Μία ταινία για την αστική βία, με φόντο το Παρίσι, από τον σπουδαίο Γάλλο σκηνοθέτη Ματιέ Κασοβίτς. Σε επανέκδοση με καινούργιες κόπιες. Ένα τυπικό γαλλικό, παριζιάνικο προάστιο – συγκρότημα κρατικών κατοικιών, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, ξυπνά ένα πρωί σε κατάσταση πολιορκίας. Τα παιδιά του Bluebell συγκρούονταν όλη τη νύχτα με την αστυνομία. Η αιτία, ένα 16άχρονο […]
Μία ταινία για την αστική βία, με φόντο το Παρίσι, από τον σπουδαίο Γάλλο σκηνοθέτη Ματιέ Κασοβίτς. Σε επανέκδοση με καινούργιες κόπιες.
Ένα τυπικό γαλλικό, παριζιάνικο προάστιο – συγκρότημα κρατικών κατοικιών, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, ξυπνά ένα πρωί σε κατάσταση πολιορκίας. Τα παιδιά του Bluebell συγκρούονταν όλη τη νύχτα με την αστυνομία. Η αιτία, ένα 16άχρονο αγόρι, ο Abdel Ichah, κινδυνεύει να πεθάνει, μετά από τον άγριο ξυλοδαρμό που υπέστη από αστυνομικό, κατά την ανάκριση. Μια ακόμη, περίπτωση χρήσης άλογης αστυνομικής βίας. Ανάμεσα σ’ αυτά τα παιδιά που τα τυφλώνει το μίσος για το σύστημα, είναι και ο Hubert, ο Said και ο Vinz. Αυτή είναι η πιο σημαντική μέρα της ζωής τους. Γιατί δεν είναι μόνο τρεις, αλλά τέσσερις…
Ο Kassovitz με τη στιλιστική σκηνοθετική του οπτική, απογειώνει τις εικόνες του μερικά μέτρα ψηλότερα από τον περιορισμένο σύγχρονο κινηματογραφικό ορίζοντα. Με μια ευέλικτη, ανάλαφρη και «μετωπική» κάμερα, η οποία μετατρέπεται σε πούπουλο μα και στιλέτο, ακολουθεί τους ήρωες σαν τη σκιά τους και συλλαμβάνει την οργή και την ένταση γύρω και ανάμεσά τους. Τους ορίζει μέσα από τη δική τους, άμεση και καθημερινή γλώσσα, τους ντύνει με μια επιθετική και γεμάτη ρυθμό μουσική, συλλαμβάνει τις χιουμοριστικές στιγμές αλλά και τις δραματουργικές εντάσεις και αφήνει το σασπένς να κυκλοφορεί ανάμεσά τους, στο σχήμα ενός περίστροφου Σμιθ Εντ Γουέσον το οποίο περιμένει τη στιγμή που θα εκπυρσοκροτήσει. Με αυθεντικότητα, πρωτοτυπία, πάθος, σοβαρότητα μα και πρόκληση το Μίσος κρατά αυθεντική τη συγκίνηση περνώντας μέσα από το στυλ και ο Kassovitz δοκιμάζει τη δύναμη της ταινίας του σπρώχνοντάς τη ως τα όριά της.
Δήλωση του Σκηνοθέτη για την ταινία
«Δε χρειάστηκε να αναρωτηθώ, όπως οι περισσότεροι, γιατί αυτά τα παιδιά αρπάζουν τα περίστροφα και πυροβολούν περαστικό μπάτσο. Το ένιωσα. Η βία κυκλοφορεί ελεύθερα σε κάθε μεγάλη πόλη. Την αισθάνεσαι, τη βλέπεις στα μάτια των βιαστικών που σε προσπερνούν. Ξέρετε γιατί; Επειδή το καζάνι είναι μικρό. Επομένως ανοίγεις το καπάκι και κάποιοι πετάγονται έξω σαν φυσαλίδες». Και αλλού: «Οι άνθρωποι βλέπουν στο Παρίσι την πόλη του έρωτα και του φωτός. Όμως, όσο υπάρχει αγάπη υπάρχει και μίσος, όπου υπάρχει φως υπάρχει και σκοτάδι. Δε θέλω ο κόσμος να δει την ταινία ως αντι-μπατσική, αλλά ως ενάντια σε κάθε μορφή αστυνόμευσης. Στη Γαλλία εκπαιδεύουν τους μπάτσους επί έξη μήνες και μετά τους δίνουν ένα πιστόλι και τους αμολάνε στο δρόμο. Δεν πιστεύω πως αυτό είναι αρκετό. Το φιλμ δεν είναι αντι-αστυνομικό. Αν και πιστεύω πως όταν κάποιος θέλει να γίνει αστυνομικός, τότε έχει πρόβλημα».
«Μισώ να εξαναγκάζομαι να παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά, απογοητεύοντας όσους δεν με παίρνουν στα σοβαρά. Μισώ όλους αυτούς που σταματούν στις κυλιόμενες σκάλες κι αφήνουν τον εαυτό τους να παρασύρεται μηχανικά. Μισώ τους ανθρώπους που κοιτούν μόνο τη δουλειά τους. Μισώ τους φοιτητές που διαδηλώνουν, και διαμαρτύρονται για κείνους τους «εξεγερμένους», και που προσπαθούν να τους σπάσουν τις διαδηλώσεις.
Μισώ τη δημαγωγική στάση που συνδέεται με τα γκέτο των προαστίων. Μισώ τη σικορέ και τα ανάμεικτα λαχανικά. Μισώ τους ηλίθιους που θεωρούν ότι Το Μίσος είναι μια ταινία για τη ραπ μουσική. Μισώ όσους, με το πρόσχημα της ενασχόλησης με ένα σοβαρό θέμα, αυτόματα το καθιστούν λυπηρό και ηθικολογούν.
Μισώ τους βλάκες που, χτυπώντας σε φιλικά στον ώμο, σου λένε, «Υπέροχη ταινία» ενώ πιστεύουν το αντίθετο (ή δεν το έχουν δει καν). Μισώ τα πολιτικώς ορθά σλόγκαν. Μισώ τον κόσμο που διαδηλώνει κατά του AIDS. Μισώ να βάζω το «εγώ» στην αρχή κάθε φράσης μου. Μισώ τους δημοσιογράφους που θα μεταφέρουν μόνο τη φράση “ανάμεικτα λαχανικά” μόνο και μόνο επειδή είναι αστείο. Μισώ να γράφω επιστολές ενδιαφέροντος. Κι όμως είμαι λευκός και ζω στο Παρίσι. Δεν έχω κανέναν λόγο να μισώ. Τώρα, προσπαθήστε να φανταστείτε τι συμβαίνει στο μυαλό ενός απ’ τους νέους που ζουν στα γκέτο των προαστίων όταν ένας φίλος τους, πυροβολείται στο κεφάλι από έναν αστυνομικό.»
Mathieu Kassovitz
Βραβείο καλύτερης Σκηνοθεσίας Φεστιβάλ Καννών 1995 Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Μοντάζ, Καλύτερης Παραγωγής 1995 Βραβείο Λυμιέρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερης Ταινίας 1996
Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες είναι ένα ποιητικό έργο που ο Σολωμός δεν τελείωσε ποτέ - όπως δεν τελείωσε ποτέ τα περισσότερα έργα του.
Η ταινία, που ολοκληρώθηκε πρόσφατα έπειτα από τρία χρόνια παραγωγής φέρνει και πάλι στο προσκήνιο το πιο κρίσιμο ζήτημα του καιρού μας: την κλιματική κρίση. Το Mankind’s Folly έρχεται στον κινηματογράφο Δαναό για δύο μόνο προβολές το Σάββατο 17 & την Κυριακή 18 Ιανουαρίου.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Σάββατο 17.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/tamara-badran-H94-jtvjess-unsplash-1-315x220.jpg)
![Η Σέινμπαουμ ζήτησε από τις ΗΠΑ να μειώσουν την ζήτηση ναρκωτικών ανάμεσα στους νέους [Βίντεο]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/sheinbaum321-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442