Η Ελλάδα παρά τις μεγάλες προσπάθειες δημοσιονομικής προσαρμογής για μία δεκαετία περίπου και τις μεγάλες περικοπές μισθών και συντάξεων, που οδήγησαν σε χαμηλότερο εργατικό και μισθολογικό κόστος στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, δεν έχει ακόμα δυστυχώς καταφέρει να ανακτήσει την χαμένη της ανταγωνιστικότητα.

Παραμένει στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ στον τομέα αυτό και η βασική λέξη κλειδί που την κάνει να βρίσκεται καθηλωμένη, είναι η παραγωγικότητα.

Οι όποιες προσαρμογές και μεταρρυθμίσεις έγιναν κατά την διάρκεια των τριών διαδοχικών Μνημονίων, στόχευαν πρωτίστως το δημοσιονομικό σκέλος και δευτερευόντως το διαρθρωτικό, με αποτέλεσμα παρά την πτώση του μισθολογικού κόστους, η παραγωγικότητα να παραμένει πολύ χαμηλά χωρίς να δείχνει ιδιαίτερα σημάδια ανάκαμψης.

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν επιπτώσεις στον εξωτερικό τομέα, καθώς παρά την σχετική αύξηση των εξαγωγών τα τελευταία χρόνια λόγω βελτίωσης βασικών μακροοικονομικών αγαθών, το πρώτο εξάμηνο του 2018 το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών εκτοξεύθηκε στα 3.7 δις ευρώ, λόγω της διεύρυνσης του εμπορικού ελλείμματος μέσω του ισοζυγίου καυσίμων, γεγονός που υποδηλώνει ότι το ενεργειακό κόστος έχει άμεση σχέση με την μέση παραγωγικότητα παράλληλα με το μισθολογικό κόστος.

Είναι επιτακτική ανάγκη λοιπόν, μέσω της απελευθέρωσης των αγορών αλλά και των κλειστών επαγγελμάτων, να υιοθετηθούν νέες μέθοδοι παραγωγικής διαδικασίας, αναδιάρθρωσης του πρωτογενούς τομέα της παραγωγής, με παράλληλη ενίσχυση του τομέα μεταποίησης και υπηρεσιών, μέσα από διαρκή τεχνογνωσία και καινοτόμες προσεγγίσεις με εξωστρέφεια.

Η χαμηλή παραγωγικότητα στην Ελλάδα έχει καταστεί σημαντικό εμπόδιο για την αύξηση των ονομαστικών μισθών που με την σειρά τους επηρεάζουν την κατανάλωση, τον πληθωρισμό και μαζί με το κόστος συντελεστών παραγωγής και το ενεργειακό κόστος, συνθέτουν την συνολική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Εν κατακλείδι, η αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, είναι βασικό συστατικό οικονομικής προόδου. Μόνο η καινοτομία και οι επενδύσεις βοηθούν στην αύξηση του ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος, καθώς είναι ο μοναδικός τρόπος, ώστε τόσο οι εργαζόμενοι, όσο και η κοινωνία συνολικά να δουν σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.

 

Ο Μελέτης Ρεντούμης είναι οικονομολόγος – τραπεζικός