Όπως είναι γνωστό, τη Μεγάλη Τετάρτη η Εκκλησία επαναφέρει στη μνήμη των πιστών την προδοσία που διέπραξε ο Ιούδας, τα διαβόητα τριάκοντα αργύρια.
Κατά τη βραδινή ακολουθία της Μεγάλης Τετάρτης, όπου ψάλλεται ο όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης, παρουσιάζεται ο Μυστικός Δείπνος. Ο Ιησούς, πριν ξεσπάσει η θύελλα των Παθών του, παίρνει μαζί με τους αγαπημένους του μαθητές (μεταξύ αυτών, ο Ιούδας, που έχει έχει ήδη εισπράξει τα τριάκοντα αργύρια, «την τιμήν του τετιμημένου») το αποχαιρετιστήριο δείπνο και τους αφήνει τις τελευταίες του υποθήκες.
Στον Ιούδα, του οποίου το όνομα έχει γίνει συνώνυμο του προδότη ή του καταδότη, αφιέρωσε ένα από τα θεατρικά έργα του ο σπουδαίος Σπύρος Μελάς (1882-1966). Ο δικός του «Ιούδας» πρωτοπαρουσιάστηκε στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το 1934, με τη συμμετοχή προσώπων που έγραψαν μερικές από τις πιο λαμπρές σελίδες του ελληνικού θεάτρου (Φώτος Πολίτης, Δημήτρης Ροντήρης, Κλεόβουλος Κλώνης, Αλέξης Μινωτής, Κατίνα Παξινού, Αιμίλιος Βεάκης, Ελένη Παπαδάκη, Θάνος Κωτσόπουλος, Άρης Μαλλιαγρός, Τίτος Βανδής, Τζόλυ Γαρμπή κ.ά.).
Στο φύλλο των «Νέων» που είχε κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου 1968, Μεγάλη Παρασκευή, είχε δημοσιευτεί ένα άρθρο του Φάνη (Θεοφάνη) Κλεάνθη (1913-2007) για τον «Ιούδα» του Σπύρου Μελά.
Ο Φάνης Κλεάνθης
Ο μικρασιατικής καταγωγής δημοσιογράφος και συγγραφέας, συντάκτης των «Νέων» από το 1954 έως το 1980 (επιφορτισμένος με το θεατρικό ρεπορτάζ), είχε γράψει τα ακόλουθα για το υπό εξέταση θεατρικό έργο:
Ο Σπύρος Μελάς, αναζητώντας τα κίνητρα της προδοσίας και μη θέλοντας να παραδεχθή πως ο Ιούδας ήταν ένας διεστραμμένος, που πούλησε τον Κύριο για το ευτελές ποσό των τριάντα αργυρίων, συνέλαβε, με τη διαίσθησή του, μιαν άλλη μορφή:
«Μου παρουσιάστηκε», γράφει ο ίδιος, «σαν ένας Ιουδαίος πατριώτης, που ποθούσε μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του την απελευθέρωση του Ισραήλ από τους Ρωμαίους, που τους μισούσε θανάσιμα, όχι μόνο σαν δυνάστες της φυλής του αλλά κι’ από προσωπικούς λόγους. Όταν ο Ιησούς βγαίνη στο κήρυγμα, γελιέται για τον σκοπό του· τον παίρνει για επαναστάτη κατά των Ρωμαίων, που εργάζεται για την ανατροπή τους, κρύβοντας τον σκοπό του κάτω από το πρόσχημα μιας θρησκευτικής αναμόρφωσης. Όταν όμως τον άκουσε στην επί του Όρους ομιλία να κηρύσση τη «Βασιλεία των Ουρανών» —μια βασιλεία αγάπης και συγγνώμης—, να μακαρίζη τους αδυνάτους, τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους, γιατί αυτοί θα τα έχουν όλα σε μια βασιλεία που ο Ιούδας θεωρεί χιμαιρική· όταν, προ πάντων, τον ακούη να λέη, στην περίφημη μάχη με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, ότι πρέπει να δίνουν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» —να δέχεται, μ’ άλλα λόγια, την υποταγή στους Ρωμαίους—, τότε αποσχίζεται ψυχικά από το Δάσκαλο. Και μ’ όσο φανατισμό τον είχε αγαπήσει κι’ ακολουθήσει, με τόση δύναμη και τον μισεί. Τον θεωρεί μεγάλο κίνδυνο για τη φυλή του Ισραήλ, ότι θα την αποκοιμίση με το παραμύθι της ουράνιας βασιλείας και δεν θάχη ξυπνημούς. Και προσχωρεί στους εχθρούς του και δουλεύει για την εξόντωσή του».
Όσο για τα τριάντα αργύρια, τα εζήτησε για να δημιουργήση ένα λογικό και πιστευτό ελατήριο της προδοσίας. Αλλά όταν μετά την Ανάσταση άκουσε τη Μαγδαληνή και τον Πέτρο να βεβαιώνουν ότι είδαν τον Ιησού, ότι τους μίλησε και ότι τους είπε πως τον έχει συγχωρήσει τον Ιούδα, γιατί από πλάνη παρασύρθηκε σ’ αυτό που έκαμε, τότε «ξεσκεπάζεται στα έκθαμβα μάτια του Ιούδα η θεία, παντογνώστρια μορφή του Ιησού και το φρικτό παραπάτημα της προδοσίας του».
Και απελθών απήγξατο… (σ.σ. και στη συνέχεια τον περίμενε η αγχόνη).
Στη φωτογραφία του παρόντος άρθρου, ο Αλέξης Μινωτής στο ρόλο του Ιούδα, στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου το 1934 (πηγή: Ψηφιακό Αρχείο Εθνικού Θεάτρου/www.nt-archive.gr).
Στις 10 Μαΐου, το jazz trio των Camila Nebbia, Gonçalo Almeida και Sylvain Darrifourcq καταλαμβάνει τη σκηνή του θεάτρου Baumstrasse, ως «ζέσταμα» για τα φετινά Φ Hill Sessions
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 08.04.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/04/michael-heng-HXM4NOBOzXc-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442