Αυτή τη φορά ο Μπαρτζώκας, οι παίκτες του και ο Ολυμπιακός δεν άφησαν να τους ξεφύγει καμία λεπτομέρεια

Από το βράδυ της Κυριακής (24/5) ο Ολυμπιακός πανηγυρίζει την κατάκτηση της τέταρτης Ευρωλίγκας της ιστορίας του, έχοντας επιστρέψει στην κορυφή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ μετά από 13 χρόνια.

Και τα προηγούμενα χρόνια κατάφερε να έχει μια συνεπή παρουσία στα Final Four, όμως κάτι του έλειπε και δεν κατάφερε να πάρει το βαρύτιμο τρόπαιο. Στο Final Four 2026 όμως τα είχε όλα και το πήρε! Και καλή ομάδα και μεγάλο μπάτζετ και «βαθύ» ρόστερ, και χαρακτήρα/αυτοπεποίθηση επέδειξε.

Γενικότερα ο Ολυμπιακός και σαν ομάδα και σαν οργανισμός διαχειρίστηκε την κάθε λεπτομέρεια της φετινής σεζόν ψύχραιμα, σωστά και εν τέλει αποτελεσματικά.

Ειδικότερα τώρα για το Final Four της Αθήνας, πρώτα από όλα διαχειρίστηκε τον χαρακτήρα του φαβορί τον οποίο ο ίδιος δικαίως εξασφάλισε με την απόδοσή του όλη τη χρονιά. Κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο να διαχειριστείς. Έτσι ο Ολυμπιακός έγινε η πρώτη ομάδα που κατακτά τη Euroleague μετά από πρωτιά στη regular season,  λύνοντας μια «κατάρα» πολλών ετών στη Euroleague.

Επιπλέον από τη στιγμή που έλειπε ο οικοδεσπότης Παναθηναϊκός το «Πρέπει» για τον Μπαρτζώκα και τους παίκτες του έγινε ακόμη μεγαλύτερο.

Δεύτερον ο Ολυμπιακός διαχειρίστηκε το γεγονός του να παίζεις στην έδρα του «αιωνίου» αντιπάλου σου που επίσης δεν είναι εύκολο έστω κι αν παίζεις στη χώρα σου. Η αρνητική ενέργεια και αύρα που μπορεί να έχει το ΟΑΚΑ για τον Ολυμπιακό, ή το ΣΕΦ για τον Παναθηναϊκό (ή αντιστοίχως ο Αρης με τον ΠΑΟΚ) μπορεί να επηρεάσει μια ομάδα. Οι ερυθρόλευκοι όμως δεν επηρεάστηκαν γιατί τα τελευταία χρόνια έχουν φροντίσει να κερδίσουν αρκετές φορές τους «πράσινους» μέσα στο σπίτι τους και έτσι σε συνδυασμό με την μαζική και πολυπληθή στήριξη που είχαν από τον κόσμο τους δημιούργησε θετικές συνθήκες προς τους ίδιους.

Τρίτον διαχειρίστηκε τα νεκρά διαστήματά του και είχε αρκετά τόσο στον ημιτελικό με τη Φενέρμπαχτσε όσο και στον τελικό με τη Ρεάλ. Με τους Τούρκους, όποτε εκείνοι μείωναν, κάποιος ερυθρόλευκος έβγαινε «μπροστά» και απαντούσε διατηρώντας ένα μεγάλο προβάδισμα ως το τέλος. Με τη Ρεάλ  που ήταν ένα πολύ πιο δύσκολο ματς ήταν διαφορετικά. Οι Μαδριλένοι ξέφυγαν στο πρώτο ημίχρονο με διψήφιο αριθμό πόντων με τους Χολ, Γουόρντ, Πίτερς και Φουρνιέ να γυρίζουν την κατάσταση.

Αργότερα στα κρίσιμα σημεία πολύτιμο ρόλο έπαιξε ένας παίκτης που τα προηγούμενα Final Four δεν του είχαν «βγει» όπως θα ήθελε και εκείνος και Ολυμπιακός. Ο λόγος για τον Σάσα Βεζένκοφ ο οποίος για μεγάλο μέρος του παιχνιδιού έδειχνε κομμάτι αγχωμένος όμως στο τέλος και με τη Ρεάλ να ετοιμάζεται να «αρπάξει» το τρόπαιο από τα χέρια των Πειραιωτών. Κάπως έτσι ο Βούλγαρος φόργουορντ τελείωσε με 12 πόντους, με τους περισσότερους να είναι σε καίρια χρονικά σημεία του ματς.

Τέταρτον ο Ολυμπιακός εκμεταλλεύθηκε σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό την υπεροχή του στους ψηλούς, αν και θα μπορούσε να το κάνει και περισσότερο. Σε κάποια σημεία που η Ρεάλ θα μπορούσε να έχει ξεφύγει παρέμεινε κοντά ή προσπερνούσε στο σκορ, ανανεώνοντας επιθέσεις από επιθετικά ριμπάουντ. Δώδεκα επιθετικά ο απολογισμός για την ομάδα του Μπαρτζώκα, μόλις 7 για εκείνη του Σκαριόλο, η οποία στον ημιτελικό με τη Βαλένθια είχε σαρώσει με 19.

Επίσης ο πρωταθλητής Ευρώπης εκτέλεσε 27 βολές, έναντι 18 των Ισπανών, φθείροντας με φάουλ το «κοντό» από τους τραυματισμούς, ρόστερ των αντιπάλων του.

Για το τέλος αφήνουμε τον παράγοντα τύχη που και αυτός χρειάζεται για μια μεγάλη επιτυχία. Βλέπετε σε προηγούμενα Final Four ο Ολυμπιακός δεν την είχε μαζί του στα σουτ των Μίτσιτς και Γιουλ, ενώ τώρα του «έκλεισε» το μάτι, καθώς η Ρεάλ αστόχησε σε μερικά αμαρκάριστα τρίποντα, με αποκορύφωμα εκείνο του Φελίζ στα 13” (88-85 το σκορ), από το οποίο θα μπορούσε να στείλει το ματς στην παράταση.

Σε κάθε περίπτωση ο Ολυμπιακός κατέκτησε δικαίως την Ευρωλίγκα με όλα όσα παρουσίασε σε ολόκληρη τη φετινή αγωνιστική περίοδο.

ΥΓ: Θα μπορούσε κάποιος να πει πως αν η Ρεάλ είχε στη διάθεσή της τους Ταβάρες και Γκαρούμπα τα πράγματα να ήταν διαφορετικά όσον αφορά τον τελικό νικητή. Από την άλλη όμως η απουσία τους έδωσε την ευκαιρία στην ισπανική ομάδα να παίξει πιο γρήγορα και ένα πιο «ανοικτό» μπάσκετ και να αναδειχθεί σε καταλυτική μορφή ο Τρέι Λάιλς (24π.), «χτυπώντας» κυρίως από μακριά. Και να που με αυτές τις συνθήκες έβαλε πολύ δύσκολα στον Ολυμπιακό.