Ένα οικογενειακό χρονικό, μια ρομαντική αυτοβιογραφία, και ο ήρωας, μυθοποιημένη εκδοχή του ίδιου του σκηνοθέτη. Αλλά και οι λήψεις της ταινίας είναι εξ ίσου πραγματικές: οι λαϊκές γειτονιές του βόρειου Παρισιού. Ο Αντουάν Ντουανέλ είναι δεκατριών χρονών και ζει στο Παρίσι, με τους γονείς του. Η αδιαφορία των γονιών και η αυταρχική συμπεριφορά των καθηγητών […]
Ένα οικογενειακό χρονικό, μια ρομαντική αυτοβιογραφία, και ο ήρωας, μυθοποιημένη εκδοχή του ίδιου του σκηνοθέτη. Αλλά και οι λήψεις της ταινίας είναι εξ ίσου πραγματικές: οι λαϊκές γειτονιές του βόρειου Παρισιού.
Ο Αντουάν Ντουανέλ είναι δεκατριών χρονών και ζει στο Παρίσι, με τους γονείς του. Η αδιαφορία των γονιών και η αυταρχική συμπεριφορά των καθηγητών του στο σχολείο, προκαλεί στον Αντουάν, ο οποίος ονειρεύεται την ελευθερία της θάλασσας, μια τάση φυγής από το καταπιεστικό, σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον. Έτσι, μετά από πολλές περιπέτειες, ανάμεσα στις οποίες και ο εγκλεισμός του στο αναμορφωτήριο, κατορθώνει να φθάσει επιτέλους στην θάλασσα…
Η ταινία αυτή θεωρείται το πρώτο δείγμα του κινήματος της nouvelle vague (το «νέο κύμα» του γαλλικού κινηματογράφου) αν και υπάρχουν πολλές ενστάσεις, μιας και ταινίες όπως το “La Point Courte” της Ανιές Βαρντά και το “Le Beau Serge” του Κλωντ Σαμπρόλ είναι προγενέστερες της. Σήμερα επίσης είναι αρκετά της μόδας ο ισχυρισμός ότι ο Τρυφώ ήταν ο πιο συντηρητικός του κινήματος, όμως ξεχνάμε ότι στόχος της nouvelle vague ήταν να αντιταχθεί στην παράδοση.
Ο Τρυφώ, ο Γκοντάρ, ο Ρενέ, ο Ρομέρ, ο Ριβέτ ήθελαν να συλλάβουν με μια «ποιητική» ματιά την πραγματική ζωή, θέλοντας να αναβιώσουν την παράδοση των γαλλικών φιλμ της δεκαετίας του ’30 που είχε διακοπεί από τον πόλεμο. Ήταν ένας τρόπος να αντιδράσουν στην αποσύνθεση και τη στασιμότητα των επιτηδευμένων ταινιών «ποιότητας» που κυριαρχούσαν στη Γαλλία στη δεκαετία του ’50 (ως κριτικός μάλιστα ο Τρυφώ είχε γράψει «…Ξεσηκωθείτε ενάντια στο γαλλικό σινεμά, σπάστε τα καθίσματα όταν έρχεστε αντιμέτωποι με τόσο προσβλητικά φιλμ…»), αναζητώντας την απλότητα και την αμεσότητα των φιλμ των Ζαν Ρενουάρ, Ζαν Βιγκό και Ρενέ Κλερ.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες είναι ένα ποιητικό έργο που ο Σολωμός δεν τελείωσε ποτέ - όπως δεν τελείωσε ποτέ τα περισσότερα έργα του.
Η ταινία, που ολοκληρώθηκε πρόσφατα έπειτα από τρία χρόνια παραγωγής φέρνει και πάλι στο προσκήνιο το πιο κρίσιμο ζήτημα του καιρού μας: την κλιματική κρίση. Το Mankind’s Folly έρχεται στον κινηματογράφο Δαναό για δύο μόνο προβολές το Σάββατο 17 & την Κυριακή 18 Ιανουαρίου.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Παρασκευή 16.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/yann-allegre-_JXeqmjpVSk-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442