Τρίτη 06 Φεβρουαρίου 2018, 11:45

in.gr » Ψυχαγωγία » Βιβλίο

Παραμύθι βγαλμένο από το σκοτάδι

...το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι πλέον δεν υπάρχει
κορυφή του παγόβουνου
αφού οι πάγοι λιώνουν οριστικά και αμετάκλητα
Ντίνος Σιώτης, «Ωροσκόπια νεκρών»


Αναρωτιέμαι πώς και πού κατατάσσεται άραγε το μυθιστόρημα της Μαρίας Καραγιάννη; Είναι μόνον αστυνομικό; μόνον πολιτικό; μόνον ιστορικό; μόνον ερωτικό; Εχω καταλήξει ότι είναι όλα τα παραπάνω σε μία γραφή παλίμψηστου ή ίσως σε μια μορφή μπάμπουσκας, όπου η τρομοκρατία, ο πλούτος, οι σκοτεινές οργανώσεις, οι διωκτικές Αρχές εμπλέκονται και διαπλέκονται (και βέβαια κρύβονται) μέσα σ' ένα κουβάρι ενοχών και συμφερόντων.

Η ζωή μας έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά kriminalroman κι έτσι το έγκλημα και ο εγκληματίας συγκινούν τις μάζες γιατί οι ήρωες (δράστες και θύματα) «ξεπερνάνε τα τεθειμένα όρια» και κινούνται με δικούς τους (συνήθως ακραίους) κώδικες ηθικής (;).

Σύμφωνα με τα Νέα από το Ψυχώ του Χίτσκοκ στο Κουρδιστό πορτοκάλι του Κιούμπρικ και στη Σιωπή των αμνών του Τζόναθαμ Ντεμ, το σκότος/μυστήριο επηρεάζει κοινό και ερευνητές. Για πολλούς πρόκειται περί σατανικής εγκληματικής συνωμοσίας, ή κατά την Μαρία Καραγιάννη «για ένα παραμύθι βγαλμένο από το σκοτάδι» (σελ. 30) ή «για ένα πεπρωμένο προδιαγραμμένο από τη μοίρα» (σελ. 31).

Προσοχή όμως. Σε συνθήκες ημίφωτος η εγκληματολογική νυκταλωπία συγχέει πρόσωπα, προσωπεία, καταστάσεις και διλήμματα. Δεν είναι όλοι οι εγκληματίες «καταραμένοι» ούτε «τέρατα». Παραμένουν αρνητικοί ήρωες, συχνά χαμένοι παιχνιδιών της μοίρας ή λαθεμένων επιλογών. [«Και τι γίνεται με την ελεύθερη επιλογή; Ο ανθρώπινος παράγοντας πού βρίσκεται; Παραμένει αδρανής αναμένοντας μιά τυχαία συνάντηση με το ριζικό του;» (σελ.31)].

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Σε αυτό το πλαίσιο κινούνται οι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος της Μαρίας Καραγιάννη. Είναι ταυτόχρονα προβλέψιμοι και απρόβλεπτοι, απλοϊκοί και περίπλοκοι, ηθικολογούντες και κυνικοί. Η πραγματικότητα άλλοτε ταιριάζει με τη μυθοπλασία κι άλλοτε υποτάσσεται στην ισχύ του Κακού. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και τα μέσα αυτοδικαιώνονται (ακόμα κι αν είναι βρώμικα). Πολλοί από τους ήρωες του μυθιστορήματος δεν έχουν τίποτα να κρύψουν αλλά πολλά/πολλούς να προστατέψουν. Ορισμένοι αυτοκατηγορούνται γιατί νιώθουν ένοχοι για εγκλήματα που τελικά δεν τέλεσαν. Γι' αυτό προκειμένου να κατανοήσουμε το «πώς έγιναν» (πώς κατέληξαν) τα πράγματα πρέπει προηγουμένως να γνωρίσουμε «πώς είχαν». [«Συνήθως ζουν στο παρελθόν ή στο μέλλον και σπάνια τους συναντάς στο παρόν» (σελ.52)].
Τι παίζει τώρα Ταινίες της ημέρας