Προσεγγίζοντας τον καινούριο δίσκο του Διονύση Σαββόπουλου, πρέπει να λάβουμε υπόψη δύο πράγματα: πρώτον ότι ο ίδιος ο δημιουργός, στα τριάντα τόσα χρόνια παρουσίας και γόνιμης πορείας στο τραγούδι, έχει σηκώσει πολύ ψηλά τον πήχη σε μουσικό και -ιδιαιτέρως- στιχουργικό επίπεδο, και δεύτερον ότι η εποχή που διανύουμε είναι πλούσια μεν σε γεγονότα, αλλά ο […]
Προσεγγίζοντας τον καινούριο δίσκο του Διονύση Σαββόπουλου, πρέπει να λάβουμε υπόψη δύο πράγματα: πρώτον ότι ο ίδιος ο δημιουργός, στα τριάντα τόσα χρόνια παρουσίας και γόνιμης πορείας στο τραγούδι, έχει σηκώσει πολύ ψηλά τον πήχη σε μουσικό και -ιδιαιτέρως- στιχουργικό επίπεδο, και δεύτερον ότι η εποχή που διανύουμε είναι πλούσια μεν σε γεγονότα, αλλά ο τρόπος, με τον οποίο οι γενιές του “Μπάλου”, της “Ρεζέρβας” ή του “Τραπεζάκια έξω” συμμετέχουν, αντιδρούν ή παρεμβαίνουν στα πράγματα, έχει αλλάξει. Ο “Χρονοποιός” αφουγκράζεται τις 365 μέρες που προηγούνται του 2000 (“Σωστικά συνεργεία”, “Τα χρυσά παιδιά του Γκάλη”, “Η μοναξιά της Αμερικής”), χαιρετίζει το κατώφλι της τρίτης χιλιετίας (“Πρώτη του 2000”) και απευθύνεται τόσο σε αυτούς που γνωρίζουν το Θεσσαλονικιό τραγουδοποιό όσο και σε εκείνους που πρόσφατα άρχισαν να τον ανακαλύπτουν (“Πλάι στο αρνάκι”, “Αηδόνι στην κερασιά”). Η ενορχήστρωση είναι λιτή και ο στίχος παραμένει αμιγώς “σαββοπουλικός”, χωρίς όμως την πυκνότητα λόγου που συναντάμε σε παλαιότερες δουλειές του καλλιτέχνη. Ομολογώ ότι ο “Χρονοποιός” με συγκίνησε λιγότερο από το “δανεικό” “Ξενοδοχείο”. Ίσως επειδή πιστεύω ότι χρειαζόμαστε περισσότερο τον άνθρωπο Διονύση (Αλλού το πρόσωπο και αλλού το μαξιλάρι /στόμα μισάνοιχτο υγρό… /ανεβάζει το φεγγάρι /στου κοιμισμένου της κορμιού το θησαυρό) παρά τον παρατηρητή των όσων συμβαίνουν γύρω μας (Μα η νέα Ρώμη, η νέα αριστερά /καννιβαλίζει όλο χαρά /τον τελευταίο κομμουνιστή /Ξεκατινιάζει /του παλιού μας τραγουδιού την ευχή). Για εκείνα που μας περιβάλλουν, κάπου είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι, κάπου υπάρχει χρόνος για επιδιόρθωση. Για εκείνους που φύγαν (η Γκρέτα, η Κατερίνα, ο Μοσκώφ ο Κωστής), κανένας Χρονοποιός δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Πια.