Άρης Σερβετάλης: «Είμαστε εντελώς ανισόρροποι!»

Η κάμερα του Γιώργου Λάνθιμου «παρακολουθεί» – μέσα από τις «Άλπεις» – μια περίεργη και παράνομη ομάδα: μια νοσοκόμα, έναν τραυματιοφορέα, μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής και τον προπονητή της, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει μια ομάδα και αντικαθιστούν νεκρούς ανθρώπους, προσλαμβάνονται δε από τους φίλους και τους συγγενείς των νεκρών. Η ομάδα ονομάζεται «Άλπεις» και ο αρχηγός της, ο τραυματιοφορέας, ονομάζεται Mont Blanc. Τα μέλη της ομάδας είναι υποχρεωμένα να λειτουργούν σύφωνα με κάποιους κανόνες που έχει ορίσει ο αρχηγός. Η νοσοκόμα δεν υπακούει αυτούς τους κανόνες.

Ο Άρης Σερβετάλης, υποδύεται τον αρχηγό της ομάδας. Βρήκε χρόνο στα διαλείμματα των προβών του για το νέο θεατρικό έργο στο οποίο πρωταγωνιστεί, και μας μιλά για την ταινία, τα γυρίσματα, τον Γιώργο Λάνθιμο, την άρρωστη κοινωνία στην οποία ζούμε και κυρίως για τον «περίεργο χαρακτήρα», τον ψυχρό αρχηγό της ομάδας με το κωδικό όνομα «Mont Blanc» που υποδύεται ο ίδιος…

in.gr: Η ταινία μού φάνηκε πιο κοντά στο κοινό, πιο «βατή» από τον «Κυνόδοντα». Εσύ τι αίσθηση έχεις;

Α.Σ.: Την είδα πριν οριστικοποιηθεί το μοντάζ της. Επειδή συμμετέχω στην ταινία και ξέρω τι συμβαίνει, δεν είμαι ο κατάλληλος να σου πω τί εισέπραξα. Εγώ το είδα με διαφορετικό μάτι. Το μήνυμά της δεν είναι κάτι το ρητά συγκεκριμένο… απλά παρουσιάζει μια ομάδα ανθρώπων που κάνουν κάτι συγκεκριμένο. Τώρα το πώς την μεταφράζει ο καθένας, είναι ανάλογα με τα δεδομένα του. Νομίζω ότι σε βάζει στον κόσμο αυτών των ανθρώπων…εμένα αυτή την ατμόσφαιρα μού έδωσε…

in.gr: Τι ήταν αυτό που σε προσέλκυσε, ώστε να παίξεις στη ταινία;

Α.Σ.: Το ίδιο το σενάριο και φυσικά η συνεργασία με τον Γιώργο (Λάνθιμο) γιατί ξέρω ότι τα τραβήγματά του και ο τρόπος που διηγείται μια ιστορία είναι πολύ ιδιαίτερος… και νομίζω ότι και σε αυτήν την ταινία, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο για το πώς μιλάει για τον θάνατο και την οικογένεια.

in.gr: Μίλησέ μου για τον ρόλο σου. Αυτός ο «Mont Blanc», τι άνθρωπος είναι τελικά;

Α.Σ.: Δεν ξέρω…νομίζω ότι δεν μπαίνεις σε μια διαδιακασία να εμβαθύνεις ψυχολογικά σε αυτόν τον χαρακτήρα. Μένεις σε μια κατάσταση επιφάνειας. Είναι ο αρχηγός αυτής της παράνομης ομάδας όπου έχει ενα όραμα: να δημιουργήσει αυτήν την ομάδα και να προσφέρει «καλό» στους ανθρώπους που αισθάνονται ότι έχουν χάσει έναν δικό τους άνθρωπο, έχουν ένα κενό και αυτός έχει την ανάγκη να τους το καλύψει.

in.gr: Εσύ δηλαδή πιστεύεις ότι…το κάνει για καλό σκοπό;

Α.Σ.: (Γέλια)Φυσικά!

in.gr: Εμένα πραγματικά μου φάνηκε πολύ «κακός» και ακόμη περισσότερο με την ίδια την ομάδα του…

Α.Σ.: Ναι…γιατί πρέπει να υπάρχει μια πειθαρχία…

in.gr: Παρόλο που έχει τον λιγότερο σημαντικό κοινωνικά ρόλο – είναι ένας απλός τραυματιοφορέας στη ζωή του – παίζει ηγετικό ρόλο στην ομάδα…πώς εξηγείς αυτήν την αντίθεση;

Α.Σ.: Αυτό δείχνει η ζωή…τα σιγανά ποταμάκια είναι αυτά που υπερισχύουν και σκαρώνουν διάφορα (γέλια). Αυτός ο άνθρωπος έχει συναισθήματα αλλά δεν τα εξωτερικεύει, δεν ειναι διαχυτικός, έχει ένα όραμα…απλά αισθάνεται ότι θέλει να προσφέρει!

in.gr: Ποια ανάγκη ώθησε αυτήν την ομάδα σε μια τόσο περίεργη δραστηριότητα;

Α.Σ.: Εγώ θα μιλήσω από τη δική μου πλευρά, ως Mont Blanc: Ήταν η ανάγκη μου να προσφέρω! Και φυσικά να έχω και κάποια έσοδα! Το αντιμετωπίζω δηλαδή και σαν επάγγελμα. Αυτά τα δύο μάς κάνουν και ξεχωρίζουμε ως ανθρώπινες υπάρξεις (γελάει), η ευστροφία μας για το πώς μπορούμε να προσφέρουμε αλλά να έχουμε και τις απολαβές για μια άνετη ζωή. Αν και νομίζω ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν είχε μεγαλομανία ως προς την ύλη…δεν θα αγόραζε ποτέ ενα φοβερό αυτοκίνητο…ίσως να τα επένδυε για την ομάδα του… Έχει την ευθύνη των υπολοίπων, είναι ο αρχηγός! Έχει υπερβάλλοντα ζήλο βέβαια στα αρχηγικά του καθήκοντα και βλέποντας την ταινία οι θεατές θα καταλάβουν ότι πρόκειται για άτομα που πάσχουν…

in.gr: Σου ήταν δύσκολο να μπεις στο πετσί του ρόλου;

Α.Σ.: Είπαμε να αφήσουμε το πετσί…και να μείνουμε στον ρόλο…(γέλια). Είναι λίγο περίπλοκο ή μάλλον το αντίθετο…εντελώς απλό. Δεν έγινε κάποια ιδιαίτερη διεργασία. Δεν διάβασα πολλές φορές το σενάριο, παρά μόνο μία. Είχαμε πάρει απόσταση από ο,τιδήποτε. Κάναμε κάποιες πρόβες ίσα-ίσα για να «οσφριστούμε» την κατάσταση, δεν ήθελε ο Λάνθιμος να «μπούμε» σε μία κατάσταση αλλά να «βγει» κάτι ακατέργαστο…μια αμηχανία, να εμφανιστεί μία κατάσταση αυθεντική εκείνη τη στιγμή!

in.gr: Ο αποστασιοποιημένος λόγος που συναντούμε στις ταινίες του Λάνθιμου είναι εύκολο να επιτευχθεί;

Α.Σ.: Επειδή μιλάμε για μένα…(σκεπτικός)…δεν υπάρχει συνταγή…δεν λειτουργεί ο Λάνθιμος το ίδιο με όλους τους ηθοποιούς…υπάρχει ένας κώδικας που μάς τον μεταδίδει και προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε μέσα από αυτόν αλλά είναι προσαρμόσιμος στον καθένα μας ξεχωριστά. Η προσπάθεια του Γιώργου και μέσα από τις ταινίες του και μέσα απο το θεατρικό, όπου συνεργαστήκαμε – τον «Πλατόνοφ» – τείνει προς αυτήν την κατεύθυνση. Εγώ έτσι το αντιλαμβάνομαι γιατί με ενδιαφέρει πολύ πώς διαχωρίζεται ο λόγος από το σώμα ή πώς συνυπάρχουν σε μια παράλληλη πορεία. Εκεί…δεν ξέρω…ανακαλύπτω κάτι που έχει ενδιαφέρον, που μου κάνει.

in.gr: Η συνεργασία σου με τον Λάνθιμο τί σου έχει δώσει και σε ανθρώπινο και σε καλλιτεχνικό επίπεδο;

Α.Σ.: Επειδή ο κινηματογράφος και το θέατρο είναι δύο διαφορετικά πράγματα, προσπαθώ να κρατάω ορισμένες εντυπώσεις για τον κινηματογράφο και άλλες για το θέατρο…ο Λάνθιμος με έχει κάνει να αισθάνομαι ότι δεν χρειάζεται πάντα να βάζεις συγκεκριμένα «φίλτρα» για να προσεγγίσεις έναν χαρακτήρα. Παίζει ρόλο γι’αυτόν η προσωπικότητα του ίδιου του ηθοποιού, δεν προσπαθεί να «πάει» η προσωπικότητα του ανθρώπου προς τον ρόλο απλά να έχουν αυτοί η δύο μια συγγένεια…

in.gr: Και διάλεξε εσένα για τον ρόλο του «Mont Blanc»;

Α.Σ.:(γέλια)

in.gr: Πρέπει να ομολογήσω πως έχει φαντασία!

in.gr: Πώς ήταν η διαδικασία των γυρισμάτων; Το περιορισμένο budget δυσκολεύει τα πράγματα για τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς;

Α.Σ.: Εμένα μου αρέσουν τέτοιου είδους καταστάσεις. Είναι πιο ωραίο να είναι μικρό το συνεργείο, είναι πιο ευέλικτο, επικρατεί περισσότερη ησυχία στα γυρίσματα, αρχίζει ο άλλος να καταλαβαίνει πιο γρήγορα πώς εσύ θέλεις να δουλέψεις. Συνήθως αυτό συμβαίνει όταν δεν υπάρχει budget! Όπως τώρα! Καλό θα ήταν βέβαια και να υπάρχει budget και να είναι μικρή η ομάδα!

in.gr: Το επίκεντρο της ταινίας του Λάνθιμου είναι ο θάνατος ή τα συναισθήματα των ανθρώπων, ο πόνος, η μοναξιά, ο αποχωρισμός;

Α.Σ.: Όλα αυτά είναι μικροί θάνατοι…και ο αποχωρισμός, είναι ένας στιγμιαίος θάνατος. Έτσι κι αλλιώς.

in.gr: Η ιδέα της αντικατάστασης των ανθρώπων όμως είναι σοκαριστική…

Α.Σ.: Είναι περίεργο, δε λέω…Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Υπήρξαν όμως πραγματικές αγγελίες που έλεγαν κάτι τέτοιο! Έχουν δημοσιευτεί και στην Ελλάδα…

in.gr: Βρήκες δηλαδή αναφορές του ρόλου σου και του σεναρίου στην πραγματική ζωή; Ήρθαν στο μυαλό σου άνθρωποι που θα έκαναν ή θα ζητούσαν κάτι ανάλογο;

Α.Σ.: Όχι, αλλά σε μία μικρότερη κλίμακα, είδα πώς συμπεριφέρεται ο άνθρωπος. Όταν για παράδειγμα νιώσεις μία αποκοπή, θέλεις μία αντικατάσταση. Αν είσαι γυναίκα βγαίνεις, μπορεί να πας να ψωνίσεις, να συναντηθείς με φίλους. Όταν χωρίσεις, θέλεις να βγεις έξω, να πας σε πάρτι με φίλους, να γνωρίσεις άλλους ανθρώπους, να φλερτάρεις, να μπεις σε μια διαδικασία…θέλεις να το αντικαταστήσεις με κάτι.
Γενικότερα νομίζω ότι άνθρωπος αποφεύγει να αισθανθεί τις συνέπειες μιας αποκοπής, οι οποίες μακροχρόνια, θα του ήταν ίσως περισσότερο ωφέλιμες. Είναι προσωπική μου άποψη, αλλά πιστεύω ότι προτιμά να καλύπτει τις πρόσφατες «απώλειες» με ένα καινούριο απόκτημα…

in.gr: Είναι όμως άρρωστο αυτό…

Α.Σ.: Είμαστε άρρωστοι! Αν ήμασταν ισορροπημένοι δεν θα ζούσαμε πιστεύω έτσι. Είμαστε εντελώς ανισόρροποι!

in.gr: Ίσως γι’ αυτό επέλεξε ο σκηνοθέτης τον χώρο της νοσηλείας, των νοσοκομείων…είναι άλλος ένας συμβολισμός ίσως;

Α.Σ.: Άνετα θα μπορούσε, γιατί όχι; Είναι όμως μια δική σου ανάγνωση…

in.gr: Εσύ πώς σχολιάζεις τη συζήτηση περί της «πατρότητας» του σεναρίου και της σχέσης που έχει – αν έχει – με το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη;

Α.Σ.: Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και με τον Κυνόδοντα. Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το περίεργο…ακόμη κι αν ισχύει αυτό – δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και ούτε πιστεύω ότι το διάβασε ο Γιώργος και του ήρθε η ιδέα – αλλιώς θα το κοινοποιούσε αυτό, δεν υπάρχουν τέτοια θέματα…νομίζω ότι για άλλη μια φορά είναι κάτι κακοπροαίρετο. Αν πάλι δεν βγαίνει κακοπροαίρετα, μπορείς να κάνεις μια κουβέντα και να πεις ότι δεν υπάρχει παρθενογέννεση, έτσι κι αλλιώς, απλά υπήρξε μια ιδέα και εξελίχθηκε. Πάντως δεν το είχα ακούσει, τώρα το ακούω πρώτη φορά…

in.gr: Στις μέρες μας, που όλοι ζούμε καθημερινά δύσκολες καταστάσεις, γιατί θα έλεγες ότι πρέπει να δούμε αυτήν την ταινία;

Α.Σ.: Εγώ θα πήγαινα γιατί πιστεύω ότι, ίσως σε μεγαλύτερη κλίμακα, αποτυπώνει σε πόσο λάθος κατεύθυνση οδηγούμαστε. Όπως σε ένα όνειρο, σε έναν εφιάλτη βλέπεις ένα τασάκι που δεν χωράει στο δωμάτιο και νιώθεις ότι έχει πολλά τσιγάρα…απλά γίνεται μια μεγέθυνση της κατάστασης στην οποία οδηγούμαστε.
Αισθάνομαι ότι, έτσι κι αλλιώς, ο καθένας λίγο πολύ είναι άρρωστος και ότι χρειάζεται να παλέψει για να θεραπευτεί, άλλος πολύ, άλλος λιγότερο…

in.gr: Αυτόν τον καιρό ετοιμάζεσαι και για μια θεατρική παράσταση αν δεν κάνω λάθος: «Ο Ιβάν και τα Σκυλιά».

Α.Σ.: Ναι, ξεκινά σχεδόν παράλληλα με την ταινία. Είναι ένας μονόλογος και αφορά ένα τετράχρονο παιδί, στη Ρωσία, τη δεκαετία του ’90, στη Μόσχα, που φεύγει από το σπίτι του και ζει κάποια χρόνια στο δρόμο με μια αγέλη σκύλων. Ουσιαστικά είναι μια μαρτυρία – αφήγηση για το τι συνέβη αυτά τα χρόνια…

in.gr: Σκληρό θέμα και πάλι…έχει αναλογίες με τον ρόλο σου στις Άλπεις;

Α.Σ.: Η σκληρότητα είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου…είναι όμως ένας τελείως διαφορετικός ρόλος…

in.gr: Έχεις αγωνία για την παραπέρα σου πορεία;

Α.Σ.: Αν αγωνιώ ε; Προσπαθώ να σκέφτομαι ότι, αν δεν πεθάνω αύριο, κάτι μπορεί να κάνω…γιατί μπορεί και να πεθάνω, επομένως…να μην κάνω απολύτως τίποτα! Προσπαθώ να διατηρώ μια μνήμη θανάτου…είναι κάτι που απέκτησα τα τελευταία χρόνια…

Τζένη Παπαγεωργίου