Pirates of the Caribbean: Dead Man΄s Chest – Κριτική

Εάν έπρεπε να περιγράψουμε με δυο λέξεις το φιλμ που άρχισε να προβάλλεται κατακαλόκαιρο και αναδείχθηκε σε πρωταγωνιστή των εισιτηρίων για το 2006, θα λέγαμε «χορταστικό θέαμα». Πράγματι, οι νέες περιπέτειες των ηρώων που γνωρίσαμε πρώτη φορά το 2003, με την «Κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού», τα έχουν όλα: Δράση, γέλιο, σαματά, ατμοσφαιρική φωτογραφία, εξωτικές τοποθεσίες και εντυπωσιακές οφθαλμαπάτες. Στον πυρήνα του το έργο είναι αφελές και μονοδιάστατο. Όμως, ως προς ορισμένα επιμέρους στοιχεία (ευρήματα, χαρακτήρες, παραμυθένια διάσταση στα δρώμενα) η ταινία είναι τόσο καλοφτιαγμένη που σε κρατά καρφωμένο στην οθόνη δύο και κάτι ώρες.
Η υπόθεση είναι δοσμένη κατά τρόπο μπερδεμένο, πιθανότατα για να διατηρείται ένα υποτυπώδες σασπένς: Λίγο προτού παντρευτούν ο Γουίλ και η Ελίζαμπεθ συλλαμβάνονται και οδηγούνται στη φυλακή, όπου αντιμετωπίζουν την ποινή του θανάτου. Πρόκειται για κόλπο του λόρδου Μπέκετ, ο οποίος υπόσχεται αμνηστία στους δύο νέους, εάν ο Γουίλ του φέρει την πυξίδα που έχει στην κατοχή του ο Τζακ Σπάροου. Στο μεταξύ, ο Σπάροου συνειδητοποιεί ότι έχει πουλήσει την ψυχή του στον Ντέιβι Τζόουνς, τον καπετάνιο του πλοίου-φάντασμα «Ιπτάμενος Ολλανδός». Ο μόνος τρόπος να διαπραγματευτεί τα δεσμά του είναι να βρει ένα σεντούκι. Μέσα σε αυτό βρίσκεται η καρδιά του καταραμένου καπετάνιου, που ο ίδιος ο Τζόουνς ξερίζωσε για να μην ερωτευτεί ποτέ πια. Στην πορεία αποκαλύπτεται ότι το ίδιο αντικείμενο θέλει να αποκτήσει και ο λόρδος Μπέκετ, για λογαριασμό της East India Company…
Η φιγούρα του Σπάροου, όπως τη διαμόρφωσε ο Τζόνι Ντεπ ήδη από την πρώτη ταινία, οδηγεί και εδώ την κούρσα. Με το περιπαικτικό βλέμμα και με μια αδιόρατη αβρότητα στις κινήσεις του παραμένει ένας χαρακτήρας απολαυστικός πότε ως θεός μιας φυλής κανίβαλων, πότε ως φανφαρόνος και πότε ως άγαρμπος ερωτύλος. Γύρω του κινούνται οι υπόλοιποι ήρωες του σεναρίου. Χάρη στους Ευρωπαίους ηθοποιούς διατηρούν τις ισορροπίες ανάμεσα στο ρεαλισμό και την καρικατούρα, συνθέτοντας μια τοιχογραφία που την αποτελούν ευγενείς, τύποι των λαϊκών τάξεων και πειρατές. Και μια προειδοποίηση: Η ταινία δεν έχει φινάλε. Η δράση σταματά σε κρίσιμο σημείο και οι συντελεστές κλείνουν ραντεβού στο θεατή για το τρίτο και τελευταίο μέρος. Γυρίστηκε αμέσως μετά το «νούμερο 2» και προβλέπεται να προβληθεί στις αίθουσες το Μάιο του 2007.
Η ευρωπαϊκή ψηφιακή έκδοση διαθέτει την καλύτερη δυνατή ποιότητα που μπορεί να έχει ένα DVD. Από τα πρώτα κιόλας πλάνα η αναμορφική εικόνα δείχνει κρυστάλλινη, με κορυφαία ανάλυση, με εξαιρετική απόδοση της ατμοσφαιρικής φωτογραφίας του Ντάριους Βόλσκι και με άριστη αίσθηση του τρισδιάστατου. Η ίδια εντύπωση διατηρείται στο μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος, είτε πρόκειται για ημερήσιες λήψεις (εκτυφλωτικός ο ήλιος της Καραϊβικής) είτε για εσωτερικό χώρων, που υποτίθεται ότι φωτίζονται από κεριά και πυρσούς, είτε για σύνθετα πλάνα (ψηφιακό φόντο με πραγματική λήψη). Στις σκηνές των βάλτων (νύχτα με ομίχλη σε πράσινη περιοχή) παρατηρείται ένας κορεσμός χρωμάτων, που ωστόσο ελάχιστα ενοχλεί. Η μπάντα είναι χορταστική. Μολονότι μια μείξη DTS θα έδινε άλλον αέρα στο… συνωστισμό των ηχητικών εφέ, το εξακάναλο Dolby καταφέρνει να αποδώσει μια άριστη αίσθηση περιβάλλοντος χώρου και παράλληλα μια ευρεία γκάμα συχνοτήτων – από την κλαγγή των σπαθιών έως τους κανονιοβολισμούς.
Συνοδευτικό υλικό (με ελληνικούς υπότιτλους) περιέχουν αμφότεροι οι δίσκοι. Στον πρώτο υπάρχει ένα φιλμάκι με γκάφες των ηθοποιών και η μπάντα με τα σχόλια των σεναριογράφων Τεντ Έλιοτ και Τέρι Ρόσιο (οι σχετικοί με τα σχόλια ελληνικοί υπότιτλοι εμφανίζονται αυτόματα εάν επιλέξετε Commentary on). Ο κύριος όγκος των έξτρα βρίσκεται συγκεντρωμένος στο δεύτερο DVD και χωρίζεται σε θεματικές ενότητες με χρονολογική σειρά. Το ντοκιμαντέρ «Charting the Return» εστιάζει στην προετοιμασία για τα γυρίσματα, όταν το στούντιο ανακοίνωσε στον παραγωγό και στο σκηνοθέτη ότι πρόκειται να γυρίσουν, όχι μία αλλά δύο συνέχειες των «Πειρατών». Παρακολουθούμε τις πρώτες συζητήσεις, τις ετοιμασίες, τα πρώτα σκίτσα, τις συσκέψεις με τους επικεφαλής των ομάδων εργασίας, τη συγγραφή του σεναρίου και την εξέλιξη του στόρι με εμβόλιμες σκηνές, το ρεπεράζ (αναζήτηση χώρων για τα γυρίσματα) και την εκπαίδευση των κασκαντέρ. Ακολουθεί σειρά από φιλμάκια με θέμα τα γυρίσματα (δυσκολίες σε συγκεκριμένες τοποθεσίες, εκπαίδευση των ηθοποιών για τις ξιφομαχίες, τα γυρίσματα με τα κλουβιά από ανθρώπινα κόκαλα κ.ά.). Μέσα από ένα έξυπνο μενού παρουσιάζεται αναλυτικά η μεταμόρφωση του Τζόνι Ντεπ σε Τζακ Σπάροου (μακιγιάζ, ρούχα, αξεσουάρ), ενώ εντυπωσιακή είναι και η δημιουργία των εφέ. Βλέπουμε τους… μάγους της ILM (Industrial Light & Magic) να ψηφιοποιούν τον ηθοποιό Μπιλ Νάι και να δημιουργούν το περίεργο πλάσμα με τις φολίδες στο πρόσωπο και τα κυματιστά γένια. Σε άλλο φιλμάκι αποκαλύπτονται οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν ώστε να είναι πειστικό το Κράκεν, το τέρας με τα πλοκάμια, ειδικά στη σκηνή που κόβει το καράβι στα δύο. Σε χωριστή ενότητα («A Producer’s Photo Diary») ο παραγωγός Τζέρι Μπρουκχάιμερ μιλά κυρίως για τους ηθοποιούς με τους οποίους συνεργάστηκε.
Το πρόσθετο υλικό ολοκληρώνεται με στιγμιότυπα από την πρεμιέρα του φιλμ και με μια μικρή περιήγηση στους «Πειρατές της Καραϊβικής» της Disneyland. Μετά την επιτυχία της πρώτης ταινίας, η συγκεκριμένη ατραξιόν προσαρμόστηκε ανάλογα, έτσι ώστε ο επισκέπτης να βλέπει σκηνές που υπήρχαν και στην κινηματογραφική παραγωγή. Το εμπορικό δαιμόνιο σε όλο του το μεγαλείο…