Ολοι αντιλαμβάνονται (ό,τι κι αν λένε...) τη σημερινή κυριαρχία της κυβερνητικής παράταξης και το σοβαρό εκλογικό προβάδισμα που έχει οικοδομήσει... Κανείς όμως δεν μπορεί να προεξοφλήσει ή να διασφαλίσει τη διάρκεια ή την ανθεκτικότητα αυτής της κυριαρχίας

Τολμώ να εικάσω ότι από 1ης Ιανουαρίου έχουμε μπει αισίως σε μια εκλογική χρονιά. Για τέσσερις λόγους.

Πρώτον, επειδή η πανδημία (κατά τις προβλέψεις των ειδικών) θα έχει ελεγχθεί έως την άνοιξη ή πάντως μέσα στο πρώτο εξάμηνο του έτους.

Κανείς δεν ξέρει αν οι εκτιμήσεις τους θα αποδειχθούν αληθινές (ούτε τη μετάλλαξη Δέλτα ούτε τη μετάλλαξη Ομικρον είχαν άλλωστε υπολογίσει…), αλλά αυτές έχουμε και με αυτές θα πρέπει να ζήσουμε προς το παρόν. Λογικά η κυβέρνηση θα βρεθεί ελεύθερη και σε ευνοϊκή θέση να κάνει εκλογές μόλις οριστικοποιηθεί η υγειονομική κατάσταση.

Δεύτερον, επειδή η κατάσταση της οικονομίας αποδεικνύεται ανθεκτικά θετική. Ολα δείχνουν ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση αποκλείεται να έχει καταλήξει στους νέους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας πριν το 2023. Ενώ η Κριστίν Λαγκάρντ ανακοίνωσε ότι η ΕΚΤ θα συνεχίσει να στηρίζει τα ελληνικά ομόλογα και μετά τον προσεχή Μάρτιο. Συνεπώς η κυβέρνηση θα έχει ελεύθερα τα χέρια της και για όλη την επόμενη χρονιά, πλεονέκτημα εξαιρετικά χρήσιμο σε περίοδο εκλογών.

Τρίτον, επειδή με απώτερο συνταγματικό όριο τον Ιούλιο 2023 η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγηθεί σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο ακυβερνησίας, αν δεν κλείσει το εκλογικό κεφάλαιο τουλάχιστον έως το τέλος 2022. Αλλωστε κανείς δεν θα την κατηγορήσει σοβαρά ότι επιτάχυνε τις εκλογικές διαδικασίες για επτά ή οκτώ μήνες πριν το απώτατο συνταγματικό όριο της θητείας της.

Τέταρτον, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται απλώς ένα «παράθυρο» τεσσάρων εβδομάδων για τις εκλογές, όπως μετρούσαμε έως τώρα.

Στην πραγματικότητα και λόγω των «διπλών εκλογών» της απλής αναλογικής, χρειάζεται σχεδόν το διπλάσιο χρονικό διάστημα έως ότου σταθεροποιηθεί η μετεκλογική κατάσταση και επανέλθει η χώρα σε κατάσταση κυβερνησιμότητας.

Υπάρχει όμως και ένας πέμπτος λόγος, ελαφρώς ανομολόγητος. Ολοι αντιλαμβάνονται (ό,τι κι αν λένε…) τη σημερινή κυριαρχία της κυβερνητικής παράταξης και το σοβαρό εκλογικό προβάδισμα που έχει οικοδομήσει. Θεωρητικά, δύσκολα θα χάσει.

Κανείς όμως δεν μπορεί να προεξοφλήσει ή να διασφαλίσει τη διάρκεια ή την ανθεκτικότητα αυτής της κυριαρχίας. Προφανώς δεν μπορεί να ανατραπεί σε λίγους μήνες αλλά όσο παρατείνεται η εκλογική περίοδος, τόσο εμπλουτίζεται με στοιχεία αβεβαιότητας.

Τι μπορεί να ανατρέψει αυτόν τον εύλογο πολιτικό προγραμματισμό; Kατ’ αρχάς τα απρόβλεπτα γεγονότα. Θυμίζω (πρόσφατο παράδειγμα) ότι ο Τσίπρας σχεδίαζε να κάνει εκλογές τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο 2018, μετά την «έξοδο από το Μνημόνιο», αλλά του προέκυψε το Μάτι.

Και η περίοδος έως το φθινόπωρο 2022 μπορεί να περιέχει πολλά τέτοια γεγονότα, ιδίως αν (όπως προβλέπει μισοαστεία – μισοσοβαρά παράγων της αντιπολίτευσης) «το καλοκαίρι καούν και τα παρτέρια του Μαξίμου».

Κυρίως όμως μπορεί να τον ανατρέψει ο κλονισμός της κυβερνητικής κυριαρχίας. Λογικό. Το εκλογικό αποτέλεσμα θα παραμένει προεξοφλημένο όσο ο Πρωθυπουργός και η παράταξή του δείχνουν να μην απειλούνται από κανέναν.

Αυτή τη βεβαιότητα επιχειρεί να κλονίσει η αξιωματική αντιπολίτευση, ακόμη και μέσα από την αμφισβήτηση των δημοσκοπήσεων ή την ουρανόπεμπτη επίδειξη πολιτικού θάρρους με το αίτημα Τσίπρα για εκλογές.

Η σκέψη είναι βάσιμη. Δύσκολα όμως εφαρμόζεται στην πράξη. Ακόμη περισσότερο όταν εδώ και δυόμισι χρόνια η αξιωματική αντιπολίτευση δίνει σταθερά την εντύπωση ότι βρίσκεται εκτός παιχνιδιού.

Και πριν κάποιος ανατρέψει την ουσία, θα πρέπει πρώτα να αλλάξει τις εντυπώσεις.

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το in.grστο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο in.gr