Η μουσική είναι τρόπος ζωής: Ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος στη «νέα εποχή» του

Ήταν το 2023 όταν ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος κυκλοφόρησε τον 5ο του δίσκο Petrichor και γνώρισε την αποθέωση. Δεν είναι τυχαίο που ο εμβληματικός Γάλλος δημοσιογράφος του France Musique και Radio France, Άλεξ Ντουτίλ τον χαρακτήρισε ως το «νέο πρόσωπο της τζαζ στην Ευρώπη».

Από τότε έχουν περάσει τρία χρόνια και ο γνωστός συνθέτης και τρομπετίστας είναι έτοιμος για αλλαγή μουσικής σελίδας – άλλωστε σε αυτές τις κάτι λιγότερο από δύο δεκαετίες καριέρας έχει δείξει ότι του αρέσει να παίρνει ρίσκα.

Η αρχή της «νέας εποχής», όπως λέει ο ίδιος ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, έχει ξεκινήσει με την ηχογράφηση του νέο του υλικού. Ωστόσο, η «πρώτη επίσημη» θα γίνει στις 22 Απριλίου στο Half Note Jazz Club έχοντας στο πλευρό του τους Γιάννη Παπαδόπουλο, Γιώργο Κωνσταντίνου και Παναγιώτη Κωστόπουλο.

Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή είχαμε μια κουβέντα μαζί του, δίνοντάς μας μια γεύση από τον κόσμο του.

Πριν από λίγο καιρό είπατε κατά την διάρκεια μιας συναυλίας σας «πλέον ανοίγει μια νέα εποχή», ρίχνοντας τίτλους τέλους στην περίοδο του Petrichor. Τι ακριβώς περιλαμβάνει;

Περιλαμβάνει ένα σχήμα με διαφορετικό, πιο ηλεκτρικό ήχο. Μία από τις ιδιαιτερότητες του Petrichor ήταν η απουσία των τυμπάνων, ενώ αντίθετα στο νέο κουαρτέτο τα τύμπανα έχουν πολύ σημαντικό ρόλο. Επίσης, το κοντραμπάσο έχει αντικατασταθεί από το ηλεκτρικό μπάσο και το ακουστικό πιάνο από το Fender Rhodes. Αντίστοιχα, και οι συνθέσεις είναι πολύ διαφορετικές: φλερτάρουν με τη ροκ και την ποπ, διατηρώντας όμως πάντα το λυρικό στοιχείο και την έμφαση στη μελωδία.

Πείτε μας λίγα λόγια για το νέο υλικό που ηχογραφήσατε;

Το μεγαλύτερο μέρος του αποτελείται από νέες συνθέσεις, που γεννήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια. Το φθινόπωρο που μας πέρασε, έκανα δύο ταξίδια στο χωριό μου, όπου ηρεμώ και εμπνέομαι και εκεί ολοκλήρωσα αυτές τις ιδέες. Θαυμάζω ιδιαίτερα τον Enrico Rava και τον Erik Truffaz και μέσα από τις συζητήσεις μας, συνειδητοποίησα ότι αφήνουν πολύ χώρο στους μουσικούς της μπάντας τους για να προσθέσουν τις δικές τους ιδέες. Με την ίδια λογική, προσπάθησα και εγώ να κάνω το ίδιο σ’ αυτή την ηχογράφηση.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;

Ακριβώς αυτό! Μου ήταν δύσκολο αρχικά να αφήσω χώρο στους υπόλοιπους μουσικούς να είναι εντελώς ελεύθεροι, γιατί κάποια πράγματα τα ακούω με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Στο τέλος όμως τα κατάφερα πιστεύω. Ορισμένα κομμάτια έχουν εξελιχθεί εντελώς διαφορετικά από ότι φανταζόμουν, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως οι συνεργάτες μου (Ο Γιάννης Παπαδόπουλος στα πλήκτρα και πιάνο, ο Γιώργος Κωνσταντίνου στο ηλεκτρικό μπάσο  και ο Παναγιώτης Κωστόπουλος στα τύμπανα )προσέθεσαν καταπληκτικές ιδέες, τις οποίες σίγουρα δε θα είχα σκεφτεί μόνος μου.

Από πού αντλείτε έμπνευση για τις συνθέσεις σας;

Από οτιδήποτε με κάνει να βιώσω μία δυνατή εμπειρία. Στο νέο άλμπουμ, βασική πηγή έμπνευσης αποτελεί η ενασχόλησή μου με το αλεξίπτωτο πλαγιάς, μέσα από την οποία επανασυνδέθηκα με τη φύση. Πέρα από την αίσθηση της ελεύθερης πτήσης η οποία είναι έτσι κι αλλιώς μαγική, ξεκίνησα να παρατηρώ τη φύση με έναν διαφορετικό τρόπο. Για παράδειγμα, έγραψα ένα κομμάτι παρατηρώντας τα γεράκια  και το πόσο ελεύθερα είναι, σε αντίθεση με εμάς, που συχνά καταλήγουμε εγκλωβισμένοι σε έναν κλειστό χώρο, μπροστά σε μια οθόνη.

Πως ξεκίνησε η επαφή σας με τον χώρο της μουσικής;

Μεγάλωσα στο Σαμικό, ένα μικρό χωριό 300 κατοίκων στο νομό Ηλείας. Στην τρίτη δημοτικού, οι γονείς μου με ενθάρρυναν να ασχοληθώ με κάποια εξωσχολική δραστηριότητα και έτσι επέλεξα αμέσως την κιθάρα. Από πολύ μικρός έπαιρνα μια σκούπα στην αυλή και παρίστανα πως παίζω κιθάρα (υπάρχει ακόμη και σχετική φωτογραφία στα social media). Ξεκίνησα λοιπόν με την κλασική κιθάρα, αλλά δεν άργησα να αγοράσω μια ηλεκτρική, και έτσι ξεκίνησα να βγάζω με το αυτί τα κομμάτια που μου άρεσαν.

Ποια ήταν εκείνη η στιγμή που «ανακαλύψατε» την τζαζ;

Είχα ήδη ξεκινήσει μαθήματα ηλεκτρικής κιθάρας στο ωδείο και τους πρώτους μήνες ασχολούμασταν κυρίως με το μπλουζ. Μετά από κάποιους μήνες, μου έδωσε ο καθηγητής μου το κομμάτι Autumn Leaves, να το μελετήσω για την επόμενη εβδομάδα. Θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή, ήταν μεσημέρι, με χτυπούσε ο ήλιος και ξεκίνησα να παίζω τις συγχορδίες του κομματιού αυτού που παραμένει ακόμα και σήμερα ένα από τα αγαπημένα μου. Ξεκίνησα δηλαδή να ανακαλύπτω την αρμονία της τζαζ και ήμουν συνεπαρμένος με την ομορφιά της.

Μέσα στα χρόνια, παρατηρώ πως η τζαζ προσελκύει ολοένα και μεγαλύτερο κοινό στη χώρα μας, το οποίο είναι και αρκετά ενημερωμένο όσον αφορά τις νέες  κυκλοφορίες και τον ήχο της τζαζ

Τι σημαίνει η μουσική για εσάς;

Είναι ένας τρόπος ζωής που έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. Για παράδειγμα δεν είναι λίγες οι φορές που ενώ βρίσκομαι σε διακοπές με φίλους, πρέπει να καθίσω στο δωμάτιο και να μελετήσω για να προετοιμαστώ για την επόμενη συναυλία. Επίσης είναι αμέτρητες οι ώρες οι οποίες έχω αφιερώσει στη μουσική, στη σύνθεση και κυρίως στην μελέτη της τρομπέτας, η οποία είναι ένα πολύ απαιτητικό όργανο και προϋποθέτει καθημερινή μελέτη. Από την άλλη, είναι κάτι σαν ψυχοθεραπεία. Κλείνω τα μάτια, παίζω, και μερικές φορές κάτι μαγικό συμβαίνει, σα να σταματάει ο χρόνος. Έχω βιώσει μοναδικές εμπειρίες όλα αυτά τα χρόνια, έχω ταξιδέψει σε πανέμορφα μέρη και έχω γνωρίσει καταπληκτικούς ανθρώπους. Επίσης κάτι πολύ σημαντικό είναι το ότι η εξέλιξη στη μουσική δε σταματάει ποτέ, κάθε μέρα που ξυπνώ έχω την αγωνία να ανακαλύψω κάτι καινούργιο.

Ποιους καλλιτέχνες ακούτε αυτή την περίοδο;

Erik Truffaz, Keith Jarrett, Jan Garbarek, Radiohead, The War on Drugs, Henry Mancini, Τάσο Χαλκιά, Jon Hassell, Gonzalo Rubalcaba, Pino Daniele, Bill Evans και πολλά τραγούδια από τη Λατινική Αμερική.

«Όλες οι νότες έχουν παιχτεί ήδη. Αν θέλεις να βρεις τη φωνή σου, πρέπει να βρεις τον προσωπικό σου ήχο στην τρομπέτα, έτσι οτιδήποτε κι αν παίξεις, απλό ή σύνθετο, θα είναι δικό σου» είναι μια συμβουλή που έχω κρατήσει

Πώς βλέπετε τη σχέση του ελληνικού κοινού με τον ήχο της τζαζ;

Μέσα στα χρόνια, παρατηρώ πως η τζαζ προσελκύει ολοένα και μεγαλύτερο κοινό στη χώρα μας, το οποίο είναι και αρκετά ενημερωμένο όσον αφορά τις νέες  κυκλοφορίες και τον ήχο της τζαζ όπως εξελίσσεται παγκοσμίως. Συμμετέχω πολύ συχνά σε συναυλίες οι οποίες είναι sold out, γεγονός που αποτυπώνει την αγάπη του κόσμου για αυτή τη μουσική και με κάνει πολύ χαρούμενο μιας και έχω επιλέξει να ζω εδώ τα τελευταία χρόνια.

Ποια είναι η μια συμβουλή που σας έχουν δώσει στη μουσική σας καριέρα και ακολουθείτε μέχρι σήμερα;

Θα αναφέρω δύο συμβουλές που μου έχουν επηρεάσει. Την πρώτη μου την έδωσε o Angelo Verploegen, ένας εξαιρετικός καθηγητής τρομπέτας που είχα στην Ολλανδία. Λέγοντάς του πως θέλω να βρω την προσωπική μου φωνή και ακούγοντας με να παίζω υπερβολικά πολλές νότες σε ένα σόλο μου είπε το εξής: «Όλες οι νότες έχουν παιχτεί ήδη. Αν θέλεις να βρεις τη φωνή σου, πρέπει να βρεις τον προσωπικό σου ήχο στην τρομπέτα, έτσι οτιδήποτε κι αν παίξεις, απλό ή σύνθετο, θα είναι δικό σου». Η δεύτερη συμβουλή προέρχεται από ένα σεμινάριο του σπουδαίου μπασίστα από το Καμερούν, Richard Bona. Περιέγραφε την περίοδο που είχε μετακομίσει στην Αμερική και έπαιζε πολύ κοντά στο ύφος του ήρωά του, Jaco Pastorius. Τότε, προσπαθώντας να βρει τη δική του ταυτότητα, θυμήθηκε τα λόγια του παππού του λίγο πριν φύγει από την Αφρική: «Όταν δεν ξέρεις πού να πας, κοίτα από πού έρχεσαι». Αυτή η σκέψη τον οδήγησε στο να ενσωματώσει αφρικανικά στοιχεία στη μουσική του κι έτσι να διαμορφώσει έναν απολύτως προσωπικό ήχο.

Τι θα ζήσουν όσοι βρεθούν στο Half Note Jazz Club στις 22 Απριλίου ;

Μιας και θα είναι η πρώτη συναυλία μετά την ηχογράφηση, πιστεύω πως το κοινό θα έχει την ευκαιρία να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη πρώτη εικόνα του νέου υλικού, αλλά και να ακούσει παλαιότερες συνθέσεις μου μέσα από τον ήχο και την αισθητική του νέου σχήματος.

// Προπώληση εισιτηρίων για την εμφάνισή του στο Half Note Jazz Club στο inTickets.