«Χαστούκι, ζήλεια, γυναίκες αρπαχτικά»: Πώς το βιβλίο-φωτιά για τους Μακρόν εξυπηρετεί το σκοπό τους

Ο Φλοριάν Ταρντίφ, πολιτικός συντάκτης του Paris Match, κατάφερε να μονοπωλήσει την ειδησεογραφία στη Γαλλία με τις αποκαλύψεις του για το ισχυρό ζευγάρι των Μακρόν.

Το βιβλίο του Un couple (Presque) Parfait [Ένα (Σχεδόν) Τέλειο Ζευγάρι] κυκλοφόρησε την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026 από τον εκδοτικό οίκο Albin Michel και εκτοξεύτηκε αμέσως στα μπεστ σέλερ του Amazon.

Μέσα σε 215 σελίδες, ο δημοσιογράφος παραθέτει μια καθηλωτική έρευνα για το προεδρικό ζεύγος, ξεκινώντας από ένα φημολογούμενο, εκρηκτικό επεισόδιο ζήλειας και ένα υποτιθέμενο χαστούκι της Μπριζίτ Μακρόν στον σύζυγό της κατά τη διάρκεια επίσημου ταξιδιού στο Βιετνάμ το 2025.

Οι αποκαλύψεις για τα προσωπικά μηνύματα του Εμανουέλ Μακρόν με τη Γαλλοϊρανή ηθοποιό Γκολσιφτέ Φαραχανί και η παρασκηνιακή επιρροή της πρώτης κυρίας στην άσκηση της εξουσίας ανάγκασαν το περιβάλλον του Ελιζέ να σπάσει τη σιωπή του, προκαλώντας έντονες συζητήσεις για τα όρια μεταξύ ιδιωτικής ζωής και δημόσιου συμφέροντος.

«Δεν μπορείς να καταλάβεις τον Εμανουέλ χωρίς να γνωρίζεις την Μπριζίτ. Και το αντίστροφο»

Το βιβλίο του Ταρντίφ ξεκινά με μια σκηνή που είχε προκαλέσει πανικό στο γραφείο τύπου του Ελιζέ το 2025: ένα φημολογούμενο, έντονο επεισόδιο ανάμεσα στο προεδρικό ζεύγος μέσα στο προεδρικό αεροπλάνο, κατά την άφιξή τους στο Βιετνάμ.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η Μπριζίτ Μακρόν αντέδρασε ενστικτωδώς και χειρονόμησε έντονα (πληροφορίες της εποχής μιλούσαν για χαστούκι) μόλις άνοιξε η πόρτα του αεροσκάφους, με τον Γάλλο πρόεδρο να προσπαθεί να συγκρατήσει την αμήχανη σκηνή με ένα παγωμένο χαμόγελο.

Αφορμή για το ξέσπασμα, σύμφωνα με την έρευνα, ήταν ένα γραπτό μήνυμα που δέχτηκε ο Μακρόν από τη διάσημη Γαλλοϊρανή ηθοποιό Γκολσιφτέ Φαραχανί.

Αν και οι πηγές του περιβάλλοντός του κάνουν λόγο για «απλά, φιλικά μηνύματα θαυμασμού», ο Ταρντίφ εστιάζει στην εκ φύσεως «γοητευτική» προσωπικότητα του Μακρόν, στις γυναίκες που κατά καιρούς προσπάθησαν να τον προσεγγίσουν —όπως μια εκπαιδευόμενη στο Ελιζέ το 2020— και στη δεδομένη κτητικότητα της Μπριζίτ.

«Αν η Μπριζίτ δεν είναι ευτυχισμένη, θα αποτύχω»

Πέρα από τα πικάντικα κουτσομπολιά των παρισινών δημοσιογραφικών γραφείων, το βιβλίο εμβαθύνει στην απόλυτη πολιτική επιρροή που ασκεί η Μπριζίτ Μακρόν στον σύζυγό της από το 2017 μέχρι σήμερα.

Όπως γράφει ο συγγραφέας, η Μπριζίτ Μακρόν «είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να του αλλάξει γνώμη στην πολιτική».

Ο Ταρντίφ αποκαλύπτει έναν διάλογο ανάμεσα στον Γάλλο πρόεδρο και τον Πιερ-Ολιβιέ Κοστά (πρώην διευθυντή του γραφείου της Μπριζίτ Μακρόν), που συμπυκνώνει την κεντρική θέση του βιβλίου,

«Ανθρωποποιώντας τον Μακρόν, το βιβλίο τον αποσυνδέει από την Υπέρτατη (Jupiterian) εικόνα του και τον κάνει πιο συμπαθή στο κοινό»

«Η Μπριζίτ πρέπει να είναι ευτυχισμένη», φέρεται να είπε ο Μακρόν. «Αν βαριέται, αν νιώθει άχρηστη, αν το βράδυ που γυρίζω σπίτι μού λέει ότι είναι δυστυχισμένη, δεν θα μπορέσω να το αντέξω. Και θα αποτύχω σε αυτή την πενταετία».

Η πολιτική τροχιά της Γαλλίας, επομένως, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την εσωτερική ισορροπία του γάμου τους.

Η αντίδραση του Ελιζέ

Αν και το προεδρικό ζεύγος δεν παραχώρησε συνέντευξη στον συγγραφέα, επέτρεψε σε στενούς συνεργάτες και πρώην υπουργούς (όπως η Μαρλέν Σιαπά και η Σαμπρίνα Αγκρέστι-Ρουμπάς) να μιλήσουν ανοιχτά, επιλέγοντας μια στρατηγική σχετικής διαφάνειας. Ωστόσο, η ανοχή είχε όρια.

Το περιβάλλον των Μακρόν έσπευσε να διαψεύσει μέσω της εφημερίδας Le Parisien το σκηνικό του Ανόι και οποιαδήποτε ανάρμοστη σχέση με τη Φαραχανί, τονίζοντας:

«Η Μπριζίτ Μακρόν διαψεύδει κατηγορηματικά αυτή την εκδοχή απευθείας στον συγγραφέα στις 5 Μαρτίου, διευκρινίζοντας ότι δεν κοιτάζει ποτέ το κινητό τηλέφωνο του συζύγου της».

Απέναντι στις επικρίσεις ότι παραβιάζει την ιδιωτική ζωή, ο Ταρντίφ αμύνθηκε. «Σε ένα θέμα δημοσίου συμφέροντος, η διεξαγωγή έρευνας είναι απόλυτα νόμιμη. Τα σύνορα της ιδιωτικής ζωής δεν είναι τα ίδια μέσα στο Μέγαρο των Ηλυσίων» είπε.

«Μανιωδώς κτητική» με «εκρηκτικές ανασφάλειες»

Η βρετανική ναυαρχίδα των ταμπλόιντ Daily Mail, στη δική της ανάλυση για το περιεχόμενο του βμπεστ σέλερ επιτίθεται με ιδιαίτερα σκληρούς χαρακτηρισμούς στη Μπριζίτ Μακρόν.

Στο δημοσίευμα η DM περιγράφει την πρώτη κυρία της Γαλλίας, «μανιωδώς κτητική και γεμάτη εκρηκτικές ανασφάλειες, μια συμπεριφορά που είναι κοινό μυστικό μέσα στους διαδρόμους του προεδρικού μεγάρου».

Από το περιβόητο περιστατικό στο προεδρικό αεροπλάνο στο Βιετνάμ μέχρι τον απόλυτο έλεγχο των γυναικείων προσλήψεων στα Ηλύσια Πεδία με κριτήριο τη φωτογένεια τους, το βιβλίο ξετυλίγει το νήμα μιας βαθιάς συζυγικής αστάθειας, την οποία πάντως ο Εμανουέλ Μακρόν απορρίπτει οργισμένα ως «σκουπίδια των συνωμοσιολόγων» σημειώνει η Daily Mail.

Μία από τις πιο εντυπωσιακές αποκαλύψεις του βιβλίου, σύμφωνα με τη βρετανική ταμπλόιντ, αφορά τη βαθιά καχυποψία της Μπριζίτ Μακρόν απέναντι στο ίδιο της το φύλο, καθώς η ίδια φέρεται να πιστεύει ακράδαντα ότι «οι γυναίκες είναι αρπακτικά».

Αυτή η πεποίθηση είχε άμεσο αντίκτυπο στην ανθρωπογεωγραφία της γαλλικής προεδρίας, αφού οδήγησε στο να περιβάλλεται ο Εμανουέλ Μακρόν σχεδόν αποκλειστικά από άνδρες συνεργάτες.

Ο συγγραφέας Φλοριάν Ταρντίφ περιγράφει μια σκηνή που επαναλαμβανόταν συχνά, όπου η Μπριζίτ ζητούσε επίμονα να δει τις φωτογραφίες των γυναικών που έκαναν αίτηση για εργασία στο προεδρικό μέγαρο.

Αν μια υποψήφια ήταν ιδιαίτερα εμφανίσιμη, το σχόλιό της ήταν κοφτό και τελεσίδικο: «Δεν θα έρθει στα Ηλύσια Πεδία!»

Η εντολή της, σύμφωνα με το βιβλίο, ήταν αρκετή για να σφραγίσει τη μοίρα μιας εργαζόμενης πριν καν φτάσει στο στάδιο της συνέντευξης, προδίδοντας μια έντονη, σχεδόν μανιακή ζήλεια.

Ρήγμα στο οχυρό

Το βιβλίο επιστρέφει στο πολύκροτο περιστατικό του 2025 στο Βιετνάμ, όταν η πόρτα του προεδρικού αεροσκάφους άνοιξε νωρίτερα από το αναμενόμενο, καταγράφοντας την Μπριζίτ να χειροδικεί κατά του συζύγου της.

Ο Ταρντίφ επιμένει ότι η αφορμή ήταν ένα μήνυμα που εντόπισε η Μπριζίτ, στο οποίο ο Γάλλος Πρόεδρο έγραφε προς την εντυπωσιακή Ιρανή ηθοποιό Γκολσιφτέ Φαραχανί τη φράση «Σε βρίσκω υπέροχη».

Όπως σημειώνεται, «αυτό που κλόνισε συθέμελα την Μπριζίτ δεν ήταν τόσο το στεγνό περιεχόμενο του κειμένου, όσο η πιθανότητα που αυτό υπονοούσε: μια ‘μισάνοιχτη πόρτα’ σε έναν κόσμο που μέχρι τότε θεωρούσε ότι ήλεγχε απόλυτα».

Σύμφωνα με μαρτυρία στενής της φίλης, η 73χρονη Μπριζίτ Μακρόν ένιωσε ξαφνικά «ότι είχε διαγραφεί», και μάλιστα από μια γυναίκα πολύ νεότερή της, γεγονός που της προκάλεσε βαθύτατη ανασφάλεια και οδήγησε στην έκρηξη στο αεροδρόμιο του Ανόι.

«Σκουπίδια των συνωμοσιολόγων»

Απέναντι σε αυτό το μπαράζ αποκαλύψεων που παρουσιάζει τον γάμο του ως ένα πεδίο μάχης και ανασφάλειας, ο Εμανουέλ Μακρόν αντέδρασε με εξαιρετικά σκληρή γλώσσα.

Ο Γάλλος πρόεδρος απέρριψε κατηγορηματικά όλους τους ισχυρισμούς, χαρακτηρίζοντας όσους αναμοχλεύουν τέτοιες ιστορίες ως «τρελούς και θεωρητικούς συνωμοσίας» που προσπαθούν να πλήξουν την εικόνα του, ενώ χαρακτήρισε τις σχετικές εικασίες ως σκέτα «σκουπίδια».

«Πολιτική ως ριάλιτι σόου»

Η εφημερίδα Libération, κινούμενη στην παραδοσιακή της γραμμή γύρω από τέτοιου είδους εκδοτικά φαινόμενα, αντιμετωπίζει το βιβλίο του Ταρντίφ με εμφανή σκεπτικισμό, ειρωνική διάθεση και έντονη κριτική ως προς τη σκοπιμότητά του.

Ενώ μέσα ενημέρωσης με πιο mainstream ή lifestyle προσανατολισμό εστίασαν στις «πικάντικες» λεπτομέρειες (βλ. το υποτιθέμενο επεισόδιο ζήλειας στο Βιετνάμ και τα μηνύματα με τη Φαραχανί), η στάση της Libération και της αριστερής διανόησης διαφοροποιείται.

Η εφημερίδα σχολιάζει αρνητικά τη διολίσθηση της γαλλικής πολιτικής σκηνής προς ένα μοντέλο τύπου εκλαϊκευμένης παραπολιτικής και κλειδαρότρυπας, όπου η ιδιωτική ζωή των ηγετών εργαλειοποιείται.

«Αν βαριέται, αν νιώθει άχρηστη, αν το βράδυ που γυρίζω σπίτι μού λέει ότι είναι δυστυχισμένη, δεν θα μπορέσω να το αντέξω»

Για τη Libération, η λεπτομερής ενασχόληση με το αν η Μπριζίτ Μακρόν κοιτάζει το κινητό του συζύγου της ή αν υπήρξε μια «σκηνή» στην πίστα του αεροδρομίου του Ανόι, υποβαθμίζει τον σοβαρό πολιτικό διάλογο, ειδικά σε μια περίοδο που η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα.

Η Libération βλέπει πίσω από την «ανθρωποποίηση» του προέδρου μια προσπάθεια αποπολιτικοποίησης του απολογισμού της προβληματικής θητείας του σχολιάζοντας ειρωνικά ότι η παρουσίαση του Μακρόν ως ενός «ευάλωτου, ερωτευμένου συζύγου που εξαρτάται από την ευτυχία της γυναίκας του για να κυβερνήσει» λειτουργεί ως ένα βολικό επικοινωνιακό προπέτασμα καπνού.

Επιπλέον, εκεί που ο Ταρντίφ υπεραμύνεται της έρευνάς του, λέγοντας ότι «τα σύνορα της ιδιωτικής ζωής δεν είναι τα ίδια μέσα στο Ελιζέ», η Libération θέτει το ηθικό και δημοσιογραφικό όριο.

Η εφημερίδα αντιμετωπίζει με απαξίωση το επιχείρημα ότι ένα πλατωνικό φλερτ ή ένας συζυγικός καυγάς αποτελούν «θέματα δημοσίου συμφέροντος», θεωρώντας ότι το βιβλίο ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στην πολιτική δημοσιογραφία και το καθαρό κουτσομπολιό.

Τέλος η Libération δεν αφήνει ασχολίαστο το γεγονός ότι, παρά τις επίσημες διαψεύσεις του Ελιζέ στη Le Parisien για το χαστούκι, το περιβάλλον του Μακρόν (υπουργοί και στενοί συνεργάτες) μίλησε ανοιχτά στον δημοσιογράφο του Paris Match.

Η εφημερίδα σχολιάζει την τακτική ως υποκρισία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η δήθεν «ενόχληση» του προεδρικού ζεύγους είναι εν μέρει σκηνοθετημένη, καθώς η διαρροή τέτοιων προσωπικών στιγμών τελικά ωφελεί επικοινωνιακά.

Λειτουργεί υπέρ του

Καθώς η δεύτερη θητεία του Εμανουέλ Μακρόν πλησιάζει στο τέλος της και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη δημοφιλία του να καταρρέει (σύμφωνα με την Le Point το ποσοστό των αρνητικών γνωμών γι’ αυτόν αγγίζει το 75%), το βιβλίο λειτουργεί παραδόξως υπέρ του.

Προβάλλοντας σκηνές καθημερινότητας, καυγάδες, εκδηλώσεις αγάπης και ανθρώπινες αδυναμίες, το βιβλίο «αφαιρεί από τον Μακρόν την απρόσιτη, εικόνα του και τον κάνει πιο ανθρώπινο και συμπαθή στους Γάλλους πολίτες».

«Το βιβλίο επιχειρεί να μαλακώσει την εικόνα ενός αλαζονικού ηγέτη λίγο πριν το τέλος της θητείας του»

Η μετατόπιση της συζήτησης από την καθαρή πολιτική στην προσωπική ζωή αποτελεί ένα από τα πιο δοκιμασμένα εργαλεία στην επικοινωνιολογία -ειδικά των ισχυρών.

Το βιβλίο «μαλακώνει» τα πολιτικά λάθη μιας δεκαετίας και παρουσιάζει τους Μακρόν ως ένα… (σχεδόν) κανονικό ζευγάρι και αυτό είναι καλοδεχούμενο.