Το πρώτο πράγμα που ακούς στο «Inside Story» είναι η αγωνία του μουσικού για την κάθε νότα, για τον κάθε ήχο· η λαχτάρα για το κάθε σκίρτημα της μουσικής, που είναι ισοδύναμο σκίρτημα στην καρδιά και στην ψυχή του ερμηνευτή. Το ταξίδι στο οποίο μας προσκαλεί αυτό το CD, και που ανάλογα με τον τίτλο […]
Το πρώτο πράγμα που ακούς στο «Inside Story» είναι η αγωνία του μουσικού για την κάθε νότα, για τον κάθε ήχο· η λαχτάρα για το κάθε σκίρτημα της μουσικής, που είναι ισοδύναμο σκίρτημα στην καρδιά και στην ψυχή του ερμηνευτή. Το ταξίδι στο οποίο μας προσκαλεί αυτό το CD, και που ανάλογα με τον τίτλο του κομματιού μπορεί να έχει θέμα «Πτήση», «Έρευνα για το Αύριο» ή «Λουλούδι του Μαγιού», έχει ένα γνώρισμα από εκείνα που συναντάμε σπάνια και μόνο σε μεγάλα έργα: Η καλλιτεχνική αξία που αντιπροσωπεύει στο σύνολό του είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από το άθροισμα των μερών που το αποτελούν. Η ερμηνευτική δεξιοτεχνία, η προχωρημένη τεχνική, η συνθετική φαντασία, η ακούραστη αναζήτηση της καινοτομίας και του αιφνιδιασμού είναι λίγα μόνο από τα θέλγητρα της πρότασης jazz και πειραματικής νέας μουσικής του συνθέτη, φλαουτίστα και σαξοφωνίστα Prince Lasha και των βιρτουόζων συνεργατών του. Μόνο όμως ανακατεμένα, σύμφωνα με κάποια μαγική συνταγή για αριστουργήματα, θα μπορούσαν τα χαρακτηριστικά αυτά να μεγιστοποιήσουν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα στο βαθμό που βιώνει κανείς ακούγοντας με προσοχή τούτο το άλμπουμ. Αυτά για να μοιραστούμε την εμπειρία της ακρόασης. Για την ιστορία τώρα, ο Prince Lasha γεννήθηκε στο Τέξας το 1929 (ήταν συμμαθητής στο γυμνάσιο με τον Ornette Coleman) και το πραγματικό του όνομα είναι William Lawsha. Το CD που παρουσιάζουμε εδώ συγκεντρώνει το υλικό των από πολλά χρόνια καταργημένων άλμπουμ βινυλίου «Inside Story» (ηχογραφήθηκε στο στούντιο της CBS στη Νέα Υόρκη το 1965 με συμμετοχή των Herbie Hancock στο πιάνο, Cecil McBee στο μπάσο και Jimmy Lovelace στα ντραμς) και «Search For Tomorrow» (ζωντανή ηχογράφηση στο Berkeley Jazz Festival του 1974 με συμμετοχή των Hubert Eaves στο πιάνο, Ron Carter στο μπάσο, Roy McCurdy στα ντραμς και Kenneth Nash στα κρουστά). Αντιγράφω από τις σημειώσεις του οπισθόφυλλου της πρώτης έκδοσης: «Το γεγονός ότι μουσικοί του διαμετρήματος του Lasha παραμένουν πρακτικά άγνωστοι, έχει κάτι να μας πει για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται σήμερα οι Αμερικανοί τζαζίστες». Να ήταν μόνο οι Αμερικανοί, μόνο οι τζαζίστες και μόνο οι της τότε εποχής…