτι. Το άλμπουμ είναι ένα άθροισμα δεκαοκτώ ηχητικών στιγμιότυπων -δεν μπορώ να δώσω κάποιο άλλο χαρακτηρισμό-, που δεν υπακούουν σε έναν ειδικό κανόνα και, πολύ περισσότερο, δεν συνθέτουν ένα άλμπουμ «θεματικό» (concept). Ωστόσο, με τη βοήθεια των σκίτσων και των πληροφοριών του 40σέλιδου έγχρωμου ένθετου, οι «Παράξενες Ιστορίες» δίνουν τελικά την αίσθηση ενός συνεκτικού έργου.
Ορισμένες από τις συνθέσεις είναι καταγραφές στιγμιαίων εμπνεύσεων· ακατέργαστες, με σεβασμό στην πρωτογενή συγκίνηση που προκαλεί η απρόσμενη επίσκεψη της Μούσας. Άλλες είναι επιμελημένα δομημένες, συνθετικά και ενορχηστρωτικά, αθροιζόμενες σε μικρές εν δυνάμει διατριβές πάνω σε ζητήματα όπως: «το ψηφιακό αύριο του rock ‘n’ roll»· «το χτίσιμο ρυθμών με δομικά στοιχεία βόμβους, θορύβους και «δάνειους» ήχους»· «η electronica κάθετα στους Cabaret Voltaire και παράλληλα με τον Moby«· «το hip-hop στο παγκόσμιο γκέτο»· «η έντεχνη ψυχή του hi-tech home studio».
Ο Χριστιανάκης υπογράφει όλες τις συνθέσεις και αποτελεί και την ερμηνευτική ψυχή του άλμπουμ, αναλαμβάνοντας πλήκτρα, κρουστά, γεννήτριες, προγραμματισμό, κιθάρες, φωνή (στις λίγες περιπτώσεις που απαιτείται). Τον υποστηρίζει ένα επιτελείο πολύ ικανών μουσικών: Μπάμπης Παπαδόπουλος (κιθάρες), Αλέξης Αποστολάκης (τύμπανα), Βασίλης Μπαχαρίδης (κρουστά), Παντελής Στόικος (τρομπέτα), Κυριάκος Γκουβέντας (βιολί, βιόλα), Τάσος Μισυρλής (τσέλο), Φώτης Σιώτας (βιολί), Γιώτης Κιουρτσόγλου (μπάσο), Φλώρος Φλωρίδης (σαξόφωνα, κλαρινέτο), Ντίνος Σαδίκης (φωνή).
Καθώς αφήνω τον εαυτό μου να χαθεί άλλη μια φορά μέσα στα ηχητικά τοπία που έρχονται, ταράζουν και φεύγουν ενώ οι «Παράξενες Ιστορίες» εναλλάσσονται, είμαι πλέον απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό που από την πρώτη στιγμή συναισθανόμουν: ότι δηλαδή ο Γιώργος Χριστιανάκης -μαζί με άλλους ανήσυχους ανθρώπους όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και ο Αντώνης Λιβιεράτος– είναι ένας από τους δημιουργούς εκείνους που και θέλουν και μπορούν να οδηγήσουν την εν Ελλάδι σύγχρονη μουσική δημιουργία σε φρέσκους ήχους, σε νέους δρόμους, σε ανεξερεύνητες περιοχές. Έχουν κάνει όλη τη δύσκολη (προ)εργασία. Χρειάζονται όμως και κάτι ακόμη, κάτι εύκολο: τη δική σου προσοχή. Μην την τσιγκουνευτείς. Σπάνια έχεις την ευκαιρία να δώσεις τόσο λίγο και να σου επιστραφεί τόσο πολύ.