Massive Attack: Δυστοπία, Τομ Γουέιτς και επιστροφή στη δισκογραφία με έναν ύμνο για σκοτεινούς καιρούς
Μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απουσίας, οι Massive Attack επιστρέφουν με το Boots on the Ground, ένα επτάλεπτο σκοτεινό εμβατήριο για τη βία της εξουσίας και την αντίσταση
Oι Massive Attack εξαπέλυσαν ηχητική επίθεση στην απάθεια· μετά από δέκα χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία σε φυσική μορφή με το The Spoils, το συγκρότημα από το Μπρίστολ παντρεύει την πειραματική post-punk αισθητική με τη ζοφερή ποίηση του Tομ Γουέιτς, δημιουργώντας ένα έργο που αντανακλά την ωμότητα της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας.
Ακόμη και για ένα συγκρότημα που φημίζεται για τους αργούς, σχεδόν βασανιστικούς ρυθμούς με τους οποίους δημιουργεί, η πρόσφατη πορεία των Massive Attack χαρακτηρίζεται από μια σταδιακή απομάκρυνση από τη δισκογραφία.
Αν και το όνομά τους παρέμεινε στην επικαιρότητα, αυτό συνέβη κυρίως μέσω της πολιτικής τους δράσης, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη σύλληψη του Robert Del Naja σε διαδήλωση υπέρ της Παλαιστίνης, οι MA μετράνε έξι χρόνια από τότε που παρουσίασαν ηχητικά τοπία για κοινωνικά θέματα στο YouTube και μια ολόκληρη δεκαετία από την τελευταία τους κυκλοφορία σε φυσική μορφή.
Σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει ριζικά από την εποχή του άλμπουμ Heligoland, όταν ήταν 2010, η Τείλορ Σουίφτ τραγουδούσε κάντρι, ο Χάρι Στάιλς πήγαινε σχολείο και τα Instagram και TikTok ήταν στα σχέδια, η μπάντα επιστρέφει και όλοι μιλάνε για ένα πολιτιστικό γεγονός που έχει αργήσει. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πώς το ντεμπούτο τους, Blue Lines, επαναπροσδιόρισε τη βρετανική μουσική σκηνή πριν από τριανταπέντε χρόνια.
Το Boots on the Ground σηματοδοτεί τη στροφή των Massive Attack σε πιο αφηρημένες και ανησυχητικές φόρμες, μακριά από τις soul καταβολές του παρελθόντος.
Το κομμάτι, διάρκειας επτά λεπτών, συνοδεύεται από ένα βίντεο με σκληρές εικόνες από καταστολή διαδηλώσεων και επιδρομές κατά μεταναστών, υπογραμμίζοντας τον πολιτικό του χαρακτήρα.
Μια δεκαετία σιωπής σπάει με έναν ήχο που θυμίζει την ανάσα ενός ετοιμοθάνατου κόσμου
Η συμμετοχή του Tομ Γουέιτς είναι και μια βαθιά καλλιτεχνική σύμπραξη, είναι πολιτική.
Η βαριά, κοφτή αναπνοή του Γουέιτς κυριαρχεί στην εισαγωγή και την κατάληξη του κομματιού, δημιουργώντας μια αίσθηση ασφυξίας που προκαλεί δέος. Ο ίδιος ο Γουέιτς, με το γνώριμο σκοτεινό του χιούμορ, δήλωσε πως η φύση της ανθρωπότητας εγγυάται ότι αυτό το τραγούδι δεν θα θεωρηθεί ποτέ ξεπερασμένο.
Μέσα από έναν ρυθμό που θυμίζει στρατιωτικό εμβατήριο και μια μελαγχολική μελωδία πιάνου, η φωνή του Γουέιτς ενσαρκώνει έναν βίαιο και αλαζόνα φορέα εξουσίας.
Οι στίχοι κινούνται μεταξύ του σουρεαλιστικού και του αποτρόπαιου, περιγράφοντας με κυνισμό τη δολοφονία ενός ανθρώπου.
Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο σκοτεινό, ταραγμένο και δυσοίωνο, που δεν στοχεύει να αντικαταστήσει τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος στις καρδιές του κοινού, αλλά να λειτουργήσει ως ένας καθρέφτης της ταραχώδους εποχής μας.
Για τον Guardian το κομμάτι θα είναι κομμάτι της ανθολογίας των Massive Attack – Teardrop, Safe from Harm, Unfinished Sympathy – που παραμένουν τεράστια επειδή μίλησαν στον άνθρωπο μέσα μας και τα συναισθήματα που μας ορίζουν.
Το Boots On The Ground (Μπότες στο Χώμα) είναι μια μουσική δυστοπία, ο σκοτεινός ύμνος σε καιρούς αφόρητους. Αυτοί είναι οι στίχοι του:
Οι Massive Attack επιστρέφουν για να μας υπενθυμίσουν ότι η μουσική μπορεί ακόμα να είναι επικίνδυνη, ένα σκοτεινό εμβατήριο για εκείνους που δεν μπορούν πια να αναπνεύσουν
Big legs dangle from a helicopter hole Big chug rhythm, gotta be now ho! Brown, mean and young, dumb and full of cum What can you use a Marine for?
[Chorus]
This is a fucking ass machine gun war With your boots on the ground, boots on the ground Boots on the ground, boots on the ground We trim your hedges, we fight your wars Wait in the trenches and we’re fucked till we’re sore With boots on the ground, boots on the ground
[Verse 2]
Born shiny bullets in an army of ants Blow that horn, we sleep in our pants Big titties, big titties Well we holler and we burn down cities
[Chorus]
Boots on the ground, boots on the ground Shootin’ up the town by stayin’ in the holе till Jimmy Hoffa is found With my boots on the ground
[Instrumental]
[Verse 3]
Well, something goеs tink when the cardrige is spent Where do you think all your cartilage went? Boots on the ground, boots on the ground Now who the hell are these federal pricks? Hiding in the Senate like a bloated-ass tick Air-conditioned fuckstick loafers Sittin’ in a room full of army posters A coal to a diamond, a vote into law They campaign up all the blood they can draw Mold your world, a soldier’s just clay How much does every soldier weigh? Cut you at the ankles and they throw that ass away Boots on the ground
[Instrumental]
[Outro]
Cold and hot as Satan’s hoof Spinning on the world, I’m hiding on a roof I kill a brown man I never ass knew Choked on spit and then he turned blue He spattered black blood, he rolled Fin out He died right there, I got the pearl from his snout A puff of gray smoke, the tongue of a cloud He rotted in the sand and all that they found was his boots on the ground Boots on the ground, boots on the ground All that they found was his boots on the ground, boots on the ground
Η υπερβολική χρήση των smartphones συνδέεται με σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στη διαχείριση των συναισθημάτων
Ο «Αυτόχειρας» του Νικολάι Έρντμαν σε σκηνοθεσία του Θανάση Θεολόγη κάνει πρεμιέρα στις 17 Απριλίου. Παραστάσεις κάθε Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο Αλκμήνη.