Αποκάλυψη Νικολαΐδη για πρόταση χρήσης αναβολικών

89

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης μίλησε στο «Εθνοσπόρ» και αποκάλυψε ότι τον είχαν πλησιάσει μετά τους Ολυμπιακούς του 2004 και του είχαν προτείνει να κάνει χρήση αναβολικών. Ο ασημένιος Ολυμπιονίκης του Πεκίνου μίλησε για την αγάπη του για τον Αρη, την χαρά που του προσφέρει το τάε κβον ντο, ενώ έστειλε και το μήνυμα του για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

-Γιατί επέλεξες να κάνεις τάε κβον ντο, ένα άθλημα μοναχικό, όπως όλες οι πολεμικές τέχνες;
«Για την ακρίβεια το επέλεξε ο πατέρας μου. Ολη η οικογένειά μου, κάνει ταεκβοντό. Ο πατέρας μου παλιότερα, η αδερφή μου για λίγο, ο αδερφός μου, που συνεχίζει, κι εγώ. Ξεκίνησα όταν ήμουν 3 χρονών, όταν έφτασα σε μία ηλικία που έπρεπε να διαλέξω τι θα κάνω στη ζωή μου, επέλεξα αυτό που πίστευα ότι ήξερα να κάνω καλύτερα απ όλα τ άλλα».

-Το έχεις χρησιμοποιήσει ποτέ στην ιδιωτική σου ζωή;
«Ποτέ. Δεν υπάρχει καμιά οδηγία που να λέει ότι αν το κάνεις, αποβάλλεσαι από το άθλημα και τέτοια. Είναι προσωπική επιλογή του καθένα. Δεν ξέρω κανέναν που να μπλέχτηκε σε καβγά στον δρόμο και να χρησιμοποίησε το ταεκβοντό. Εχεις τόσο ένταση στις προπονήσεις και στους αγώνες, που το τελευταίο που θέλεις είναι να έχεις ένταση και στην ιδιωτική σου ζωή».

-Τι σου έχει προσφέρει ο πρωταθλητισμός στο τάε κβον ντο;
«Χαρά, χαρά και χαρά. Τη χαρά τού να νιώθω το συναίσθημα της επιτυχίας, να αισθάνομαι ότι έχω κατακτήσει τα όνειρα που έκανα μικρός. Υπάρχει καλύτερο συναίσθημα; Η επιλογή μου με έχει δικαιώσει. Εκανα αυτό που ήθελα, έχω επιτυχίες, αποκαταστάθηκα επαγγελματικά».

-Σε άλλα αθλήματα δοκίμασες την τύχη σου;
«Απ` όλα πέρασα. Επαιξα βόλεϊ, μπάσκετ, ποδόσφαιρο, χάντμπολ, έκανα κολύμβηση, μέχρι και πυγμαχία. Αν δεν ήταν ο πατέρας μου αθλητής του ταεκβοντό, πάλι θα γινόμουν αθλητής, απλά δεν ξέρω σε ποιο άθλημα».

-Είναι ένα άθλημα που δεν είναι στην πρώτη γραμμή της προβολής, ο κόσμος ασχολείται μαζί σου όταν έχει Ολυμπιακούς Αγώνες. Για ποιο λόγο το προτιμά κάποιος;
«Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Αλλοι θέλουν να έχουν την προσοχή του κόσμου, άλλοι θέλουν την ησυχία τους. Απολαμβάνω πραγματικά αυτό που γίνεται έπειτα από μεγάλες διοργανώσεις, που ο κόσμος ασχολείται μαζί μου, τα ΜΜΕ επίσης, αλλά είμαι χαρούμενος που κρατάει λίγο. Αλλιώς δεν θα μπορούσα να κάνω αυτό που κάνω το ίδιο καλά. Με βολεύει αυτή η κατάσταση και μου αρέσει που το άθλημα είναι μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας».

-Τι χρειάζεται ένας αθλητής του τάε κβον ντο για να φτάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο;
«Το άλφα και το ωμέγα είναι η ευστροφία. Η τακτική, η αντίληψη, αυτά… Ακολούθως, είναι σημαντικό να έχεις και σωματικά προσόντα, ύψος, ταχύτητα, αλλά δεν φτάνουν αυτά. Αν δεν έχεις τα σωματικά προσόντα, αλλά έχεις τα υπόλοιπα μπορείς με δουλειά να φτάσεις ψηλά. Το ανάποδο δεν γίνεται, δεν μπορείς να προχωρήσεις. Το ταεκβοντό δεν είναι άθλημα δύναμης, όπως ενδεχομένως πιστεύει πολύς κόσμος. Είναι περισσότερο άθλημα μυαλού. Απαραίτητη είναι επίσης η υποστήριξη. Την είχα πάντα από τον πατέρα μου αλλά και τον προπονητή μου, τον Κώστα Τζιδημόπουλο».

-Οταν ανεβαίνεις πάνω στο βάθρο, τι σκέφτεσαι;
«Σ` αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, περνάει μπροστά από τα μάτια σου το φιλμ με την προσπάθεια που έκανες για να φτάσεις εκεί. Περνούν από μπροστά σου εικόνες της προετοιμασίας, κάνεις έναν μίνι απολογισμό. Οσο για τα συναισθήματα, αναλόγως τη θέση. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έχω δύο ασημένια μετάλλια, χαρά και στεναχώρια μαζί. Θα ήθελα να είναι η ελληνική σημαία πιο ψηλά, να ακουστεί ο δικός μας ύμνος. Δεν είμαι αχάριστος, και αυτά που πέτυχα είναι σπουδαία, αλλά δεν απαγορεύεται να κυνηγάς το όνειρό σου, να θέλεις να είσαι πάντα πρώτος».

-Θα μπορούσες να έχεις ένα ακόμη μετάλλιο στο Σίδνεϊ, όπου έσπασες το πόδι σου. Ηταν η χειρότερη στιγμή στην καριέρα σου;
«Ναι, με διαφορά. Ολα τα άλλα χωνεύονται, αυτό που έπαθα στο Σίδνεϊ δεν χωνεύεται με τίποτα. Το παιχνίδι το είχα καθαρίσει, κέρδιζα ήδη 3-0 και πήγαινα ημιτελικό, στον οποίο θα έπαιζα με έναν Αυστραλό που δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο. Θα είχα ένα μετάλλιο ακόμη».

-Πώς ξεπερνάς μια τέτοια κατάσταση, μόλις στα 21 σου, ειδικά όταν το πόδι είναι ουσιαστικά το βασικό όπλο σ αυτό το άθλημα; «Εμεινα δύο χρόνια έξω και χρειάστηκα ένα χρόνο να μπω καλά στην προπόνηση. Ψυχολογικά είναι μεγάλο χτύπημα, φοβάσαι τα πάντα. Νομίζεις ότι σε κάθε κλωτσιά θα ξανασπάσει. Φοβάσαι να κλωτσήσεις στον αγώνα. Αυτά τα έχει ο αθλητισμός. Εχω κάνει 13 χειρουργεία, δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει ύστερα από έναν τραυματισμό. Θέλει ψυχραιμία, θάρρος, πείσμα».

-Στο Πεκίνο μπήκες στους Αγώνες δυνατά, φαινόταν ότι θα πας μακριά. Ακόμη και στον τελικό φαινόταν ότι τον έχεις τον κορεάτη. Τι πήγε στραβά;
«Δεν θέλω να επαναλάβω τα ίδια, να γίνω κουραστικός, να μειώσω και αυτό που πέτυχα και έζησα και να χάσει όλη αυτή η ιστορία την αξία της, αλλά ο λόγος που έχασα είναι συγκεκριμένος. Είναι δεδομένο ότι νιώθω πως με αδίκησαν».

-Τελικά στο ταε κβον ντο, παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο οι κριτές;
«Αφού αυτοί δίνουν τους πόντους. Δεν είσαι υποχρεωμένος να είσαι τρεις κλάσεις πάνω από τον αντίπαλό σου για να τον κερδίσεις! Είναι σαν να τρέχεις 100 μέτρα και να ξεκινάς με χάντικαπ ενός δευτερολέπτου. Δεν γίνεται να κερδίσεις, πρέπει να είσαι ένα δευτερόλεπτο πιο γρήγορος από τους άλλους».

-Αληθεύει ότι επειδή το ταε κβον ντο είναι κορεάτικη πολεμική τέχνη, οι κορεάτες ευνοούνται;
«Είναι αλήθεια. Δεν είδατε τι έκανε ο κουβανός που χτύπησε τον κριτή; Δεν το έκανε για το συγκεκριμένο παιχνίδι, αλλά γιατί στον ημιτελικό με τον κορεάτη τού έκαναν ό,τι έκαναν και σε μένα. Εβγαλε το άχτι του για τον ημιτελικό. Και σκεφτείτε ότι αυτά έγιναν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που γίνονται μπροστά σε 5.000 θεατές και τους βλέπει όλος ο κόσμος στην τηλεόραση. Φανταστείτε τι γίνεται στα Παγκόσμια, με 500 θεατές, χωρίς τηλεόραση και αγώνες σε έξι τερέν ταυτόχρονα, όπου δεν μπορείς να προσέξεις ένα παιχνίδι».

-Εχεις σκεφτεί ποτέ να συμπεριφερθείς όπως ο κουβανός;
«Οι κριτές έχουν φέρει πολλούς στο αμήν. Εγώ καταλαβαίνω τι είχε ο κουβανός στο μυαλό του, είδε όλη τη δουλειά που έκανε να πάει χαμένη και τρελάθηκε μ αυτά που του έκαναν. Δεν υπάρχει αθλητής που να μη σκέφτηκε κάποια στιγμή να του έδινα τώρα μία. Με τη διαφορά ότι ο κουβανός έκανε πράξη τις σκέψεις του».

-Πέρα απ όλα αυτά, δύο συνεχόμενα ασημένια σε Ολυμπιακούς δεν είναι και λίγο πράγμα…
«Φυσικά. Η διάρκεια είναι αυτή που σε καταξιώνει. Είναι όμορφο να παίρνεις μετάλλια, αλλά και πολύ σημαντικό να καταξιώνεσαι στη συνείδηση του κόσμου και να εδραιώνεις τη θέση σου σε υψηλό επίπεδο. Δεν το συζητάμε».

-Στο Λονδίνο το 2012 θα πας;
«Θα πάω, ναι. Γερός να είμαι. Εκεί θα κλείσω την καριέρα μου, θα είναι οι τελευταίοι μεγάλοι αγώνες. Κι εκεί θα πάω για το χρυσό. Αυτό μου λείπει, το θέλω πολύ και θα πάω να το πάρω».

-Στο προολυμπιακό του μπάσκετ στην Αθήνα, ο Νοβίτσκι έβαλε τα κλάματα μόλις προκρίθηκε η Γερμανία. Τι θα είχε χάσει αν δεν πήγαινε στο Πεκίνο;
«Αυτοί οι αθλητές ξέρουν πραγματικά τι σημαίνουν Ολυμπιακοί Αγώνες και χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιοι σε αθλήματα που δεν έχουν ανάγκη το χρήμα ή τη δόξα. Ειδικά για μας, αυτοί οι Αγώνες είναι η ιστορία μας, είναι κάτι τεράστιο, πολύ μεγάλο, η αύρα τους είναι απίστευτη. Σκέτη μαγεία».

-Καμιά φορά χαλάει κι η μαγεία. Τι σκέφτεσαι όταν ακούς ότι κάποιος βρέθηκε ντοπαρισμένος;
«Πάντα υπήρχαν και ντοπαρισμένοι στον αθλητισμό, απλώς στην Ελλάδα τώρα ανακαλύψαμε την Αμερική. Δυστυχώς, το άσχημο είναι ότι αυτή τη φορά βρέθηκαν Ελληνες αθλητές. Ειλικρινά, αυτό που θέλω να πω είναι πως είναι μια πολύ μικρή μειοψηφία του ελληνικού αθλητισμού. Είναι πολύ μικρός ο αριθμός, για να πει κανείς ότι οι Ελληνες είναι ντοπαρισμένοι. Μας αδικεί αυτή η γενίκευση και με στεναχωρεί που συμβαίνει αυτό».

-Οταν ακούς για ένα θετικό δείγμα, συμπονάς ή εκνευρίζεσαι;
«Πρώτα στεναχωριέμαι για τους ανθρώπους που βλέπουν να τελειώνουν έτσι τα αθλητικά τους όνειρα. Φταίνε και οι ίδιοι, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του, αλλά φταίνε κι άλλοι. Κανείς δεν ξύπνησε ένα πρωί και είπε θα πάρω αυτήν ή την άλλη ουσία. Κάποιοι τους τις δίνουν και επωφελούνται. Οσο για τους ίδιους τους αθλητές, είναι επιλογή τους αυτό που κάνουν, ξέρουν τις συνέπειες για την υγεία τους, παίρνουν ένα ρίσκο και το πληρώνουν».

-Είσαι σίγουρος ότι ξέρουν τις συνέπειες;
«Βέβαια, τις ξέρουν».

-Ολους εσάς που θέλετε να κάνετε πρωταθλητισμό, σας πλησιάζουν να σας προτείνουν να μπείτε σ αυτή τη διαδικασία;
«Ανάλογα. Συμβαίνει, πάντως».

-Εσένα σε έχουν πλησιάσει;
«Ναι, με έχουν πλησιάσει. Σε κάποιους αγώνες, μετά το 2004, ήρθε κάποιος τον οποίο ούτε είχα ξαναδεί ποτέ μου ούτε ήξερα το όνομά του να μου προτείνει να πάρω αναβολικά. Αρνήθηκα, είπα ότι δεν τα χρειάζομαι. Εγώ θέλω όταν σταματήσω τον αθλητισμό, να κάνω οικογένεια, να κάνω παιδιά. Δεν θέλω να έχω προβλήματα με την υγεία μου, δεν είχα λόγο να πάρω. Για μένα είναι στάση ζωής. Την υγεία μου δεν τη θυσιάζω για τίποτα. Τον συγκεκριμένο τύπο δεν τον ξαναείδα ούτε με ενόχλησε ποτέ κανείς ξανά».

-Πόσους αγώνες τον χρόνο κάνεις;
«Ανάλογα. Εμείς δεν έχουμε παιχνίδι κάθε Σαββατοκύριακο. Συνήθως κάνω 6-7 τουρνουά τον χρόνο. Φοβάμαι τους τραυματισμούς, ύστερα από εκείνο που έπαθα στο Σίδνεϊ προσπαθώ να προφυλάγομαι πριν από μεγάλες διοργανώσεις».

-Θα έχεις και αρκετό ελεύθερο χρόνο. Τι σου αρέσει να κάνεις;
«Για 6-7 μήνες τον χρόνο έχουμε βαρύ πρόγραμμα, αλλά δεν σκοτωνόμαστε κιόλας. Στον ελεύθερο χρόνο κάνω απλά πράγματα. Μικρές βόλτες, κινηματογράφο, σπίτι πολύ γιατί μου λείπει. Θα πάω και γήπεδο να δω τον Αρη. Ποδόσφαιρο και μπάσκετ».

-Φανατικός ή για να περάσει η ώρα;
«Είμαι οπαδός, δεν πάω να περάσω την ώρα μου, αν και στο γήπεδο περνάει ευχάριστα».

-Πέταλο ή κάπου πιο ήσυχα;
«Μέχρι τα 19 μου πήγαινα στο πέταλο. Τώρα έχουμε αλλαγή φρουράς, αυτά που κάναμε τότε εμείς, τώρα τα κάνουν άλλοι. Τώρα εγώ έφτασα στα επίσημα. Με τον Λεβαδειακό έλειπα, στην πρώτη ευκαιρία θα πάω να αγοράσω ένα διαρκείας».

-Απλός θεατής ή έχεις κι άποψη για το ποδόσφαιρο και την ομάδα σου;
«Εχω κι άποψη, μόνο που δεν ξέρω αν είναι σωστή ή όχι! Ο Αρης θέλει λίγο χρόνο ακόμη. Ηρθαν κάποιοι παίκτες, νέος προπονητής, αλλάζει το στυλ, οι αυτοματισμοί που είχαμε πέρυσι σταμάτησαν, δουλεύουν διαφορετικά, θέλει λίγο χρόνο να ρολάρει η ομάδα. Περιμένω να είμαστε εκεί που ήμασταν και πέρυσι. Θα δείξει ο χρόνος. Μπορεί η ομάδα να βρει ρυθμό γρήγορα και να βγει και 3η, μπορεί να μη βρει ποτέ και να βγει και 7η. Δεν ξέρεις».

-Τι δεν σου αρέσει στο ελληνικό ποδόσφαιρο;
«Θα ήθελα περισσότερα αστέρια, να έρχονται πιο νέοι κι όχι στα 32 τους. Δεν μου αρέσει, επίσης, το πολεμικό κλίμα που υπάρχει στα γήπεδα. Οσες φορές έτυχε να πάω σε ήσυχα ματς, το απόλαυσα. Ο αθλητισμός είναι μία γιορτή κι ελπίζω να το καταλάβουν όλοι σύντομα. Να πηγαίνει όλος ο κόσμος στο γήπεδο, όχι μόνο συγκεκριμένοι άνθρωποι. Δεν είναι πόλεμος ο αθλητισμός. Είμαι Αρειανός, αλλά έχω φίλους ΠΑΟΚτσήδες.

»Ο Παναγιώτης ο Ποικιλίδης με κάλεσε και πέρυσι και φέτος να πάω στην Τούμπα. Θέλω να πάω, αλλά δεν πάω. Αν κερδίσει ο ΠΑΟΚ δεν θα ασχοληθεί κανείς μαζί μου, αν κερδίσουμε εμείς, μπορεί να θεωρήσουν την παρουσία μου πρόκληση. Θα ήθελα να έρθει κι ο Παναγιώτης στο Χαριλάου για να δούμε το ματς παρέα στην κερκίδα, αλλά δεν είναι εύκολο. Δεν καταλαβαίνω γιατί συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, αλλά δυστυχώς συμβαίνουν. Κάποιοι επωφελούνται από το κλίμα τρομοκρατίας και την ένταση στα γήπεδα».

-Το φετινό πρωτάθλημα πώς το βλέπεις;
«Θα είναι πολύ δυνατό, ειδικά στις τρεις πρώτες θέσεις. Δεν πίστευα την ΑΕΚ, αλλά θέλω να δω 2-3 παιχνίδια της, να δω αν η εμφάνιση στην πρεμιέρα οφειλόταν στην ίδια ή στον Παναθηναϊκό. Αν συμβαίνει το δεύτερο, μπορεί να της πάρουμε την 3η θέση. Στις αρχές των μεταγραφών, πίστευα ότι φέτος είναι η χρονιά του Παναθηναϊκού. Αλλά στο τέλος ο Ολυμπιακός έκανε ντεμαράζ, πήρε πολλούς καλούς παίκτες, θα είναι και φέτος δυνατός».

-Η ποιότητα σε ικανοποιεί;
«Λες στον κόσμο να πάει στο γήπεδο και σου λέει, τι να πάω, πονάνε τα μάτια μου. Δεν θέλω να θίξω κανέναν, αλλά όταν βλέπεις στην τηλεόραση ισπανικό ή αγγλικό, νομίζεις ότι βλέπεις άλλο ποδόσφαιρο».

-Ζηλεύεις τους ποδοσφαιριστές, που είναι κάθε Σαββατοκύριακο στο επίκεντρο;
«Καθόλου, δεν θα μπορούσα να κάνω αυτή τη ζωή. Εγώ θέλω την ηρεμία μου».

-Εσείς οι αθλητές μη προβεβλημένων σπορ, πρέπει να τα χάσατε με τον νέο νόμο που κόβει τα πριμ και τις παροχές…
«Μεγάλη συζήτηση. Να τα κόψουν και να τα κάνουν λίγα, ναι. Οχι να τα κάνουν… καθόλου! Αν ήμουν γονέας, δεν θα έβρισκα πλέον λόγο να πάω το παιδί μου στον αθλητισμό. Να κάνει τι;».

-Συγνώμη, αθλητής δεν γίνεσαι για τα πριμ.
«Συμφωνώ, αθλητής γίνεσαι συνειδητά, γιατί αυτή η ζωή σού αρέσει, αλλά τι θα φας; Μέχρι τα 30 θα σε συντηρούν οι γονείς σου; Στα πιο παραγωγικά σου χρόνια, εσύ κάνεις πρωταθλητισμό. Και με δύο ευρώ στην τσέπη, δεν μπορείς να κάνεις πρωταθλητισμό. Κανείς δεν φαντάζεται τι έξοδα έχεις.

»Είμαστε επαγγελματίες στις υποχρεώσεις και ερασιτέχνες στις απολαβές. Δεν μιλάω για τον εαυτό μου, εγώ έχω κάνει μία διαδρομή, έχω τους χορηγούς μου, την Εθνική Τράπεζα και την Adidas που με στηρίζουν. Μιλάω για τα παιδιά που θέλουν να αφοσιωθούν στον αθλητισμό. Το νομοσχέδιο χτυπά τα ερασιτεχνικά αθλήματα, τα οποία ήδη πεινάνε κι αν μ αυτό το νομοσχέδιο συνεχίσει να υπάρχει αθλητισμός στην Ελλάδα, θα το δείξει η… νεκροψία».

-Δεν το πιστεύεις;
«Οχι. Αλλά αν οι αθλητές είναι το πρόβλημα της Ελλάδας και οι πλούσιοι της ιστορίας, τότε οk. Κι αν η κάθαρση στην Ελλάδα πρέπει να ξεκινήσει από μας, επειδή εμείς είμαστε η πληγή της χώρας, τότε ας γίνει έτσι. Γιατί έγινε αυτό το νομοσχέδιο; Για να καθαριστεί ο χώρος από τους βρώμικους αθλητές; Συμφωνώ μόνο στο σκέλος των ποινικών κυρώσεων. Θα έπρεπε να είναι ακόμη πιο αυστηρές και θα έπρεπε να ξεκινήσει νωρίτερα η συστηματική παρακολούθηση και η κάρτα αθλητή.

»Δεν δέχομαι, όμως, για να καταπολεμηθεί το ντόπινγκ, να χτυπηθεί ο αθλητισμός. Σε όλους τους τομείς της ζωής στην Ελλάδα, υπάρχουν και οι αναξιόπιστοι και ξεφεύγουν από τα όρια. Αν ένας αποδειχτεί αναξιόπιστος, δεν την πληρώνουν όλοι. Δεν είδαμε για παράδειγμα, να καταργείται ή να μειώνεται η βουλευτική αποζημίωση…»

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,www.sport.gr