Μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές αποτυχίες της δεκαετίας του ’90 και από τις πιο άχαρες ταινίες που προβλήθηκαν στη μεγάλη οθόνη. Οι “μπον βιβέρ” κλέφτες, όπως τους γνωρίσαμε μέσα από παραγωγές όπως ο “Ροζ Πάνθηρας” ή το “Τοπ Καπί”, είχαν φινέτσα και κοσμοπολίτικο αέρα. Στο “Χάντσον Χωκ”, δύο κακομοίρηδες που μετρούν το χρόνο με τη […]
Μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές αποτυχίες της δεκαετίας του ’90 και από τις πιο άχαρες ταινίες που προβλήθηκαν στη μεγάλη οθόνη. Οι “μπον βιβέρ” κλέφτες, όπως τους γνωρίσαμε μέσα από παραγωγές όπως ο “Ροζ Πάνθηρας” ή το “Τοπ Καπί”, είχαν φινέτσα και κοσμοπολίτικο αέρα. Στο “Χάντσον Χωκ”, δύο κακομοίρηδες που μετρούν το χρόνο με τη διάρκεια γνωστών τραγουδιών -το μοναδικό νόστιμο εύρημα- προσπάθησαν να πείσουν το κοινό ότι μπορούν να στηρίξουν μια περιπέτεια που διαδραματίζεται κυρίως στην Ιταλία και έχει ως βασικά συστατικά το χιούμορ, τη δράση, έναν έρωτα, ένα ζεύγος παρανοϊκών πλουσίων και μπόλικες απιθανότητες. Η ιδέα ανήκε στον Μπρους Γουίλις, οι θεατές τού γύρισαν την πλάτη και η Columbia ακόμη το φυσάει και δεν κρυώνει. Η ταινία σάρωσε στα “Χρυσά Βατόμουρα” του 1991. Ηταν υποψήφια για έξι “βραβεία” και της απονεμήθηκαν τρία: Χειρότερης Παραγωγής, Χειρότερης Σκηνοθεσίας, Χειρότερου Σεναρίου.