Διάβασα διάφορες απόψεις για την εφετινή Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης (ΔΕΒΘ). Άλλες σοβαρές και άλλες επιπόλαιες. Οι περισσότεροι πάντως φαίνεται να συμφωνούν ότι οι εντυπώσεις που άφησε ήταν πολύ θετικές.

Στον επίσημο απολογισμό που δημοσίευσε το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού αναφέρεται ότι «σύμφωνα με τα στοιχεία της Helexpo», οι επισκέπτες της «ξεπέρασαν σε αριθμό την προηγούμενη χρονιά».

Προσωπικά αγνοώ τα συγκεκριμένα δεδομένα, ελπίζω όμως να ισχύει αυτή η αύξηση, ακόμα κι αν είναι μικρή, ακόμα κι αν πρόκειται έστω για μερικές εκατοντάδες ανθρώπους.

Είναι σημαντικό, ωστόσο, να περάσουμε κάποια στιγμή από το πεδίο των αντικρουόμενων εκτιμήσεων σε αυτό των μετρήσιμων και απτών αποτελεσμάτων. Τα χρειαζόμαστε. Έτσι θα προσεγγίζουμε πιο αντικειμενικά τη δυναμική του θεσμού και θα βλέπουμε πιο ρεαλιστικά τις προοπτικές του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επανεκκίνηση της ΔΕΒΘ συντελέστηκε πέρσι. Και είναι σαφές ότι η καλή της πορεία συνεχίστηκε φέτος. Ο διευθυντής Μανώλης Πιμπλής και οι συνεργάτες του κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν με όσα διαθέτουν…

Διάσημοι ξένοι συγγραφείς δεν εμφανίστηκαν στη Θεσσαλονίκη, πλην όμως ο θεσμός δεν φάνηκε να υποχωρεί από ποιοτική άποψη. Αντιθέτως, το πρόγραμμα ήταν καλά δομημένο και αρκούντως εξωστρεφές.

Οι εκδηλώσεις ήταν ενδιαφέρουσες. Αλλά ήταν και πολλές, πάρα πολλές. Οι χώροι ήταν πιο καλαίσθητοι, αλλά οι χρόνοι αδικαιολόγητα πιεστικοί.

Για μια ακόμα φορά συζητήθηκε εκτενώς το κατά πόσον είναι «διεθνής» η έκθεση. Η κουβέντα αυτή δεν καταλήγει πουθενά. Διακόπτεται συνήθως στην πορεία, μεταξύ μεμψιμοιρίας και αμετροέπειας.

Και όταν την κάνουμε θα πρέπει να έχουμε συναίσθηση των μεγεθών (της χώρας, της οικονομίας, της αγοράς του βιβλίου) και να αφήνουμε στην άκρη τις πολλές αβάσιμες φιλοδοξίες.

Ορισμένες φορές ακούγονται εξωφρενικά πράγματα. Τι εννοούμε, εν πάση περιπτώσει, με τον όρο «διεθνής» στην περίπτωσή μας; Να γίνουμε λ.χ. μια «μικρή Φρανκφούρτη»; Δεν είναι εκεί το θέμα, αυτό άλλωστε δεν γίνεται, είναι αδύνατον κυρίες και κύριοι.

Θα μπορούσε η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης να γίνει το επίκεντρο των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης; Ο στόχος αυτός, υπό προϋποθέσεις, φαντάζει πιο προσγειωμένος και εφικτός.

Ασφαλώς θα ήταν υπέροχο να κάνουν κάθε χρόνο μια εντυπωσιακή απόβαση οι σπουδαιότεροι εκδότες και τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά πρακτορεία του πλανήτη και να αγοράζουν ελληνικά βιβλία σωρηδόν. Αυτό όμως, ιδανικά μιλώντας, θα ήταν η τελευταία φάση μιας μακράς και συστηματικής διαδικασίας που στην Ελλάδα δεν σταθεροποιήθηκε ποτέ.

Υφίσταται, τέλος, μια κρίσιμη αβεβαιότητα ως προς την χρηματοδότηση της ΔΕΒΘ από το 2019 και μετά. Κοντολογίς, τα ευρωπαϊκά κονδύλια σώνονται. Αλλά τα ποσά που απαιτούνται για τη συνέχιση του θεσμού είναι ελάχιστα.

Τι θα γίνει; Απαντήσεις δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής. Πρέπει να μας αποδείξουν ότι το ενδιαφέρον για το βιβλίο στην Ελλάδα δεν είναι μηδενικό. Μπορούν;

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο