Αφιέρωμα στον Έλατο – Κριτική

Η έκδοση αυτή μας μεταφέρει στο κλίμα των «κλαρίνων της Ομόνοιας». Είκοσι δύο κομμάτια, δημοτικά και «νεοδημοτικά», ηχογραφημένα ζωντανά κατά τη διάρκεια των προγραμμάτων του κέντρου «ο Έλατος», ενός από τα ιστορικά κέντρα διασκέδασης του είδους. Περιλαμβάνει τσάμικα, συρτά, καλαματιανά, καγκέλια, τραγουδισμένα από τραγουδιστές που κατά καιρούς πέρασαν από το πάλκο του: τον Στάθη Κάβουρα, την Κική Φραγκούλη, τη Σοφία Βόττα, τον Γιάννη Κουτσούκο και τον Γιώργο Μεϊντανά. Τα τραγούδια της έκδοσης αυτής είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα για το πώς το παραδοσιακό ρεπερτόριο μετασχηματίστηκε στη νυχτερινή διασκέδαση της Αθήνας. Η ορχήστρα του «Έλατου», (με σύνθεση που έχει πλέον παγιωθεί σε όλα σχεδόν τα πανηγύρια της στεριανής Ελλάδας και στα κέντρα διασκέδασης που έχουν στο πρόγραμμά τους το νεοδημοτικό ρεπερτόριο) περιλαμβάνει κλαρίνο, βιολί αλλά και ηλεκτρική κιθάρα, αρμόνιο και ντραμς. Είναι ενδιαφέρον να προσέξει κανείς τόσο την τροποποίηση των παραδοσιακών μελωδιών, όσο και τις ενορχηστρώσεις τους μέσα από νέα όργανα, που -ακολουθώντας τα αιτήματα των… εξηλεκτρισμένων καιρών μας- ήρθαν να δώσουν μια άλλη διάσταση στα παραδοσιακά τραγούδια, αλλά και στον τρόπο της διασκέδασης. Πολύ ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν τα δείγματα των «νεοδημοτικών» τραγουδιών που περιλαμβάνονται στην έκδοση. Τα τραγούδια αυτά είναι συνθέσεις επώνυμων δημιουργών και ο κύριος όγκος τους γράφτηκε τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, όπου διογκώθηκε το κύμα της εσωτερικής μετανάστευσης. Με τις δημοτικοφανείς τους μελωδίες και τη θεματολογία τους, αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές των εσωτερικών μεταναστών για το γενέθλιο τόπο τους, που όμως, τώρα πια, τον βλέπουν από διαφορετική οπτική γωνία… Όμως με λύπη διαπιστώσαμε ότι αυτό το υλικό δεν έτυχε της τεκμηρίωσης που του άξιζε σ’ αυτήν την έκδοση. Ο λόγος για την έλλειψη πληροφοριακών στοιχείων για τους τραγουδιστές (ποιος τραγουδάει πού – δεν αρκεί η απλή παράθεση των ονομάτων τους στο εξώφυλλο…), τους μουσικούς, τους στίχους των τραγουδιών και τέλος τις ημερομηνίες των ηχογραφήσεων. Αντ’ αυτού, στο τετρασέλιδο ένθετο παρουσιάζονται παλιές φωτογραφίες μουσικών του «Έλατου», (χωρίς και πάλι να πληροφορούμαστε για το ποιοι εικονίζονται και πότε τραβήχτηκαν), οι οποίες ωστόσο δεν έχουν καμία σχέση με τα σύγχρονα «ηλεκτρικά» σχήματα που περιλαμβάνονται στην έκδοση. Για να μην πούμε για την ανάγκη ύπαρξης ενός μικρού κειμένου που να μας πληροφορεί για το κέντρο, τους μουσικούς του και τους θαμώνες του… Πού είναι λοιπόν το «αφιέρωμα» που επικαλείται ο τίτλος του δίσκου? Είναι καιρός πλέον και το υλικό αυτό να πάρει τη θέση του στο χώρο της «επίσημης» δισκογραφίας, σαν μια νεότερη αστική παραλλαγή του δημοτικού τραγουδιού κι αποτύπωση ενός ρεπερτορίου με το οποίο διασκέδασαν και διασκεδάζουν πολλοί Έλληνες. Επιβάλλεται όμως ν’ απαλλαγούμε από την κακοδαιμονία της αισθητικής της (πειρατικής) κασέτας σε μορφή CD! Περιμένουμε οι ανάλογου περιεχομένου εκδόσεις στο μέλλον, να τύχουν της τεκμηρίωσης που τους αξίζει!