Τα Στενά του Ορμούζ, η άρνηση των ευρωπαίων να μπουν σε ένα πόλεμο που δεν είναι δικός τους και οι στόχοι των ΗΠΑ

Στην κοινή δήλωση των 33 και πλέον κρατών που δεσμεύονται για την προστασία των Στενών του Ορμούζ προσχωρεί η Ελλάδα. Η σχετική ανακοίνωση έγινε και από την εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών, Λάνα Ζωχιού την Τρίτη, ενώ ο Γιώργος Γεραπετρίτης συμμετείχε την Πέμπτη στην τηλεδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Ηνωμένου Βασιλείου για την κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ.

Η κοινή δήλωση που ξεκίνησε με την υπογραφή της από έξι χώρες και διευρύνεται διαρκώς καταδικάζει το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, εκφράζει ανησυχία για την κλιμακούμενη κρίση και μεταξύ άλλων σημειώνει – σύμφωνα με το αρχικό κείμενο – την ετοιμότητα των κρατών που την υπογράφουν να συμβάλουν «στις κατάλληλες προσπάθειες για την εξασφάλιση ασφαλούς διέλευσης μέσω των Στενών».

«Ευχαρίστως ναι, αλλά όχι εν μέσω πολέμου»

Η Ελλάδα κατά δήλωση της εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών, είναι έτοιμη να συμβάλει στις προσπάθειες αυτές «όταν επέλθει ειρήνη. Άρα, μετά το πέρας των εχθροπραξιών».

Να σημειωθεί ότι η ομάδα που συσπειρώνεται γύρω από αυτή την κοινή δήλωση και περιλαμβάνει χώρες από όλο τον κόσμο και επί της ουσίας αποτυπώνει τον αντίκτυπο του οικονομικού σοκ που προκάλεσε το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ στην παγκοσμίως.

Η τηλεδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε με βρετανική πρωτοβουλία υπό την προεδρία της Υπουργού Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, Ιβέτ Κούπερ, έγινε στη σκιά των πιέσεων του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, που επιχειρεί ανεβάζοντας τους τόνους με απειλές και προειδοποιήσεις να εξασφαλίσει τη συμβολή των Ευρωπαίων σε μία επιχείρηση για το άνοιγμα των Στενών.

Σύμφωνα με την Κούπερ η πολυεθνική συμμαχία, όπως ανέφερε, θα επιδιώξει την «συλλογική κινητοποίηση του πλήρους φάσματος των διπλωματικών και οικονομικών εργαλείων» προκειμένου να καταστεί δυνατή μια «ασφαλής και διαρκής επαναλειτουργία» των Στενών του Ορμούζ.

Ενώ επεσήμανε ότι στρατιωτικοί σχεδιαστές θα εξετάσουν τρόπους αξιοποίησης αμυντικών δυνατοτήτων, συμπεριλαμβανομένων επιχειρήσεων αποναρκοθέτησης και συνοδείας πλοίων, «όταν η σύγκρουση υποχωρήσει».

Την πρόθεση για συμβολή στο να διατηρηθούν τα Στενά του Ορμούζ ανοιχτά, αφού υπάρξει εκεχειρία, δηλώνουν και γαλλικές πηγές.

Συμβολή στην ασφάλεια των Στενών του Ορμούζ μετά την εκεχειρία

Και εν τέλει η πρωτοβουλία αυτή αναδεικνύεται στην πραγματικότητα σε μία ηχηρή δήλωση πως η όποια συμβολή στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ θα πρέπει να αναμένεται αφού τελειώσει ο πόλεμος.

Επιβεβαιώνοντας πως καμία χώρα και κανένας ηγέτης δεν δείχνει να προτίθεται να αναλάβει το ρίσκο να μπει σε έναν πόλεμο που όπως έχουν πει επανειλημμένα ευρωπαίοι ηγέτες δεν ξεκίνησε και δεν είναι δικός του.

Οι στόχοι των ΗΠΑ μέσω Ιράν

Και στις αντιδράσεις αυτές αποτυπώνεται και η κατανόηση εκ μέρους και των χωρών που προσυπογράφουν την εν λόγω δήλωση για τα Στενά του Ορμούζ πως οι κινήσεις Τραμπ όσο και αν επιχειρείται να παρουσιαστούν ως παρόρμηση, στην πραγματικότητα έχουν συγκεκριμένους στόχους, που αφορούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Στόχοι οι οποίοι ξεκινούν από την αναδιαμόρφωση της περιφέρειας για την εξασθένιση του αντιπάλου, προσπάθεια να αποσυγχρονιστούν ενδεχόμενα θέατρα σύγκρουσης, για να μην υπάρξει πίεση σε πολλαπλά μέτωπα και εξουδετέρωση των γεωοικονομικών πλεονεκτημάτων που στήριξαν την άνοδο της Κίνας.

Σε αυτό το πλαίσιο οι ΗΠΑ φαίνεται να επιχειρούν περικύκλωση της Κίνας και να διαμορφώσουν ένα στρατηγικό περιβάλλον γύρω της που θα λειτουργεί υπέρ της Ουάσιγκτον.

Την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ θέλουν να αποφύγουν την σύμπτωση πολλών κρίσεων ταυτόχρονα και αυτό συνδέει και τον πόλεμο εναντίον του Ιράν με την προσπάθεια Τραμπ να βάλει τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία και μάλιστα με όρους που θα ευνοούν τη Ρωσία.

Ενώ παράλληλα προσπαθεί να αποστερήσει την Κίνα από τους παράγοντες που της προσέφεραν μία ενεργειακή σταθερότητα.

Ακόμα και έτσι όμως δεν σημαίνει πως οι στόχοι των ΗΠΑ θα επιτευχθούν, αφού η ίδια στρατηγική μπορεί να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Και θα αποτελέσει ήττα για τις ΗΠΑ να ανοίξει ταυτόχρονα μέτωπα πέραν του Ιράν και με τη Ρωσία και με την Κίνα, και αυτό που διακυβεύεται είναι σαφώς η επόμενη μέρα στην διεθνή τάξη πραγμάτων, πώς και από ποιους αυτή θα σχεδιαστεί.