Ο Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς τραγουδά αμανέδες, ρεμπέτικα, δημοτικά. – Κριτική

Οι παλαιότεροι υπάλληλοι της ΕΡΤ που υπηρέτησαν στην ΥΕΝΕΔ διηγούνται ακόμη τη σκηνή των στρατιωτών που… έσπασαν στο προαύλιο της οδού Μεσογείων εκατοντάδες παλιούς δίσκους 78 στροφών, κατά διαταγή του τότε -επί δικτατορίας- διευθυντή ραδιοφωνίας, στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού της δισκοθήκης με τη «νέα τεχνολογία 33 στροφών». Παράλληλα, άλλοι τόσοι δίσκοι «εξαφανίστηκαν» από το αρχείο της ραδιοφωνίας, για να καταλήξουν στο Μοναστηράκι ή σε προσωπικές συλλογές, δείγμα της αδιαφορίας των «υπευθύνων» γι’ αυτό το πολύτιμο μουσικό υλικό που ουδέποτε απασχόλησε κάποιον «επίσημο φορέα». Ό,τι και όπως σώζεται οφείλεται, γι’ άλλη μια φορά, στον «πατριωτισμό των Ελλήνων» και κυρίως σε κάποιους φανατικούς συλλέκτες παλιών δίσκων που, μ’ επισταμένο ψάξιμο στα παλαιοπωλεία και με θυσίες ακόμα, έχουν συγκροτήσει ορισμένες πολύ σημαντικές συλλογές που καλύπτουν τα διάφορα μουσικά είδη, όπως αυτά καταγράφτηκαν στις 78 στροφές από τις αρχές του ’50. Το μουσικό αυτό υλικό είναι πολύτιμο όχι μόνο για λόγους ιστορικούς – αρχειακούς σε σχέση με την πορεία της ελληνικής μουσικής, αλλά κυρίως για τα μέτρα σύγκρισης και τα πρότυπα ύφους στην εκτέλεση και ήθους στην ερμηνεία, που μας παρέχουν πολλές απ’ αυτές τις ηχογραφήσεις. Είναι πολύτιμοι οδηγοί και σημεία αναφοράς για μια σημερινή προσέγγιση των προβλημάτων της μουσικής ζωής μας και της νεότερης δισκογραφικής παραγωγής. Πόσα θα είχαν να διδαχτούν οι σημερινοί «σταρ» του τραγουδιού απ’ αυτές τις ηχογραφήσεις που έγιναν κάτω από πραγματικά ηρωικές συνθήκες, χωρίς φίλτρα και echo και play-back και πολυκάναλα μαγνητόφωνα και ηχογραφήσεις που συχνά κρατάνε μήνες ολόκληρους, διυλίζοντας το κουνούπι, για να καταπιούν ολόκληρη την καμήλα! Πόσα θα είχαν να μάθουν από τεχνίτες του τραγουδιού, που δεν είχαν θυσιάσει τη δυναμική της φωνής τους στα μικρόφωνα, ούτε την ευαισθησία της ακοής τους στα ντεσιμπέλ των ηχείων. Πόσα θα συνειδητοποιούσαν, παρακολουθώντας τις ανάσες που ήξεραν ν’ αξιοποιούν και να προβάλλουν τη μελωδική γραμμή, σε σχέση πάντοτε με το λόγο και το περιεχόμενό του. Πόσα θα κέρδιζαν, αν υιοθετούσαν την παλιά λεπτή τέχνη του στολίσματος της μελωδίας με τα εκφραστικά μικροδιαστήματα των παραδοσιακών ελληνικών κλιμάκων, αντί για τις γύφτικες «τσαλκάντζες» κι αυτό το ενοχλητικό βιμπράτο που επιστρατεύουν, για να καλύψουν τις τονικές τους αστάθειες και καταλήγει σε φωνητικό… πάρκινσον! Ακούστε σ’ αυτόν το δίσκο τις ερμηνείες του Αντώνη Διαμαντίδη -που πήρε το παρατσούκλι «Νταλγκάς» εξαιτίας της «κυματιστής» φωνής του- και θα καταλάβετε πολύ καλά τι εννοώ, αν τις αντιπαραθέσετε με την τεχνική που έχουν κάποιες σημερινές… βεντέτες. Αξίζει ένας μεγάλος έπαινος σ’ όσους φρόντισαν να διασωθούν και να επανεκδοθούν αυτές οι εκτελέσεις: στην FM-Records και στον Θανάση Μωραΐτη (που συνδυάζει την ευαισθησία του τραγουδιστή με το μεράκι του ερευνητή). Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην όλη παρουσίαση με τα φροντισμένα ένθετα φυλλάδια, όπου βρίσκουμε πληροφοριακό υλικό, που θα βοηθήσει τον ακροατή να τοποθετήσει και να κρίνει τα κομμάτια στην εποχή και τις συνθήκες που αντιπροσωπεύουν. Να σημειώσουμε επίσης ότι το ηχητικό υλικό έχει υποστεί ειδική αποθορυβοποιητική επεξεργασία που έχει «καθαρίσει» τα ενοχλητικά τριξίματα των παλιών δίσκων, παρ’ όλες τις επιφυλάξεις που -όχι αστήρικτα- διατυπώνουν αρκετοί από τους εραστές του παλιού ήχου γι’ αυτές τις τεχνολογικές παρεμβάσεις. Με την ευκαιρία αυτή πάντως θα πρέπει να επαναφέρουμε το αίτημα για τη δημιουργία ενός Εθνικού Αρχείου Ελληνικής Δισκογραφίας, που επιβάλλεται ν’ ασχοληθεί με τη συλλογή, ταξινόμηση, έρευνα και προβολή αυτού του τεράστιου υλικού, το οποίο δεν έχει απλά μουσειακό ή αρχειακό χαρακτήρα αλλά αποτελεί, κυριολεκτικά, εθνικό κεφάλαιο.