Safe Sex και Safe Cinema. Μια ταινία όπου όλοι θα γελάσουν κάποια στιγμή, ακόμη και εκείνοι που θα τη βρουν χοντροκομμένη. Κανείς δεν θα τη βρει όμως προκλητική ή επαναστατική. Δεν θα ταράξει τα νερά κανενός, δεν θα βάλει σε καμιά σκέψη κανέναν. Είναι μια ταινία τελείως ασφαλής. Πρέπει να παραδεχτούμε, όμως, ότι δεν προσβάλλει, […]
Safe Sex και Safe Cinema. Μια ταινία όπου όλοι θα γελάσουν κάποια στιγμή, ακόμη και εκείνοι που θα τη βρουν χοντροκομμένη. Κανείς δεν θα τη βρει όμως προκλητική ή επαναστατική. Δεν θα ταράξει τα νερά κανενός, δεν θα βάλει σε καμιά σκέψη κανέναν. Είναι μια ταινία τελείως ασφαλής. Πρέπει να παραδεχτούμε, όμως, ότι δεν προσβάλλει, δεν γελοιοποιεί τις καταστάσεις, αντίθετα -και της το αναγνωρίζουμε- στέκεται με απέραντη τρυφερότητα απέναντι στους ήρωες. Το ενοχλητικό σε αυτή την ταινία δεν είναι ότι οι σκηνοθέτες της δεν ξέρουν να χειριστούν δεξιοτεχνικά τη μηχανή λήψης. Αυτό, το ελληνικό κοινό συνηθισμένο από την τηλεόραση και τον παλιό «καλό» ελληνικό κινηματογράφο, δεν το καταλαβαίνει και εμείς, ειλικρινά, δεν περιμέναμε και πολλά πράγματα επ’ αυτού. Αυτό που μας ενόχλησε είναι οι σεναριακές αδυναμίες, που δεν τις περιμέναμε. Οι παράλληλες ιστορίες μένουν ξεκρέμαστες, χωρίς να τις διακρίνει σεναριακή ωριμότητα και εξέλιξη. Αυτές καθαυτές δεν είναι κακές. Και ανθρώπινες και ζεστές είναι. Κάποιες φαίνεται ότι έχουν δουλευτεί αρκετά και ευχαριστούν περισσότερο από τις άλλες. Η ιστορία με τα δύο παντρεμένα ζευγάρια ή αυτή με το ροζ τηλέφωνο και τη «γουντιαλενική» αντίδραση της συζύγου, φαίνονται να έχουν αρχή, μέση και τέλος. Συγχρόνως, εμπεριέχουν το στοιχείο της ανατροπής και της έκπληξης. Οι άλλες ιστορίες δεν οδηγούνται πουθενά. Ο ένας απατά τον άλλον. Εντάξει. Και μετά; Κρατώντας τη δομή της σαπουνόπερας και των ελληνικών τηλεοπτικών σειρών, η ταινία αφήνει αυτή την άσχημη αίσθηση του κουτσομπολιού της γειτονιάς. Μικραίνει τον κόσμο μας. Δεν αντιλέγω ότι οι αίθουσες είναι γεμάτες. Οι θεατές δεν παρατηρούν και δεν τους ενδιαφέρει να παρατηρήσουν την γκρίζα εντονότατη διαφήμιση (συνηθισμένοι από τις τηλεοπτικές διαφημιστικές διακοπές). Γελούν περισσότερο με τις ανθρώπινες καταστάσεις ( στο φιλί των ομοφυλόφιλων η αίθουσα σείστηκε στο γέλιο) παρά με μερικά πολύ καλά γκαγκ που οι σκηνοθέτες δημιούργησαν. Αν δούμε τις πρόσφατες πρώτες ταινίες ξένων σκηνοθετών που ασχολήθηκαν με την κωμωδία (Λόλα, Καπνισμένες Κάννες) και αν θεωρήσουμε ότι και το Safe Sex απεικονίζει και σατιρίζει την ελληνική πραγματικότητα, αναπόφευκτα νιώθουμε μια θλίψη.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες είναι ένα ποιητικό έργο που ο Σολωμός δεν τελείωσε ποτέ - όπως δεν τελείωσε ποτέ τα περισσότερα έργα του.
Η ταινία, που ολοκληρώθηκε πρόσφατα έπειτα από τρία χρόνια παραγωγής φέρνει και πάλι στο προσκήνιο το πιο κρίσιμο ζήτημα του καιρού μας: την κλιματική κρίση. Το Mankind’s Folly έρχεται στον κινηματογράφο Δαναό για δύο μόνο προβολές το Σάββατο 17 & την Κυριακή 18 Ιανουαρίου.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας