10.000 προσλήψεις ανακοινώθηκαν πριν από λίγες μέρες, άλλες μέσω ΑΣΕΠ άλλες μέσω ΟΑΕΔ. Στις 15.000 τις ανέβασε πρόσφατα η αρμόδια υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Θα έλεγε κανείς ότι επιτέλους κάτι γίνεται. Ανοίγουν κάποιες θέσεις εργασίας, καταπολεμούν την ανεργία. Επιτρέπουν σε ανθρώπους να βρουν μια μόνιμη και αξιοπρεπή εργασία.

Μόνο που τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως δείχνουν. Μάλλον είναι τα αντίθετα από αυτό που δείχνουν.

Πρώτα από όλα δεν είναι όλες οι προσλήψεις που ανακοινώνουν νέες προσλήψεις. Αρκετές, όπως αυτές που αφορούν τη «Βοήθεια στο σπίτι» και την Ειδική Αγωγή αφορούν το να μονιμοποιηθεί το δυναμικό που χρόνια εργάζεται. Δίκαιο αλλά δεν αλλάζει την κατάσταση στην αγορά εργασίας.

Έπειτα δεν είναι όλες οι θέσεις εργασίας μόνιμες. Πολλές είναι προγράμματα του ΟΑΕΔ για δωδεκάμηνες συμβάσεις και προγράμματα «ωφελουμένων». Θέσεις εργασίας που συντηρούν την επισφάλεια.

Όμως, το πιο βασικό είναι ότι πίσω από τη εικόνα των παροχών που προσπαθεί να καλλιεργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και της επιλεκτικής παρουσίασης κάποιων δεικτών («πέφτει η ανεργία», μας λένε αλλά δεν συμπληρώνουν ότι θέλουμε κάμποσα χρόνια ακόμη για να γυρίσουμε στα προ κρίσης επίπεδα), υπάρχει η πραγματικότητα μιας λιτότητας που συνεχίζεται.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση απέφυγε να σχολιάσει την έκθεση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας που έδειξε ότι στην Ελλάδα είχαμε τη μεγαλύτερη διεθνώς μείωση των πραγματικών μισθών, κάτι που αναλογεί και στα στοιχεία του ΕΦΚΑ που δείχνουν σταθερή μείωση του μέσου μισθού.

Ούτε είναι τυχαίο ότι ακόμη και η πολυδιαφημισμένη υποχώρηση της ανεργίας κυρίως στηρίζεται σε μια τεράστια αύξηση της μερικής απασχόλησης. Αυτό σημαίνει ότι μειώνεται μεν τυπικά η ανεργία αλλά με θέσεις εργασίας που προσφέρουν 300, 400 ή 500 ευρώ.

Οι «μετακλητοί» ή οι γενικοί γραμματείς, ή οι βολεμένοι σε διοικήσεις ΔΕΚΟ σε ανταπόδοση «κομματικών υπηρεσιών», αυτές και αυτοί που από ανεπάγγελτοι έγιναν υπουργοί πιθανώς να μην αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να παίρνεις 400 ευρώ το μήνα και να πρέπει να ζήσεις με αυτά. Πολλοί άλλοι όμως καταλαβαίνουν. Και εξοργίζονται.

Αυτό είναι το πραγματικό «είναι δίκαιο και έγινε πράξη» του Τσίπρα.

Μια κοινωνία εξαθλιωμένη που αναζητά να βρει επιδόματα και κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας για να μην καταρρεύσει ολοσχερώς, που κάνει κατά χιλιάδες αιτήσεις στα προγράμματα του ΟΑΕΔ ή τις όποιες θέσεις στο δημόσιο, που θεωρεί επαγγελματική επιτυχία τη δυνατότητα μετανάστευσης και που έχει χάσει κάθε εμπιστοσύνη στη δυνατότητα να πάνε τα πράγματα καλύτερα.

Αυτή είναι η κατάληξη μιας αριστεράς που ξεκίνησε από τις καταλήψεις και τις Πλατείες, καπηλεύτηκε και την οργή και την ελπίδα μιας κοινωνίας, συνθηκολόγησε ταπεινωτικά και σήμερα δεν διστάζει να λέει στα μούτρα του ανέργου, του φτωχού, της πυρόπληκτης: «και γιατί να στα δώσω; Θα τα σπατάλαγες».

Γράψτε το σχόλιο σας