Μέχρι που μπορεί να φτάσει κανείς, για λίγη συντροφιά κι αξιοπρέπεια; Μια ταινία που απορεί με αφέλεια για το δικαίωμα της επιλογής ταυτότητας και που ξαναβάζει στο τραπέζι – με τον πιο κομψό και ραφινάτο τρόπο – το θέμα των γάμων ομοφυλόφιλων ζευγαριών. H Flora είναι μια 72χρονη γεροντοκόρη. Μένει σε ένα μικρό χωριό και […]
Μέχρι που μπορεί να φτάσει κανείς, για λίγη συντροφιά κι αξιοπρέπεια; Μια ταινία που απορεί με αφέλεια για το δικαίωμα της επιλογής ταυτότητας και που ξαναβάζει στο τραπέζι – με τον πιο κομψό και ραφινάτο τρόπο – το θέμα των γάμων ομοφυλόφιλων ζευγαριών.
H Flora είναι μια 72χρονη γεροντοκόρη. Μένει σε ένα μικρό χωριό και έχει περάσει όλη της τη ζωή προσέχοντας τους συγγενείς της. Η αδερφή της έχει πεθάνει κι έχει αφήσει στη Flora τρεις ανιψιές να μεγαλώσει. Όταν ενηλικιωθούν, όλες τους εγκαταλείπουν το χωριό. Η Flora αρχίζει και ανησυχεί. Έχει φτάσει στο σημείο όπου οι τρεις κοπέλες θα έπρεπε να την φροντίσουν και δεν θέλει να την βάλουν σε οίκο ευγηρίας. Η μόνη λύση είναι η Purita, η οποία της έχει σταθεί τόσα χρόνια και την θεωρεί μέλος της οικογένειας. Αποφασίζει λοιπόν να την παντρευτεί!
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα