Ολέθρια η επιστροφή στο χθες

Η απόφαση του Εurogroup για το ελληνικό χρέος σηματοδοτεί μια νέα πορεία για την ελληνική οικονομία. Η χώρα αφήνει στο παρελθόν την οκταετή περίοδο της πορείας της στο μνημονιακό λαβύρινθο και σε περίπου οκτώ εβδομάδες θα λήξει και τυπικά το τρίτο μνημόνιο.

Πολλά έγιναν τα χρόνια που πέρασαν και τα λάθη ήταν αμέτρητα. Δεν υπάρχει λόγος στην παρούσα χρονική στιγμή να γίνει καταλογισμός ευθυνών και επιστροφή στο χθες.

Προφανώς όλα τα προβλήματα της οικονομίας δεν λύνονται με μία κίνηση και είναι σαφές ότι η Ελλάδα, μετά την θετική συμφωνία των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, δεν θα περάσει αυτόματα από την κόλαση στον παράδεισο σε μια νύχτα.

Οι πληγές δεν θα επουλωθούν από τη μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται χρόνος και μεγάλη προσπάθεια να αλλάξουν τα δεδομένα.

Το ζητούμενο από εδώ και πέρα είναι να υπάρξει μια σαφής αναπτυξιακή πολιτική. Μια διατηρήσιμη, σταθερή και υγιής ανάπτυξη που θα βασίζεται σε ένα διαφορετικό μοντέλο από αυτό που είχαμε δει στο παρελθόν, με γνήσιες μεταρρυθμίσεις που δεν θα τρομάζουν.

Εξάλλου, το αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας δεν είναι πρόβλημα απλά κατανομής διαθέσιμων πόρων μέσω των αγορών, ερήμην της κοινωνίας, αλλά είναι ένα πρόβλημα εντοπισμού, ανάδειξης και στοχευμένης αξιοποίησης των διάσπαρτων ανθρώπινων και υλικών πόρων, προώθησης της έρευνας και της καινοτομίας, δημιουργίας νέων θεσμών που να ενισχύουν τη συνεργασία και το συνεργατισμό, αξιοποίησης της συλλογικής εμπειρίας και γνώσης της κοινωνίας.

Στο επίκεντρο πρέπει να είναι η αναμόρφωση του ευρύτερου μηχανισμού της δημόσιας διοίκησης, αλλά και η διαμόρφωση ευνοϊκού καθεστώτος για την επιχειρηματικότητα, την φιλική προσέγγιση των επενδυτικών σχεδίων, την κατάργηση των πολυποίκιλων εμποδίων (γραφειοκρατία, καθυστερήσεις, αμοιβές κάτω από το τραπέζι κλπ.).

Ήρθε η ώρα μέσα από συναινέσεις, συνθέσεις και συνεννοήσεις, που υπερβαίνουν κόμματα και παρατάξεις, προσωπικές φιλοδοξίες και αγωνίες, να σχεδιαστεί ένας εθνικός οδικός χάρτης ανάπτυξης για τη δημιουργία ενός μακροχρόνιου νέου παραγωγικού μοντέλου για την ανασυγκρότηση της χώρας.

Το ζήτημα είναι να υπάρξει ένα μοντέλο που θα βάλει και πάλι τον Έλληνα σε διαδικασία παραγωγής και δημιουργίας εισοδήματος. Με απλά λόγια να τον βάλει να εργαστεί ξανά στο γιαπί, στο χωράφι, στο εμπόριο, κ.α. Στη χώρα υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα υγιών προσπαθειών από ιδιώτες που παράγουν και δημιουργούν. Το στοίχημα είναι να γίνουν περισσότεροι, ακόμα και μέσω της συνεργατικής οικονομίας.
Δυνατότητες και πεδίο συνεννόησης μπορεί να υπάρξει, αρκεί να υπάρχει διάθεση για συνεννόηση και συναίνεση και να μην επικρατήσει ο φανατισμός.

Το κρίσιμο είναι να διορθωθούν άμεσα οι όποιες στρεβλώσεις, οι αστοχίες στο φορολογικό σύστημα, να αντιμετωπιστούν το ζήτημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων, να προωθηθούν αλλαγές στη δημόσια διοίκηση, κ.α. ώστε οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης, έστω και μικροί να μην αποτελέσουν ένα βραχύβιο διάλειμμα στην κρίση.
Το πολιτικό μας σύστημα οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι δεν πρέπει να γίνουν ξανά τα λάθη του παρελθόντος στην πορεία προς την μεταμνημονιακή Ελλάδα. Εάν το πολιτικό σύστημα, η κοινωνία, η επιχειρηματική τάξη, τα ΜΜΕ, κ.α. δεν έχουν μάθει από τα λάθη των περασμένων ετών, όλα θα είναι στον αέρα!

Το κλειδί είναι στα χέρια του πολιτικού συστήματος με την εφαρμογή κατάλληλων πολιτικών που θα διορθώνουν αδικίες και στρεβλώσεις.

Το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του οφείλει αυτό να το αντιληφθεί και να κινηθεί με όραμα, σχέδιο και στρατηγική για μια άλλη Ελλάδα, απαλλαγμένο από τα βαρίδια, τις παθογένειες και τα εγκληματικά λάθη του χθες.

Η επιστροφή στο χθες θα είναι ολέθρια.