Για τα ηχοθεάματα του μήνα αυτού σας προσκαλούμε σε μια αλλιώτικη Πρωτοχρονιά. Οικοδεσπότες μας οι Grateful Dead, ένα από τα ιστορικότερα ονόματα του αμερικανικού rock, με αφορμή τη μαγνητοσκόπηση του κονσέρτου που έδωσαν στο ανοιχτό στάδιο Coliseum, του Oakland, το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου 1987. Οι Grateful Dead αποδείχτηκαν το μακροβιότερο από τα “acid rock” […]
Για τα ηχοθεάματα του μήνα αυτού σας προσκαλούμε σε μια αλλιώτικη Πρωτοχρονιά. Οικοδεσπότες μας οι Grateful Dead, ένα από τα ιστορικότερα ονόματα του αμερικανικού rock, με αφορμή τη μαγνητοσκόπηση του κονσέρτου που έδωσαν στο ανοιχτό στάδιο Coliseum, του Oakland, το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου 1987. Οι Grateful Dead αποδείχτηκαν το μακροβιότερο από τα “acid rock” γκρουπ που εμφανίστηκαν στο Σαν Φρανσίσκο το 1965, μετά από συμμετοχές στα “acid test” του Ken Kesey. Η αρχική τους σύνθεση περιλάμβανε τους Jerry (Jerome John) Garcia (lead κιθάρα -γνωστός με το παρωνύμιο “αρκούδα”, λόγω βαριάς φωνής, πάχους και πυκνής γενειάδας), Bob Weir (rhythm κιθάρα), Phil Lesh (μπάσο), Ron Pigpen McKernan (κίμπορντς) και Bill Kreutzmann (ντραμς). Η μουσική τους, αν και ξεκίνησε σαν ευθύ rock και R&B, πέρασε μέσα από τα παραμορφωτικά κάτοπτρα της ψυχεδέλειας και εξελίχθηκε σε ένα υβρίδιο από στιλ, με μεγάλες σε διάρκεια αναπτύξεις, περιπετειώδεις και αυτοσχεδιαστικές. Ανέκαθεν ένιωθαν πιο άνετα στα λάιβ παρά στο στούντιο (παράδειγμα, το εξαιρετικό “Live / Dead” του 1969) απέκτησαν δε ένα ιδιαίτερα αφοσιωμένο κοινό, τα μέλη του οποίου θα ονομάζονταν με καμάρι “deadheads”. Με τα “Workingman’s Dead” και “American Beauty” του 1970 εξερεύνησαν το folk rock. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 έκαναν ηχογραφήσεις μάλλον εμπορικού προσανατολισμού, με ναδίρ το disco-pop προσανατολισμού άλμπουμ Go To Heaven του 1980, στο οποίο συμμετείχε για πρώτη φορά ο κιμπορντίστας Brent Mydland. Οι πειραματισμοί με ναρκωτικά ήταν μια πραγματικότητα για πολλά χρόνια. Την εποχή εκείνη όμως ο Garcia το παράκανε και εθίστηκε στην ηρωίνη, με αποτελέσματα καταστροφικά τόσο για την υγεία όσο και για την καλλιτεχνική του υπόσταση: όχι μόνο σημείωσε μια σταθερά φθίνουσα πορεία ως κιθαρίστας και τραγουδιστής στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’80, αλλά έφτασε πολύ κοντά στο θάνατο, όταν έπεσε σε διαβητικό κώμα το 1986. Το χτύπημα ωστόσο που δεν τον σκότωσε, τον έκανε δυνατότερο. Ένα χρόνο μετά οι Dead ανάνηψαν με το πολύ καλό “In The Dark”, το πρώτο στούντιο άλμπουμ τους σε διάστημα επτά χρόνων. Σε αυτό ακριβώς το κρίσιμο σημείο καλλιτεχνικής αναγέννησης και νέου ξεκινήματος για την καριέρα τους (δύο χρόνια μετά θα ακολουθούσε το “Dylan And The Dead”, το άλμπουμ συνεργασίας τους με τον Bob Dylan, και το 1990 το άριστο τριπλό live-LP “Without A Net”) είναι που τους συναντάμε εδώ, στο Ticket To New Year’s. Η μπάντα είναι ανανεωμένη, χωρίς ούτε να στηρίζεται στα δεκανίκια της νοσταλγίας, ούτε και να έχει εκφυλιστεί σε μπάσταρδο υβρίδιο (όπως έγινε για παράδειγμα με τους Starship). Το τραγούδι του Garcia είναι πηγαίο, κατευθείαν από την ψυχή, και η ερμηνεία του στην κιθάρα θα αρκούσε από μόνη της να δικαιολογήσει το αντίτιμο του εισιτηρίου για την παράσταση. Στη σύνθεση της μπάντας που τον πλαισιώνει συναντάμε τους Bob Weir (rhythm κιθάρα), Phil Lesh (μπάσο) και Bill Kreutzmann (ντραμς) από την αρχική σύνθεση του γκρουπ, και τον Brent Mydland στα κίμπορντς. Περιστασιακά την εμφάνισή τους κάνουν ως καλεσμένοι οι Neville Brothers, Ramblin’ Jack Elliot, Tom Davis και David Nelson. Το χορταστικό σετ, έτσι όπως αποτυπώνεται εδώ, περιλάμβανε 18 τραγούδια. Τρία από αυτά ήταν από το In The Dark (Hell In A Bucket, When Push Comes To Shove και Throwing Stones) ενώ τα υπόλοιπα αποτελούσαν μια επιλογή από παλιότερες επιτυχίες τους, καιρό δοκιμασμένες στο πάλκο (Bertha, Cold Rain And Snow, Bird Song, The Music Never Stopped, Uncle John’s Band, Lady With A Fan, Terrapin Station, Drums, The Other One, Wharf Rat κ.ά) χωρίς να λείπουν διασκευές στα Little Red Rooster (του Willie Dixon), When I Paint My Masterpice (Bob Dylan), Not Fade Away (Hardin/Petty) και Knockin’ On Heaven’s Door (Bob Dylan), με το οποίο και τελείωσε η βραδιά. Το πρόγραμμα στο DVD χωρίζεται στα δυο από ένα ευχάριστο διάλειμμα, όπου παρακολουθούμε τον Garcia με καπέλο μάγειρα και μακριά λευκή ποδιά σε μάθημα γαστρονομίας κι έπειτα μια συνέντευξη με το γκρουπ να δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα οπαδών. Από τεχνική άποψη τόσο η εικόνα (έγχρωμη, 4/3) όσο και ο ήχος (στερεοφωνικός) κινούνται σε ικανοποιητικά επίπεδα, χωρίς ούτε να προβληματίζουν ούτε και να ενθουσιάζουν, με μόνη ένσταση κάποια ηλεκτρονικά εφέ επεξεργασίας της εικόνας, που προσπαθούν να διασκεδάσουν την οπτική μονοτονία, και που σε ορισμένα σημεία γίνονται κουραστικά. Στο μενού θα βρείτε επίσης βιογραφικά στοιχεία για όλα τα μέλη, φωτογραφίες καθώς κι ένα κουίζ για τους ενημερωμένους οπαδούς του γκρουπ. Μετά το θάνατο από καρδιακή προσβολή του Garcia στις 9 Αυγούστου 1995, σε ηλικία 53 ετών, τα υπόλοιπα μέλη διέλυσαν τους Grateful Dead.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 22.04.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/04/bryan-goff-MCoMZazPC9E-unsplash-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442