Το «Cry» είναι ένα άλμπουμ έντονα ρυθμικής pop επαρκές, αξιοπρεπές και ικανοποιητικό ή, με μια λιγότερο αποστασιοποιημένη και διπλωματική διατύπωση, είναι ένα άλμπουμ που δεν θα αγόραζε κάποιος εκτός και εάν ανήκε στους φανατικούς οπαδούς του Jim Kerr και της παρέας του. Το γεγονός ότι ένα γκρουπ που έχει πίσω του 23 χρόνια δισκογραφικής ιστορίας […]
Το «Cry» είναι ένα άλμπουμ έντονα ρυθμικής pop επαρκές, αξιοπρεπές και ικανοποιητικό ή, με μια λιγότερο αποστασιοποιημένη και διπλωματική διατύπωση, είναι ένα άλμπουμ που δεν θα αγόραζε κάποιος εκτός και εάν ανήκε στους φανατικούς οπαδούς του Jim Kerr και της παρέας του. Το γεγονός ότι ένα γκρουπ που έχει πίσω του 23 χρόνια δισκογραφικής ιστορίας -όπως είναι οι Simple Minds- καταφέρνει να μην ξεπέφτει σε καρικατούρα του παλιού-καλού εαυτού του είναι ασφαλώς αξιοπρόσεκτο από μόνο του, δεν αναιρεί όμως τη διαπίστωση ότι το υλικό του «Cry» ουδέν προσθέτει στη μουσική πρόταση που διατύπωσαν με ολοκληρωμένο τρόπο οι S.M. ήδη από την εποχή των «Sparkle in The Rain» (1984) και «New Gold Dream» (1982).