Κάθε Φεβρουάριο, η κανονική περίοδος του NBA σταματά για λίγες ημέρες και παραδίδει τη σκηνή στο All Star Weekend. Ένα γεγονός που συνδυάζει θέαμα, γιορτή και παγκόσμια προβολή, αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί και ως άτυπη «σφραγίδα ποιότητας» για τους παίκτες: η συμμετοχή στο All Star Game αποτελεί αναγνώριση ότι ανήκεις στην ελίτ της χρονιάς. Θεωρητικά, τουλάχιστον, πρόκειται για επιβράβευση της απόδοσης στο πρώτο μισό της σεζόν. Στην πράξη, όμως, σχεδόν κάθε χρόνο αφήνει πίσω του αίσθηση αδικίας. Φέτος, το αίσθημα αυτό έχει όνομα: Kawhi Leonard.
Ο φόργουορντ των Los Angeles Clippers διανύει –αριθμητικά– την καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Με 27,7 πόντους, 6,1 ριμπάουντ και 2,1 κλεψίματα ανά αγώνα, ηγείται μάλιστα ολόκληρης της λίγκας στα κλεψίματα, ενώ σουτάρει με εξωπραγματικά ποσοστά 50% εντός παιδιάς, 40% από το τρίποντο και 94% στις βολές. Παρ’ όλα αυτά, το όνομά του απουσιάζει από το ρόστερ του All Star. Για πρώτη φορά στην ιστορία, παίκτης με τέτοιο στατιστικό πακέτο μένει εκτός. Όχι λόγω τραυματισμού. Όχι λόγω χαμηλής απόδοσης. Απλώς επειδή δεν «χώρεσε».
Η σύγκριση με όσους επιλέχθηκαν κάνει την απόφαση ακόμη πιο αμφιλεγόμενη. Ο ΛεΜπρον Τζεϊμς, που φυσικά θα μπορούσε να θεωρηθεί υπεράνω κριτικής, συμμετέχει για 22η συνεχόμενη χρονιά, παρότι οι φετινοί του αριθμοί (21,9 πόντοι, 5,6 ριμπάουντ, χαμηλότερα ποσοστά ευστοχίας) υπολείπονται αισθητά εκείνων του Leonard. Η διαφορά είναι προφανής: ο ΛεΜπρονέχει το «δικαίωμα της διαχρονικότητας», το βάρος του μύθου και της συνήθειας. Ο Kawhi όχι. Και κάπου εδώ γεννιέται το ερώτημα: το All Star τι ακριβώς επιβραβεύει;
Η αίσθηση αδικίας δεν περιορίζεται μόνο στον Leonard. Οι Clippers, που έχουν γυρίσει εντυπωσιακά τη σεζόν τους (17 νίκες στα τελευταία 21 παιχνίδια), έμειναν συνολικά εκτός κάδρου. Ο James Harden, σε μια δεύτερη νιότη, με 25,4 πόντους και 8,1 ασίστ ανά αγώνα, επίσης δεν βρήκε θέση. Το ίδιο και ο Joel Embiid, ο οποίος, παρότι ξεκίνησε νωθρά, έχει επανέλθει σε επίπεδα All Star, οδηγώντας τους Sixers σε ισχυρό απολογισμό μέσα στον Ιανουάριο.
Πέρα από τα μεγάλα ονόματα, όμως, η φετινή διαδικασία ανέδειξε και μια σειρά από αντιφάσεις. Ο Alperen Şengün μένει εκτός, παρότι έχει πιο πλήρη στατιστικά από παίκτες που επιλέχθηκαν. Ο Pascal Siakam μπαίνει, παρά το γεγονός ότι η ομάδα του βρίσκεται στον πάτο της Ανατολής. Ο Brandon Ingram μένει εκτός, ενώ έχει παρόμοια ή καλύτερα νούμερα από άλλους, με καλύτερη μάλιστα πορεία ομάδας. Το κριτήριο αλλάζει από περίπτωση σε περίπτωση, χωρίς σαφή γραμμή.
Το αποτέλεσμα είναι ένα All Star γεμάτο λάμψη, αλλά και ερωτήματα. Όταν ένας παίκτης όπως ο Kawhi Leonard, ίσως ο πιο «σιωπηλός» σούπερ σταρ της εποχής του, μένει εκτός στην καλύτερη σεζόν της καριέρας του, τότε το πρόβλημα δεν είναι ατομικό. Είναι συστημικό. Το All Star συνεχίζει να είναι γιορτή, αλλά όλο και λιγότερο μοιάζει με καθρέφτη της πραγματικής αγωνιστικής αξίας. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράδοξο: σε μια λίγκα που λατρεύει τους αριθμούς και τα analytics, η πιο προβεβλημένη της βιτρίνα εξακολουθεί να καθορίζεται από τη φήμη, τη συνήθεια και την αφήγηση. Όχι πάντα από το παρκέ.
Η παράσταση «φαινόμενο» για την ζωή του Ρούντολφ Νουρέγιεφ, με πάνω από ένα εκατομμύριο θεατές σε όλο τον κόσμο, έρχεται στις 25 και 26 Απριλίου στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη.
Ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ κλήθηκε σε απολογία με δυο άρθρα. Το ένα προβλέπει απαγόρευση εισόδου στο γήπεδο από 2-6 μήνες και το άλλο (με τον τίτλο παραγράφου «επεισόδια σε βάρος αξιωματούχων αγώνα. Άσκηση βίας») μέχρι πέντε έτη. Δίωξη και από τον ποδοσφαιρικό εισαγγελέα
Οι φετινοί Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες θα φιλοξενηθούν σε Μιλάνο και Κορτίνα ντ' Αμπέτσο - Η αξιοποίηση της διοργάνωσης από τον Χίτλερ μέχρι τους Ρίγκαν και Πούτιν