Στη δεκαετία του ΄70 κάτι άλλαξε στο εγχώριο σινεμά. Νέοι σκηνοθέτες εμφανίστηκαν στο προσκήνιο και απέναντι στις ελαφρές κωμωδίες του Δαλιανίδη και τα κοινωνικά δράματα του Φώσκολου -που σχεδόν μονοπωλούσαν τη μεγάλη οθόνη- πρόταξαν παραγωγές κοινωνικού προβληματισμού, χωρίς ωραιοποιημένες καταστάσεις και με έντονο πολιτικό χαρακτήρα. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το ρεύμα του «νέου ελληνικού κινηματογράφου», που […]
Στη δεκαετία του ΄70 κάτι άλλαξε στο εγχώριο σινεμά. Νέοι σκηνοθέτες εμφανίστηκαν στο προσκήνιο και απέναντι στις ελαφρές κωμωδίες του Δαλιανίδη και τα κοινωνικά δράματα του Φώσκολου -που σχεδόν μονοπωλούσαν τη μεγάλη οθόνη- πρόταξαν παραγωγές κοινωνικού προβληματισμού, χωρίς ωραιοποιημένες καταστάσεις και με έντονο πολιτικό χαρακτήρα. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το ρεύμα του «νέου ελληνικού κινηματογράφου», που μπορεί στην πορεία να διέψευσε τις ελπίδες μερίδας του κοινού, άφησε όμως πίσω του ταινίες που αγαπήθηκαν και άλλες που βραβεύτηκαν, άσχετα εάν σήμερα μοιάζουν ξεπερασμένες. Με το «Προξενιό της Αννας» έλαμψε το άστρο του Παντελή Βούλγαρη και της Αννας Βαγενά. Ο μεν υπέγραψε στην πορεία μια σειρά πανέμορφα φιλμ, με αποκορύφωμα τα «Πέτρινα Χρόνια», η δε υποδύθηκε θαυμάσια μια υπηρέτρια σε μικροαστικό σπίτι, η οποία θα δει τη ζωή να της χαμογελά για μια στιγμή και έπειτα να χάνεται, επειδή έτσι θέλησαν τα αφεντικά της. Ο σύγχρονος θεατής θα βρει πολλές ατέλειες στο εγχείρημα. Ωστόσο, τοποθετώντας το στην εποχή του, οφείλει να αναγνωρίσει τη δύναμη της ιστορίας και τη διεισδυτική ματιά του δημιουργού, στοιχεία που συνετέλεσαν ώστε το σύνολο να βραβευτεί στο Βερολίνο και στο 13ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, Α΄ και Β΄ Γυναικείου, καθώς και Β΄ Ανδρικού Ρόλου. Ο ελληνικής παραγωγής δίσκος αποτελεί την πρώτη σοβαρή προσπάθεια να αποτυπωθεί σε ψηφιακή μορφή ελληνική ταινία. Κάποια τεχνουργήματα και φθορές του φιλμ είναι ορατά σε αρκετά σημεία του προγράμματος, αλλά η εικόνα διαθέτει τόσο ζωντανά χρώματα και τόσο καλή λεπτομέρεια, που δύσκολα πιστεύει κανείς την… ηλικία της. Ο ήχος (μονοφωνικός σε δύο κανάλια) ακούγεται καθαρά, ενώ τα καλοσχεδιασμένα μενού, τα έξτρα και η ένθετη αφίσα με τις ενότητες και το πληροφοριακό υλικό συντελούν σε μία άριστη έκδοση-κίνητρο για μια συλλογή με ταινίες που έγραψαν τη δική τους μικρή ιστορία στο χώρο.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.