«Δεν καταργείται το 8ωρο», αλλά θα δουλεύεις 13 ώρες…

Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει ότι η απάντησή της στην ολοένα και μεγαλύτερη απονομιμοποίηση και δυσαρέσκεια που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, θα είναι η «φυγή προς τα εμπρός», δηλαδή η ακόμη μεγαλύτερη επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου, την ώρα που οι πολίτες απορρίπτουν αυτή ακριβώς την πολιτική.

Τελευταίο παράδειγμα το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας που ουσιαστικά κατοχυρώνει την εργασία λάστιχο.

Πιο σωστά, προβλέπει την κατοχύρωση της θέσης ότι εργασία σημαίνει ο εργαζόμενος να είναι διαθέσιμος, 24/7, να εργαστεί για όσο θέλει ο εργοδότης.

Πώς αλλιώς να περιγραφεί το γεγονός ότι πλέον ο εργαζόμενος θα μπορεί να εργάζεται, εάν φυσικά το απαιτήσει ο εργοδότης, ακόμη και για 13 ώρες. Δηλαδή, να εργάζεται, για να το πούμε πρακτικά, από 9 πμ. έως τις 10 μμ., που ισοδυναμεί, με πρακτικούς όρους, να φεύγει στις 8 πμ. και να επιστρέφει τις 11 μμ.

Και μην μου πείτε ότι σε ετήσια βάση ο χρόνος θα παραμένει το 8ωρο. Γιατί το βασικό είναι όλες εκείνες οι περίοδοι όπου το 8ωρο δεν θα ισχύει. Με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να έρθει μια μελλοντική κυβέρνηση, με ανάλογα μυαλά με την τωρινή, και να κατοχυρώσει και επισήμως την πλήρη κατάργηση του 8ωρου.

Σε αυτό προστίθενται και άλλες καινοτομίες αυτής της κυβέρνησης, όπως είναι ότι ουσιαστικά θα μπορούν οι εργοδότες να κάνουν προσλήψεις ελάχιστων ημερών, με το πρόσχημα της απλούστευσης των διαδικασιών.

Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι η κυβέρνηση επιμένει να θέλει να επιταχύνει το κυβερνητικό έργο και μάλιστα σε σύγκρουση με τη βούληση της κοινωνίας. Εκμεταλλεύεται την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που έχει, για να περάσει μέτρα – και μάλιστα κατακαλόκαιρο –  που υπό κανονικές συνθήκες θα προκαλούσαν κοινωνικές εκρήξεις.

Όμως, υπάρχει και κάτι πιο βαθύ. Τέτοια μέτρα δείχνουν πώς αντιμετωπίζει αυτή η κυβέρνηση στην πράξη τους εργαζόμενους: ως απλώς και μόνο κόστος εργασίας που μπορεί να υπόκειται σε κάθε συνθήκη και κάθε απαίτηση. Αυτό είναι που κάνει την εργασία-λάστιχο να γίνεται πλέον ο κανόνας.

Μόνο που στην πράξη αυτό ούτε ανάπτυξη είναι ούτε δικαιοσύνη.

Για την ακρίβεια οποιαδήποτε πραγματικά αναπτυξιακή στρατηγική απαιτεί το ακριβώς αντίθετο: την επένδυση στην εργασία με υψηλές δεξιότητες ως κομμάτι μιας στροφής σε κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Όμως, αυτή η κυβέρνηση αρνείται να σκεφτεί με τέτοιους όρους. Επιμένει να αντιμετωπίζει τον κόσμο της εργασίας μόνο με όρους κόστους. Υποτιμώντας ότι η αξιοπρεπής αμοιβή και οι καλές συνθήκες εργασίας είναι προϋποθέσεις της πραγματικής ανάπτυξης.

Αποδεικνύοντας έτσι πόσο κοντόθωρη είναι η οπτική της και πόσο αδύναμη είναι να σκεφτεί στρατηγικά.

Κάτι που με τη σειρά του δείχνει την πραγματική αδυναμία πίσω από την επίφαση παντοδυναμίας που θέλει να προβάλει.