Ράγισε καρδιές ο Βαγγέλης Μόρας με αφορμή τα τέσσερα χρόνια από τον θάνατο του αδερφού του, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 33 ετών νικημένος από τη λευχαιμία.

Θυμίζουμε πως ο διεθνής ποδοσφαιριστής στήριξε τον αδερφό του μέχρι το τέλος, χαρίζοντάς του μυελό των οστών.

«Περάσανε 4 χρόνια και πίστευα ότι θα είναι πιο εύκολη και πιο διαχειρίσιμη συναισθηματικά αυτήν η μέρα, αλλά δυστυχώς είναι πολύ πιο δύσκολη. Η εικόνα σου τριγυρνάει στο μυαλό μου εδώ και μια βδομάδα και το κάνει πολύ δύσκολο, αλλά και πολύ όμορφο γιατί είναι σαν να σε έχω δίπλα μου!!! Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι σε λατρεύω και ότι μου λείπεις πολύ !!! ΓΙΝΕ ΔΟΤΗΣ ΜΥΕΛΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ !!! Στην φωτό που βλέπετε κάνω ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ, όποτε μην φοβάστε απλά ενημερωθείτε σωστά» έγραψε χαρακτηριστικά ο Βαγγέλης Μόρας στη φωτογραφία που δημοσίευσε στο Instagram.

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Περάσανε 4 χρόνια και πίστευα ότι θα είναι πιο εύκολη και πιο διαχειρίσιμη συναισθηματικά αυτήν η μέρα , αλλά δυστυχώς είναι πολύ πιο δύσκολη. Η εικόνα σου τριγυρνάει στο μυαλό μου εδώ και μια βδομάδα και το κάνει πολύ δύσκολο αλλά και πολύ όμορφο γιατί είναι σαν να σε έχω δίπλα μου!!! Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι σε λατρεύω και ότι μου λείπεις πολύ !!! ΓΙΝΕ ΔΟΤΗΣ ΜΥΕΛΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ !!! Στην φωτό που βλέπεται κάνω ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ , όποτε μην φοβάστε απλά ενημερωθείτε σωστά !!! @savemoras #myangel #mybrother #missyou #savemoras #myhero #mysuperman

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Moras Vangelis (@moras_vangelis_) στις

Ο Βαγγέλης Μόρας μιλώντας πριν από λίγο καιρό στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη για τη μάχη του αδερφού του με τη λευχαιμία είχε πει, μεταξύ άλλων: «Ήταν Μάρτιος του 2014 όταν αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι στην Αυστραλία. Είχε από μικρός ένα πρόβλημα με το αίμα. Χαμηλά αιμοπετάλια. Μας έλεγαν πως στο μέλλον θα γίνει λευχαιμία. Ίσως και στα 60. Το ανακάλυψε στα 20 μετά από μια εξέταση αίματος. Από ένα σημείο και μετά ζούσε μια φυσιολογική ζωή με το πρόβλημά του. Μόλις έκανε το ταξίδι χτύπησε μια μέρα το τηλέφωνο. Με πήρε το πατέρας μου και μου λέει “ο Τάκης έχει πρόβλημα. Απέκτησε οξεία λευχαιμία”. Μάθαμε μετά πως δεν έπρεπε να κάνει το ταξίδι, λόγω ανοσοποιητικού συστήματος. Από εκεί και πέρα άλλαξαν όλα. Κάναμε εξετάσεις για να δούμε ποιος είναι συμβατός δότης μυελού των οστών. Ήμουν εγώ.

Τρίτη βράδυ έφτασα Μελβούρνη. Τετάρτη απόγευμα έκανα τη μεταμόσχευση. Ο αδερφός μου δεν επιτρεπόταν να επιστρέψει στην Ελλάδα λόγω της υγείας του. Μετά τη μεταμόσχευση περιμέναμε 8 μήνες για να μάθουμε αν όλα πάνε καλά. Στην τελευταία εξέταση άλλαξαν όλα. Έπεσαν όλα μέσα στο αίμα του. Ο αδερφός μου είπε πως θα έρθει Ελλάδα για να κάνει ακόμη μια μεταμόσχευση, ενώ ήξερε πως ερχόταν το τέλος. Μας μετέφερε μια διαφορετική ιστορία για να μη στενοχωρηθεί κανένας. Είπε γυρίζω γιατί δεν θέλω να πεθάνω στην Αυστραλία.

Μου είπε πως θα κάνει δεύτερη μεταμόσχευση όταν είναι έτοιμος. Φτάσαμε στα μέσα Ιουλίου, κάναμε τα γενέθλιά του στο νοσοκομείο. Τον είδα στη χειρότερη κατάσταση που μπορούσα να τον δω, αλλά και ο ίδιος δεν σε άφηνε πως κάτι θα πάει στραβά. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο νιώθω άσχημα είναι αυτό. Δεν θα έφευγα 16 Ιουλίου για να πάω Ιταλία για προετοιμασία με την ομάδα μου. Του είχα πει να με πάρει τηλέφωνο για τη δεύτερη μεταμόσχευση. Μετά από δυο μέρες πήρε τηλέφωνο η γυναίκα μου και μου είπε πως έφυγε».