Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που φιλοξενεί κάθε μήνα το Iταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, συμπεριλαμβάνονται μουσικά δρώμενα και αφιερώματα, εικαστικές εκθέσεις, θεατρικές παραστάσεις, διαλέξεις και άλλες δραστηριότητες. Ας τις δούμε μία προς μία ξεκινώντας από την ταινία που προβάλλεται στις 24 Φεβρουαρίου, στις 19.00, στο Auditorium του Iταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών. Το αφιέρωμα του Ινστιτούτου στον […]
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που φιλοξενεί κάθε μήνα το Iταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, συμπεριλαμβάνονται μουσικά δρώμενα και αφιερώματα, εικαστικές εκθέσεις, θεατρικές παραστάσεις, διαλέξεις και άλλες δραστηριότητες. Ας τις δούμε μία προς μία ξεκινώντας από την ταινία που προβάλλεται στις 24 Φεβρουαρίου, στις 19.00, στο Auditorium του Iταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών.
Το αφιέρωμα του Ινστιτούτου στον νέο ιταλικό κινηματογράφο συνεχίζεται με την προβολή της ταινίας Ferie D’Agosto, σε σκηνοθεσία του Paolo Virzi με τους Silvio Orlando, Paola Tiziana Cruciani, Ennio Fantastichini, aura Morante, Sabrina Ferilli, Rocco Papaleo, Antonella Ponziani. Η ταινία, που προβάλλεται με ελεύθερη είσοδο, είναι παραγωγής 1995, διαρκεί 110 λεπτά και προβάλλεται με αγγλικούς υπότιτλους.
Δύο οικογένειες, η μία αριστερών αντιλήψεων και η άλλη δεξιών, συναντιούνται κατά τις διακοπές τους το δεκαπενταύγουστο στο Ventotene, το νησί όπου στο παρελθόν οι φασίστες καταδίκαζαν σε εξορία τους αντιφασίστες, και συγκρούονται μεταξύ τους υπό το βλέμμα ενός εφήβου που παρακολουθεί με τη σαρκαστική αδιαφορία κάποιου που ανήκει σε άλλο κόσμο.
Η ταινία του Paolo Virzì (όπως και η ταινία Selvaggi του Carlo Vanzina) μεταφέρει στο σινεμά το διαχωρισμό των Ιταλών σε δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις που φαινόταν να έχει εκλείψει από την εποχή του Don Camillo και του Peppone και σήμερα έχει εξαπλωθεί σε εφημερίδες, τηλεοράσεις, εκλογικές αντιπαραθέσεις και κατ’ επέκταση σε καθετί, μετατρέποντας τη χώρα σε θεατρική παρωδία… (Lietta Tornabuoni, La Stampa)
Η ταινία έχει βραβευτεί: 1996 David di Donatello καλύτερης ταινίας. 1996 Ciak d’oro καλύτερης ηθοποιού (μη πρωταγωνίστριας) στην Antonella Ponziani 1997 Yποψηφιότητα Nastro d’Argento καλύτερου σεναρίου στον Paolo Virzì Nastro d’Argento καλύτερου πρωταγωνιστή στον Silvio Orlando Nastro d’Argento καλύτερης πρωταγωνίστριας στην Sabrina Ferilli Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών
Ελλάδα-Ιταλία. Διάλογοι μεταξύ δύο πολιτισμών – ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ – ΙΤΑΛΟΙ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (16ος -19ος αι.) Είναι ένας κύκλος συναντήσεων σε συνδιοργάνωση με το Κέντρο Μελετών Ιονίου που πραγματοποιείται στα ελληνικά με μετάφραση στα ιταλικά και ελεύθερη είσοδο.
Παρουσιάζεται στο ευρύ κοινό η καλλιτεχνική δραστηριότητα και αναλέται το έργο ελλήνων ζωγράφων που δραστηριοποιήθηκαν σε διάφορες πόλεις της Ιταλίας από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα άλλοι μένοντας πιστοί στη βυζαντινότροπη τεχνοτροπία, καθώς και Ιταλών ζωγράφων που άσκησαν την τέχνη τους στην Ελλάδα, ιδιαίτερα κατά τον 18ο και τον 19ο αιώνα, δημιουργώντας εργαστήρια και κύκλους μαθητών.
Η Βενετία, η Ρώμη, η Νεάπολη και άλλες ιταλικές πόλεις φιλοξένησαν τη γόνιμη εικαστική δραστηριότητα σπουδαίων Ελλήνων καλλιτεχνών, όπως ο Δαμασκηνός, ο Κλόντζας, ο Πουλάκης, ο Θεοτοκόπουλος, ο Βασιλάκης (Αλιένσε), ο Κορένσιος και πολλοί άλλοι. Αντίστροφα, ζωγράφοι της Κέρκυρας, της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου διαμόρφωσαν την τέχνη τους σε εργαστήρια σημαντικών ιταλών ζωγράφων στην Ιταλία ή στα ελληνικά νησιά, συμβάλλοντας στη δημιουργία τηης Επτανησιακής Σχολής ζωγραφικής, ενώ αργότερα έδρασαν στην Αθήνα οι Ιταλοί ζωγράφοι Ραφαήλ Τσεκόλι, Βικέντιος και Στέφανος Λάντζα. Στη σειρά των διαλέξεων που οργανώνεται από το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών σε συνεργασία με το Κέντρο Μελετών Ιονίου, έχουν κληθεί να ομιλήσουν ειδικοί επιστήμονες, καθηγητές Πανεπιστημίων και ιστορικοί της τέχνης, που θα αναφερθούν στη δραστηριότητα και θα αναλύσουν το έργο επιλεγμένων Ελλήνων και Ιταλών εικαστικών δημιουργών.
Αθηνά Σχινά Ιστορικός και κριτικός τέχνης, Πανεπιστήμιο Αθηνών Ελένη Μπούκουρη-Αλταμούρα (1821-1900) ∙ Η πρώτη ελληνίδα ζωγράφος στη μετεπαναστατική περίοδο
Ελένη Μπουκούρη – Αλταμούρα: η περιπετειώδης ζωή και το έργο μιας από τις πρώτες ελληνίδες ζωγράφους, μετά την Απελευθέρωση, η οποία σπούδασε στην Ιταλία, συνδέθηκε με τα εκεί επανασταστικά κινήματα των μέσων του 19ου αιώνα, εξέφρασε (συμβολικά και αλληγορικά) το πνεύμα της εποχής που βίωσε και παρ’ ότι διασώθηκαν ελάχιστα σχέδια και πίνακές της, θεωρείται εντούτοις εμβληματική φυσιογνωμία για τις αρχές της Νεώτερης Ελληνικής Τέχνης.
Θα μιλήσουν: Ανταίος Χρυσοστομίδης, Μεταφραστής και Συγγραφέας, Sarah Zappulla Muscarà, Καθ. Ιταλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Κατάνιας, Enzo Zappulla, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ιστορίας του Σικελικού Θεάματος. Στα ιταλικά με ελληνική μετάφραση – είσοδος ελεύθερη.
ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ: “Οι Pirandello. Η οικογένεια και η εποχή της μέσα από εικόνες” Διάρκεια έκθεσης: 28/01/2014 – 28/02/2014 Δευτέρα-Παρασκευή 10:00-14:00 και κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων Είσοδος ελεύθερη
Η έκθεση «Οι Pirandello» που έχουν επιμεληθεί οι Enzo Zappulla και Sarah Zappulla Muscarà και προωθείται από το Ινστιτούτο Ιστορίας του Σικελικού Θεάματος, είναι ένα συναρπαστικό, πρωτόγνωρο εικονογραφικό ταξίδι στην ιστορία μιας από τις πιο πολύπαθες και πολυσύνθετες οικογένειες μεταξύ δέκατου ένατου και εικοστού αιώνα, η οποία διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στο παγκόσμιο πολιτιστικό προσκήνιο.
Γύρω από τον κύριο πρωταγωνιστή, τον Luigi Pirandello, παρουσιάζονται η οικογένειά του με καταγωγή από το Αγκριτζέντο, η σύζυγος Antonietta Portolano, τα παιδιά, ο πρωτότοκος Stefano, που ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, και αυτός επίσης από πολλές απόψεις εξαιρετικός δραματουργός και πεζογράφος, ο Fausto, που επρόκειτο να γίνει ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους της Ρωμαϊκής Σχολής, η Lietta, η οποία είχε έναν άτυχο γάμο με ένα Χιλιανό διπλωμάτη, τον Manuel Aguirre, οι νύφες, Olinda Labroca, Pompilia D’Aprile, τα εγγόνια, η μούσα του και ερμηνεύτρια Marta Abba.
Εκτός από τις φωτογραφίες του στενού οικογενειακού πυρήνα, παρουσιάζονται εκείνες στις οποίες απεικονίζεται παρέα με φίλους, συγγραφείς, ηθοποιούς, εκπροσώπους της σύγχρονης ιντελιγκέντσιας. Επίσης, τεκμήρια από τις πιο σημαντικές περιοδείες του Luigi Pirandello στο εξωτερικό, από την εκλογή του σε ακαδημαϊκό της Ιταλίας και από την απονομή του Βραβείου Νόμπελ. Η έκθεση, αποτύπωση μιας ολόκληρης εποχής, ρίχνει φως σε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της εποχής. Μια εξιστόρηση μέσα από εικόνες σπάνιες, άγνωστες, προφητικές, που συνθέτουν το μυθιστόρημα των “Pirandello”. Πρόσωπα που φιλοδοξούν να παραμείνουν, όχι μόνο μεταπλασμένα μέσω της έντονα αυτοβιογραφικής γραφής του Luigi και του Stefano, αλλά και ως αποκαλυπτική οπτική ανάμνηση.
(Επιμέλεια κειμένου: Sarah Zappulla Muscarà και Enzo Zappulla)
Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014, ώρα 19.00
ΚΥΚΛΟΣ ΟΙ ΠΕΜΠΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ Επιμέλεια: Riccardo Vaglini Auditorium Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών, Πατησίων 47 (έναντι Πολυτεχνείου)
Τέσσερις μηνιαίες συναντήσεις με παρουσιάσεις, βίντεο, σχολιασμένες ακροάσεις και ζωντανές εκτελέσεις με την επιμέλεια του Riccardo Vaglini.
Δεν είναι αληθές ότι όλη η σύγχρονη μουσική στο σύνολό της είναι δυσνόητη και βαρετή. Ήρθε αντιθέτως η στιγμή να ειπωθεί ότι δυσνόητη και βαρετή είναι μόνο εκείνη η μουσική που, πέραν του να είναι νέα, είναι άσχημη. Και ότι, όπως και στην μαγειρική τέχνη, τη μόδα και το ντιζάιν, έτσι και στο χώρο του πενταγράμμου, η Ιταλία κατόρθωσε να διατηρήσει μια εξέχουσα θέση.
Με οδηγό τον Riccardo Vaglini, που θα μας συντροφέψει στο κατ’ επίφαση μόνο άναρχο, πολυσχιδές μουσικό τοπίο των νέων ήχων και νέων ακουσμάτων, θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε πρόσωπα, κώδικες και έργα θεμελιώδη για τον πολιτισμικό μας εμπλουτισμό.
Είσοδος ελεύθερη
4. Less is more: αισθητική της αφαίρεσης και του αμετάβλητου
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: Filippo Perocco, Tarlo che rode, 2002. Βίντεο του Luca Camilotto, 2’ Franco Battiato, L’Egitto prima delle sabbie, 1978, πιάνο. Ζωντανή εκτέλεση, 14’ Massimo Mariani, TV blue, 1994. Από τo βίντεο Duplum, 1996, 7’ Riccardo Vaglini, Toccata lentissima, 1992 πιάνο. Ζωντανή εκτέλεση, 8’ Yoshifumi Tanaka, Study-Limen, 1999. Hλεκτρονική μουσική, 3’
Διάλεξη της Καθ. Στέλλας Πριόβολου «Από τη Μήδεια του Ευριπίδη και του Σενέκα στη Μήδεια του Dario Fo και της Franca Rame» Με σκηνική ανάγνωση της Silvia Giampaola Μουσική: Μήδεια του Κερουμπίνι με τη Μαρία Κάλλας
ΚΥΚΛΟΣ: ΝΕΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: GALANTINO, LATINA, CAPPAI & SEGANTINI Μουσείο Μπενάκη – Πειραιώς 138
Mε την επιμέλεια του Αντρέα Γιακουμακάτου και σε συνεργασία με το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής Ταυτόχρονη μετάφραση – είσοδος ελεύθερη
Η σύγχρονη αρχιτεκτονική επιστρέφει στο Μουσείο Μπενάκη Ανδρέας Γιακουμακάτος
Μετά τους ετήσιους κύκλους διαλέξεων αρχιτεκτόνων από τη Σκανδιναβία, τις γερμανόφωνες χώρες και την Ισπανία, τον προσεχή Νοέμβριο εγκαινιάζεται ο κύκλος διαλέξεων Ιταλών αρχιτεκτόνων, οργανωμένος από το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών σε συνεργασία με το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής (Hellenic Institute of Architecture). Η σύγχρονη ιταλική αρχιτεκτονική δεν είναι σήμερα τόσο γνωστή όσο η αρχιτεκτονική άλλων χωρών της Ευρώπης, παρά την τεράστια συμβολή της ιταλικής αρχιτεκτονικής κουλτούρας στον διεθνή διάλογο, σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα (όπως γνωρίζουν άλλωστε και οι πολυάριθμοι Έλληνες αρχιτέκτονες που σπούδασαν στη γειτονική χώρα). Μεγάλα ονόματα της ιταλικής αρχιτεκτονικής όπως ο Renzo Piano ή ο Massimiliano Fuksas έκαναν καριέρα και έγιναν καταρχήν γνωστοί κυρίως στο εξωτερικό, ενώ μορφές όπως ο Aldo Rossi ή ο Paolo Portoghesi αποτελούν μύθους της προηγούμενης γενιάς και ανήκουν σε μια χρυσή περίοδο της ιταλικής αρχιτεκτονικής που έφτασε ως και τη δεκαετία του 1980. Σήμερα, απαλλαγμένοι από ιδεολογήματα του παρελθόντος, μια νέα αίσθηση κοσμοπολιτισμού και διεθνισμού χαρακτηρίζει τους πιο νέους αρχιτέκτονες της «εποχής του Εράσμους» γιατί έληξε αναπόφευκτα η εποχή της αυτοαναφορικότητας και της αίσθησης αυτοδυναμίας της ιταλικής αρχιτεκτονικής. O νέος διεθνισμός της ιταλικής αρχιτεκτονικής οφείλεται επίσης στην όσμωση με την αρχιτεκτονική ξένων αρχιστάρ, όπως οι Meier, Chipperfield, Hadid, Pelli, Calatrava, Bolles & Wilson, Gehry και Bofill που τα τελευταία χρόνια υλοποίησαν έργα στην Ιταλία. Σημαντική ώθηση για τη διαμόρφωση μιας νέας εποχής στην ιταλική αρχιτεκτονική προέρχεται επίσης από τη μεγαλύτερη διάδοση της πρακτικής των διαγωνισμών, που δεν είναι μόνο δημόσιοι αλλά πολύ συχνά ιδιωτικοί (γραφεία εταιριών, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, οίκοι μόδας, καταστήματα).
Διάλεξη των Carlo Cappai και Maria Alessandra Segantini – Studio C+S «-scape Adaptors»
Oι Carlo Cappai και Maria Alessandra Segantini, με δικό τους γραφείο στο Τρεβίζο από το 1994, αποφοίτησαν από το Πανεπιστήμιο Iuav της Βενετίας το 1991. Έχουν εκπονήσει σημαντικά έργα, όπως το νέο Δικαστικό Μέγαρο της Βενετίας και τη Φοιτητική Εστία της Φλωρεντίας. Έχουν νικήσει σε πολλούς σημαντικούς διαγωνισμούς, ενώ το 2012 τιμήθηκαν με το ειδικό βραβείο Medaglia d’Oro per l’architettura italiana στην Triennale του Μιλάνου. Έχουν εκθέσει έργα τους στην 8η, 12η και 13η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, στο MIT της Βοστώνης, στην Triennale του Μιλάνου, στη Citè de l’Architecture et du Patrimoine του Παρισιού, στο Architekturzentrum της Βιέννης και στο RIBA του Λονδίνου. Τα τελευταία χρόνια διδάσκουν σε σημαντικά αμερικανικά πανεπιστήμια, όπως το ΜΙΤ της Βοστώνης, το Syracuse University και το Πανεπιστήμιο του Xάρβαρντ, στις Σχολές Αρχιτεκτονικής της Βενετίας και της Φερράρα, στο Hassel School of Architecture στο Βέλγιο και στο UΕL του Λονδίνου. Το 2012 οι εκδόσεις Alinea της Φλωρεντίας εξέδωσαν μια μονογραφία αφιερωμένη στο έργο τους.
Η Δευτέρα 9 Μαρτίου είναι αφιερωμένη στον Αντώνη Καλογιάννη, καθώς το έργο του θα «ζωντανέψει» στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς, μέσα από τη μουσική παράσταση «Η φωνή της ψυχής μας».
Παρουσιάζεται στο ευρύ κοινό η καλλιτεχνική δραστηριότητα και αναλέται το έργο ελλήνων ζωγράφων που δραστηριοποιήθηκαν σε διάφορες πόλεις της Ιταλίας από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα άλλοι μένοντας πιστοί στη βυζαντινότροπη τεχνοτροπία, καθώς και Ιταλών ζωγράφων που άσκησαν την τέχνη τους στην Ελλάδα, ιδιαίτερα κατά τον 18ο και τον 19ο αιώνα, δημιουργώντας εργαστήρια και κύκλους μαθητών.
Γύρω από τον κύριο πρωταγωνιστή, τον Luigi Pirandello, παρουσιάζονται η οικογένειά του με καταγωγή από το Αγκριτζέντο, η σύζυγος Antonietta Portolano, τα παιδιά, ο πρωτότοκος Stefano, που ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, και αυτός επίσης από πολλές απόψεις εξαιρετικός δραματουργός και πεζογράφος, ο Fausto, που επρόκειτο να γίνει ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους της Ρωμαϊκής Σχολής, η Lietta, η οποία είχε έναν άτυχο γάμο με ένα Χιλιανό διπλωμάτη, τον Manuel Aguirre, οι νύφες, Olinda Labroca, Pompilia D’Aprile, τα εγγόνια, η μούσα του και ερμηνεύτρια Marta Abba.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τρίτη 13.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/luke-irving-xqeJbG99nFE-unsplash-1-315x220.jpg)
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τρίτη 13.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/luke-irving-xqeJbG99nFE-unsplash-1-136x85.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442