«Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα»: οι αδερφοί Νταρντέν και η νέα τους μούσα, Μαριόν Κοτιγιάρ

Αυτός είναι και ένας από τους πιο ισχυρούς λόγους για να δει κανείς την ταινία.

Η Κοτιγιάρ υποδύεται τη Σαντρά, εργαζόμενη σε ένα εργοστάσιο, σε μια μικρή πόλη του Βελγίου, η οποία καλείται μέσα σε ένα μόλις Σαββατοκύριακο να πείσει τους συναδέλφους της, να την υποστηρίξουν έναντι της εργοδοσίας που τους προσφέρει μπόνους, προκειμένου να συνηγορήσουν στην απόλυσή της.

Στο μεταξύ, η -όχι και τόσο παραγωγική- Σαντρά, βρίσκεται σε αναρρωτική άδεια, λόγω ψυχολογικών προβλημάτων.

Οι αδερφοί Νταρντέν, ανάγουν ένα δύσκολο οικονομικό – κοινωνικό – ψυχολογικό δίλημμα, σε θέμα με πολιτική διάσταση. Από τη μία ένας υπάλληλος, με ψυχολογικά προβλήματα, μη αποδοτικός, αλλά με ανάγκη επιβίωσης.

Από την άλλη, ευσυνείδητοι εργαζόμενοι, φορτωμένοι με τα δικά τους προβλήματα, και στρους οποίους δίνεται η δυνατότητα, μέσα στη σύγχρονη οικονομική δυσπραγία, να αυξήσουν το εισόδημά τους. Και τα επιχειρήματα του καθενός – στο πλαίσιο της νταρντενικής φιλοσοφίας – είναι εξαιρετικά ισχυρά και δικαιολογημένα!

Η απόφασή τους, ξεφεύγει από το δίπολο καλός – κακός, αποδοτικός μη αποδοτικός. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι καλούνται να πάρουν μια σημαντική απόφαση, που θα έπρεπε κανονικά να ληφθεί κεντρικά, όμως σε αυτή τη φάση, εξαρτάται από τους ίδιους.

Ο χρόνος είναι πιεστικός για την ηρωίδα, που προσπαθεί απελπισμένα να μεταστρέψει την κατάσταση υπέρ της. Ενίοτε καταρρέει, και η ταινία από δραματική, μετατρέπεται σταδιακά σε θρίλερ, χωρίς ποτέ το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας των εργαζομένων, να είναι δεδομένο. Τι θα γίνει στο τέλος;

The Guardian: (δίνει 5 αστέρια στην ταινία) «Εξαιρετικά ευφυής απόδοση»

BBC: (4 αστέρια) « Έχει καταφέρει να δώσει κάτι μεγαλειώδες, με τα πιο λιτά ερμηνευτικά μέσα. Όταν δείτε το δακρυσμένο χαμόγελο στο πρόσωπό της, μετά από μια συνάντηση (με κάποιον από τους συναδέλφους) που τάχθηκε υπέρ της ή το παραλήρημα υπνοβασίας, όταν η κατάθλιψη απειλεί να την καταπιεί, γίνεται σαφές ότι πρόκειται για μια από τις καλύτερες σύγχρονες ηθοποιούς μας».

Digital Spy: (4 αστέρια) Είναι συναρπαστικό να την παρακολουθείς. Η σωματική νωθρότητα και το συναισθηματικό μούδιασμα της κατάθλιψης, σπάνια έχουν αποδοθεί καλύτερα στη μεγάλη οθόνη».

Empire Magazine: (π αστέρια) «Ένα σπάνιο φιλμ, ανεπιτήδευτης απλότητας, με μία εξαιρετική ερμηνεία»