Ένα ντοκιμαντέρ που κέρδισε το βραβείο «Χρυσή Κάμερα» στις Κάννες το 1982. Μια μοναδική μαρτυρία για το Μάη του ʼ68 «από τα μέσα», για όλους αυτούς που προτίμησαν να καούν παρά να σκουριάσουν. Ο Ρομάν Γκουπίλ δεν είναι ο γραφικός εκφραστής ενός αριστερού κινήματος που άνθισε τον Μάη του ’68 στη Γαλλία και σώπασε με […]
Ένα ντοκιμαντέρ που κέρδισε το βραβείο «Χρυσή Κάμερα» στις Κάννες το 1982. Μια μοναδική μαρτυρία για το Μάη του ʼ68 «από τα μέσα», για όλους αυτούς που προτίμησαν να καούν παρά να σκουριάσουν.
Ο Ρομάν Γκουπίλ δεν είναι ο γραφικός εκφραστής ενός αριστερού κινήματος που άνθισε τον Μάη του ’68 στη Γαλλία και σώπασε με την κατάπνιξη των απεργιών και των διαδηλώσεων. Είναι ο ιδεολόγος του παρελθόντος που στήθηκε απέναντι από το προδιαγεγραμμένο αδιέξοδο των συντηρητικών πεποιθήσεων της γαλλικής κυβέρνησης. Η εικόνα των εξεγερμένων στο δρόμους είναι ασπρόμαυρη τονίζοντας την πολιτική αντίθεση των δυο άκρων, αντικομφορμιστική γιατί υπακούει στην ουτοπία, γλυκόπικρη γιατί μπορεί το μήνυμα της αμφισβήτησης να είναι αισιόδοξο, η αλήθεια όμως της καθημερινής πάλης σημαδεύεται και από θάνατο.
Ο Ρομάν Γκουπίλ, στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου τότε, έζησε τα γεγονότα «από μέσα» όντας οργισμένος ακτιβιστής, σε πεζοδρόμια και οδοφράγματα. Πάντα μαζί του μια οχτάρα κάμερα, καθώς από τα μικράτα του κιόλας έβρισκε πολύ πιο απλό να κινηματογραφεί παρά να μιλάει καν.
Πολιτικός του μέντορας, αλλά και κολλητός του, τότε, ο Μισέλ Ρεκανατί, ταγμένος επαναστάτης, παρών σε κάθε διαδήλωση, σε κάθε σύγκρουση, σε δεκάδες συζητήσεις για το μέλλον και την κατεύθυνση της επανάστασης, ταυτόχρονα, ένα παιδί με ένα διαρκές τραύμα μετά την ανακάλυψη πως ήταν υιοθετημένος. Για τον νεαρό Μισέλ, η διαρκής εξέγερση ήταν ο μοναδικός τρόπος επαφής με τον κόσμο.
Κι ο Μάης πέρασε κι ο Ρομάν Γκουπίλ μπλέχτηκε για τα καλά με το σινεμά (βοηθός πια σε σημαντικούς Γάλλους δημιουργούς), ενώ ο Μισέλ αγωνιζόταν να προσαρμοστεί στις καινούριες εποχές. Δεν το κατάφερε ποτέ, το 1978, πριν κλείσει τα τριάντα χρόνια του, έδωσε τέλος στη ζωή του. Ο Ρομάν Γκουπίλ, συγκεντρώνει το υλικό που τραβούσε τις μέρες της εξέγερσης, από διαδηλώσεις, θυελλώδεις συζητήσεις για το μέλλον της ανθρωπότητας, προσωπικές καθημερινές στιγμές και αποχαιρετά τον αγαπημένο του φίλο και μαζί τις μέρες της αθωότητας.
Δεν πρόκειται για μια πένθιμη ελεγεία, ο Ρεκανατί μοιάζει περισσότερο με τον Αντουάν Ντουανέλ, τον ήρωα του Τρυφώ που σχεδόν αδυνατούσε να κατανοήσει τα κίνητρα οποιουδήποτε άλλου εκτός του εαυτού του. Δεν είναι μια αναπόληση των «παλιών καλών καιρών», αλλά μια επιστολή στο παρελθόν γεμάτη φρεσκάδα και χιούμορ (άλλωστε το μοναδικό στυλ χάρισε στον Γκουπίλ και την «Χρυσή Κάμερα» στο Φεστιβάλ Καννών. Είναι μια μοναδική μαρτυρία «από τα μέσα» για όλους αυτούς που προτίμησαν «να καούν παρά να σκουριάσουν», για αυτούς που πραγματικά πλήρωσαν το τίμημα της ουτοπίας, αυτούς που πίστεψαν σχεδόν παθολογικά στην δυνατότητα ενός καλύτερου κόσμου.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες είναι ένα ποιητικό έργο που ο Σολωμός δεν τελείωσε ποτέ - όπως δεν τελείωσε ποτέ τα περισσότερα έργα του.
Η ταινία, που ολοκληρώθηκε πρόσφατα έπειτα από τρία χρόνια παραγωγής φέρνει και πάλι στο προσκήνιο το πιο κρίσιμο ζήτημα του καιρού μας: την κλιματική κρίση. Το Mankind’s Folly έρχεται στον κινηματογράφο Δαναό για δύο μόνο προβολές το Σάββατο 17 & την Κυριακή 18 Ιανουαρίου.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Παρασκευή 16.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/yann-allegre-_JXeqmjpVSk-unsplash-315x220.jpg)
![Για ενθουσιασμένη ασθενή από το Βενιζέλειο κομπάζει ο Άδωνις και πολίτες του σέρνουν τα εξ αμάξης [βίντεο]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/georgiadis-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442