Aν τα ποιήµατα ήταν φωνές, αυτά εδώ θα είχαν τη χροιά του πάθους, της τρυφερότητας και µιας ειλικρίνειας που ξεγυµνώνει. Όταν ο τόσο οικείος µας Ισπανός ποιητής Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα παρουσίασε στη Φιλοσοφική Σχολή στη Μαδρίτη τον Χιλιανό οµότεχνό του Πάµπλο Νερούδα, µίλησε για «έναν αυθεντικό ποιητή, από εκείνους που έχουν καλλιεργήσει τις αισθήσεις τους […]
Aν τα ποιήµατα ήταν φωνές, αυτά εδώ θα είχαν τη χροιά του πάθους, της τρυφερότητας και µιας ειλικρίνειας που ξεγυµνώνει.
Όταν ο τόσο οικείος µας Ισπανός ποιητής Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα παρουσίασε στη Φιλοσοφική Σχολή στη Μαδρίτη τον Χιλιανό οµότεχνό του Πάµπλο Νερούδα, µίλησε για «έναν αυθεντικό ποιητή, από εκείνους που έχουν καλλιεργήσει τις αισθήσεις τους σ’ έναν κόσµο που δεν είναι ο δικός µας και που ελάχιστοι τον αντιλαµβάνονται. Έναν ποιητή πιο κοντά στο θάνατο παρά στη φιλοσοφία· πιο κοντά στον πόνο παρά στη διανόηση· πιο κοντά στο αίµα παρά στο µελάνι. Παραµένει απέναντι στον κόσµο γεµάτος ειλικρινή έκπληξη και του λείπουν τα δύο εκείνα στοιχεία µε τα οποία έχουν ζήσει τόσοι και τόσοι ψευδοποιητές: το µίσος και η ειρωνεία. Όταν πάει να γίνει τιµωρός και σηκώνει το σπαθί, βρίσκεται ξαφνικά µ’ ένα πληγωµένο περιστέρι ανάµεσα στα δάχτυλά του».
Ως το 1935, που εικάζεται ότι ειπώθηκαν αυτά τα λόγια, είχαν γραφεί µόνο τρία από τα δεκαεννέα ποιήµατα που συµπεριλαµβάνονται στην παρούσα συλλογή. Τόσα χρόνια µετά, δε θα µπορούσαµε να βρούµε πιο καίριο σχολιασµό και για τα υπόλοιπα δεκαέξι, όπως και για το συνολικό έργο του Νερούδα. Να προσθέσουµε την παραληρηµατική ρίζα του έρωτα, που βλαστάνει στο σύµπαν γύρω µας και εντός µας µε συµµαχία της σιωπής; Μα, αν τα ποιήµατα ήταν φωνές, αυτά εδώ θα είχαν τη χροιά του πάθους, της τρυφερότητας και µιας ειλικρίνειας που ξεγυµνώνει.
Παρουσίαση του συγγραφέα
Παμπλο Νερούδα (1904-1973). Γεννήθηκε στην πόλη Παρράλ της Χιλής και άρχισε να δηµοσιεύει ποιήµατά του το 1920. Κύριο έργο του το Κάντο Χενεράλ (1950). Από το 1927 ως το 1943 διετέλεσε πρόξενος της χώρας του στο εξωτερικό. Το 1945 εξελέγη γερουσιαστής του Κοµµουνιστικού Κόµµατος και το 1948, διωκόµενος, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Χιλή, όπου επέστρεψε το 1952 και έζησε στο νησί Ίσλα Νέγρα. Το 1950 µοιράστηκε µε τον Πολ Ρόµπσον και τον Πάµπλο Πικάσο το Παγκόσµιο Βραβείο Ειρήνης στη Μόσχα, ενώ το 1953 τιµήθηκε µε το Βραβείο Στάλιν. Το 1971 του απονεµήθηκε το Νόµπελ Λογοτεχνίας. Φορτισµένα µε αισθησιασµό και πάθος, τα ερωτικά ποιήµατα του τιµηθέντος µε το Βραβείο Νόµπελ Χιλιανού ποιητή Πάµπλο Νερούδα αιχµαλωτίζουν τους αναγνώστες µε τις γήινες εικόνες τους και αποκαλύπτουν µια φλογερή επαναπεικόνιση του κόσµου. Τα Ερωτικά ποιήµατα, γραµµένα τα περισσότερα στο νησιωτικό παράδεισο του Κάπρι –όπου και το ειδυλλιακό σκηνικό της βραβευµένης µε Όσκαρ ταινίας «Il Postino»–, αγκαλιάζουν τα θαλασσινά τοπία γύρω από τον ποιητή και την αγαπηµένη του, τη Ματίλδε Ουρρούτια, µε τα κύµατα και τα ακρογιάλια τους πληµµυρισµένα από έναν καινούριο, πληθωρικό ερωτισµό.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Κυριακή 18.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/spenser-sembrat-i607NbWkXow-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442