Hell Freezes Over – Κριτική

Οι Eagles υπήρξαν το πιο επιτυχημένο σύνολο του καλιφορνέζικου rock για τη δεκαετία του ’70, με συνολικές μέχρι σήμερα πωλήσεις που αγγίζουν τα ογδόντα εκατομμύρια άλμπουμ. Πέρα όμως από τοπικές σκηνές και στιλιστικά παρακλάδια, στην ουσία, ήταν ένα από τα δύο πιο επιτυχημένα rock γκρουπ των ’70s μαζί με τους Led Zeppelin.
Σχηματίστηκαν το 1970, μετά από παρακίνηση του παραγωγού John Boylan, με ιδρυτικά μέλη τους Glenn Frey (κιθάρα), Bernie Leadon (μπάντζο, μαντολίνο), Randy Meisner (μπάσο) και Don Henley (ντραμς). Στιλιστικά οι Eagles αναδύθηκαν από τις τάξεις του εναλλακτικού folk-rock (“grassroots”) κινήματος που χαρακτήρισε τα μουσικά δρώμενα της νότιας Καλιφόρνια στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’70, με πρωτεργάτες όπως οι Buffalo Springfield, οι Byrds και οι Flying Burrito Brothers. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι, αν και κανένα από τα προαναφερθέντα ιδρυτικά μέλη δεν προερχόταν από την Καλιφόρνια, τελικά επιλέχθηκε ως έδρα του γκρουπ το Λος Άντζελες λόγω του μουσικού περιβάλλοντος.
Πρωτοεμφανίστηκαν ως συνοδευτικό γκρουπ της Linda Rondstadt, μέσω της οποίας απέσπασαν την εμπιστοσύνη της ετικέτας Asylum στην οποία και κυκλοφόρησαν το φερώνυμο ντεμπούτο τους το 1972. Η ήρεμη αλλά και αποφασιστική αισθητική τους γραμμή με τις χαρακτηριστικές μελωδίες και τα αρμονικά φωνητικά, τους εξασφάλισε ευρύτατη αποδοχή και εμπορική επιτυχία. Την ίδια στιγμή που οι καθαρολόγοι νεοϋορκέζοι rock κριτικοί κατακεραύνωναν με λίβελους τη μισοχίπικη-μισοκαουμπόικη πόζα των Eagles, στρατιές ολόκληρες από καταναλωτές έσπευδαν να αγοράσουν τα LP τους, ενώ πολύ γρήγορα ξεπήδησαν και πάμπολλοι φερέλπιδες μιμητές τους.
Γρήγορα προστέθηκαν στη δισκογραφία τους αξιόλογα άλμπουμ (Desperado -1973, On The Border -1974, One Of These Nights -1975) που εξασφάλισαν περισσότερες Νο.1 επιτυχίες και τους ανέδειξαν σε αδιαφιλονίκητους rock αστέρες. Στη σύνθεση του γκρουπ πραγματοποιήθηκαν κατά καιρούς αρκετές αλλαγές, φέρνοντας και αντίστοιχες τροποποιήσεις στον ήχο τους. Το 1976 ο ερχομός του hard rock κιθαρίστα Joe Walsh (με προϋπηρεσία στους James Gang αλλά και ως σόλο καλλιτέχνης) έδωσε στους Eagles έναν πιο σκληρό και ηλεκτρικό ήχο που συνέπεσε, στο άλμπουμ Hotel California, με μια σειρά από πιο σκοτεινά τραγούδια, που αναφέρονταν στην παρακμή της ζωής στο Χόλιγουντ. Επόμενη δισκογραφική δουλειά ήταν το The Long Run (1979 -τη θέση του Meisner πήρε ο Timothy B. Schmidt), που για μια ακόμη φορά χαρακτηρίστηκε μέτριο από την κριτική αλλά θριάμβευσε σε πωλήσεις.
Οι Eagles υποδέχτηκαν τη δεκαετία του ’80 με το ζωντανά ηχογραφημένο “Live” αλλά την επόμενη χρονιά διαλύθηκαν καθώς οι διαφορές και διαφωνίες μεταξύ των μελών είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Λέγεται μάλιστα ότι ήταν τέτοια η ένταση των ημερών εκείνων που κάποιος, ο οποίος τόλμησε να ρωτήσει πότε υπάρχει περίπτωση να επανενωθούν, εισέπραξε την απάντηση: “όταν παγώσει η κόλαση”! Τα μέλη ακολούθησαν σόλο καριέρες, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, αν εξαιρέσουμε τη δουλειά προσωπικής τραγουδοποιίας του Don Henley.
Στο μεταξύ τα χρόνια περνούσαν και ο μουσικός χάρτης άλλαζε απρόσμενα. Φτάνοντας στη δεκαετία του ’90 είδαμε να γίνονται της μόδας οι επανασυνδέσεις παλαίμαχων rock συνόλων με κίνητρα, κατά βάση, οικονομικά αλλά προς τέρψη πολλών μεσηλίκων που νοσταλγούσαν τα ροκάδικα νιάτα τους. Οι Kiss, οι Styx, οι Journey ακόμη και οι ρηξικέλευθοι Sex Pistols ξαναβρέθηκαν με πλήρη σύνθεση επί σκηνής και άρχισαν μεγάλες περιοδείες ερμηνεύοντας ξανά τις παλιές επιτυχίες τους.
Το ίδιο έγινε και με τους Eagles, το 1994, καθώς η φήμη τους είχε ενισχυθεί από την επιτυχία που σημείωσε το 1993 στην Αμερική η συλλογή-αφιέρωμα με τίτλο Common Thread: Songs Of The Eagles, όπου καλλιτέχνες της “νέας” country διασκεύαζαν τραγούδια των Eagles που τους είχαν επηρεάσει. Η επανασύνδεσή τους γιορτάστηκε με συναυλίες εμπρός σε κοινό προσκεκλημένων δημοσιογράφων και στελεχών των μέσων ενημέρωσης και της μουσικής βιομηχανίας, που μαγνητοσκοπήθηκαν και μεταδόθηκαν από το MTV. Από το υλικό που συγκεντρώθηκε κυκλοφόρησε το παρόν βίντεο με τίτλο “Hell Freezes Over” (αυτοσαρκαστική κριτική για τον παλιό τους αφορισμό), ενώ ακολούθησε αμερικανική περιοδεία-μαμούθ με εμφανίσεις σε στάδια, τα έσοδα της οποίας έφτασαν το αστρονομικό ποσό των εκατόν τριάντα εκατομμυρίων δολαρίων.
Η σύνθεση των Eagles στο Hell Freezes Over περιλαμβάνει τους Glenn Frey (φωνητικά, κιθάρα, πιάνο, κίμπορντς), Don Henley (φωνητικά, ντραμς, κρουστά), Don Felder (κιθάρες, μαντολίνο, φωνητικά), Joe Walsh (κιθάρες, όργανο, φωνητικά) και Timothy B. Schmit (μπάσο, φωνητικά). Στο ξεκίνημα του DVD τους βλέπουμε να σχολιάζουν την επανασύνδεσή τους, παρακολουθούμε αποσπάσματα από πρόβες, συζητήσεις δημοσιογράφων με οπαδούς συγκεντρωμένους έξω από το χώρο της συναυλίας, αλλά και στιγμιότυπα από την προσωπική ζωή των μελών στη διάρκεια της περιοδείας. Ακολουθούν οι βιντεοσκοπήσεις, οργανωμένες σε τρεις βασικές αισθητικές ενότητες. Η πρώτη έχει ακουστικό χαρακτήρα και στηρίζεται κυρίως σε μπαλάντες, η δεύτερη είναι περισσότερο έντεχνη, με κυρίαρχη την παρουσία συμφωνικής ορχήστρας και η τρίτη είναι ηλεκτρική, με rock εντάσεις. Τα τραγούδια που ακούγονται είναι τα “Take It Easy” από το ντεμπούτο τους, “Desperado” και “Tequila Sunrise” από το Desperado, “Hotel California”, “Pretty Maids All In A Row”, “Wasted Time”, “The Last Resort” και “Life In The Fast Lane” από το Hotel California (1976), “I Can’t Tell You Why” και “In The City” από το The Long Run, ενώ τέσσερα τραγούδια (“Love Will Keep Us Alive”, “Learn To Be Still”, “The Girl From Yesterday”, “Get Over It”) κάνουν εδώ την εμφάνισή τους για πρώτη φορά. Δεν φτάνουν το ανάστημα των παλιότερων επιτυχιών τους, είναι όμως πολύ πιο αξιοπρεπή και αξιόλογα από τα περισσότερα ανάλογα που έχουμε συνηθίσει να μας σερβίρουν οι μεστωμένοι ροκάδες στις επανασυνδέσεις τους.
Τέλος, υπάρχουν και κομμάτια προερχόμενα από τη σόλο καριέρα μελών του γκρουπ (το “Help Me Through The Night” είναι του Joe Walsh, από την προ-Eagles εποχή, ενώ τα “The Heart Of The Matter” και “New York Minute” είναι του Don Henley από το The End Of Innocence, του 1989). Επιπρόσθετα υπάρχει μια ηχογράφηση σε audio φορμά, με DTS επεξεργασία, το “Seven Bridges Road”, που είχε εμφανιστεί στο Live του 1980. Υπενθυμίζουμε ότι για να την ακούσετε, απαιτείται σύστημα εξοπλισμένο με DTS decoder, κάτι που ισχύει άλλωστε και για το οπτικοακουστικό μέρος (αλλιώς πρέπει να συμβιβαστείτε με το παλιό-καλό στέρεο). Σε γενικές γραμμές εδώ έχουμε πολύ καλή ποιότητα εικόνας και άριστη πιστότητα ήχου (η συναυλία και η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε σε άριστα εξοπλισμένη αίθουσα με ειδική αρχιτεκτονική).
Το 1998 οι Eagles έγιναν μέλη του Rock & Roll Hall of Fame.