Προσοχή στη δημοσιονομική χαλάρωση συνιστά το ΙΟΒΕ
Τον κώδωνα του κινδύνου για το ενδεχόμενο δημοσιονομικής χαλάρωσης κρούει το ΙΟΒΕ, στην τριμηνιαία έκθεσή του για την ελληνική οικονομία, καθώς αναμένει ότι η δημοσιονομική διαχείριση θα παρουσιάσει φέτος υπερβάσεις, κυρίως στις πρωτογενείς δαπάνες.
Τον κώδωνα του κινδύνου για το ενδεχόμενο δημοσιονομικής χαλάρωσης κρούει το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), στην τριμηνιαία έκθεσή του για την ελληνική οικονομία, καθώς αναμένει ότι η δημοσιονομική διαχείριση θα παρουσιάσει φέτος υπερβάσεις, ιδίως στο σκέλος των πρωτογενών δαπανών.
Πάντως, σύμφωνα με το ΙΟΒΕ, οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για τις αυξήσεις των κοινωνικών δαπανών μπορούν να λάβουν «σάρκα και οστά» χωρίς επιπτώσεις στην οικονομική σταθερότητα, υπό την προϋπόθεση ότι θα συνδυαστούν με διαδικασίες αποτελεσματικότερου ελέγχου και περικοπής των δημόσιων δαπανών.
Το IOBE επισημαίνει ότι η χώρα μας δέχτηκε λιγότερο έντονους τους «κραδασμούς» από τις επιπτώσεις της διεθνούς επιβράδυνσης, αφού το ΑΕΠ συνέχισε να «τρέχει» με υψηλούς ρυθμούς και το 2003, ενώ η ανάπτυξη στην Ελλάδα προβλέπεται ότι θα είναι φέτος η ταχύτερη μεταξύ των κρατών-μελών της ευρωζώνης.
Το έλλειμμα της κεντρικής κυβέρνησης ως ποσοστό επί του ΑΕΠ εξακολουθεί, ωστόσο, να κινείται σε υψηλότερα επίπεδα από τις επίσημες εκτιμήσεις και στις ίδιες κατευθύνσεις εκτιμάται ότι θα κινηθεί η δημοσιονομική πολιτική και το 2004.
Οι αναλυτές του ΙΟΒΕ υπογραμμίζουν επίσης ότι η Ελλάδα, συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και ιδιαίτερα τις περιφερειακές οικονομίες της ΕΕ, υστερεί σημαντικά -με εξαίρεση κάποιες σύντομες χρονικές περιόδους- στην προσέλκυση ξένων άμεσων επενδύσεων. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι, κατά την περίοδο 1995-2000, οι εισροές ξένων άμεσων επενδύσεων στην Ελλάδα αυξήθηκαν μόλις κατά 3%, τη στιγμή που διεθνώς παρουσίασαν αλματώδη ανάπτυξη κατά 328%.
Η συγκεκριμένη υστέρηση συναρτάται -κατά το ΙΟΒΕ- με μια σειρά εμποδίων, όπως η περιορισμένη έκταση των διαρθρωτικών αλλαγών στις αγορές προϊόντων και εργασίας, ο γραφειοκρατικός χαρακτήρας του δημόσιου τομέα, η έλλειψη των κατάλληλων υποδομών, η χρονοβόρα και μη διαφανής διαδικασία έκδοσης αδειών και το φορολογικό σύστημα.