House of Flying Daggers (Shi mian mai fu) – Κριτική

Στην Κίνα του 9ου μ.Χ. αιώνα η δυναστεία των Τανγκ βρίσκεται σε παρακμή. Οι τοπικοί άρχοντες έχουν αποκτήσει ισχύ. Μια μυστική οργάνωση που αποκαλείται «Οίκος των Ιπτάμενων Στιλέτων» πολεμά τη διαφθορά της εξουσίας. Οι Αρχές δεν γνωρίζουν το παραμικρό για τα Ιπτάμενα Στιλέτα έως ότου μαθαίνουν ότι μια τυφλή χορεύτρια μπορεί να τους οδηγήσει στο μέρος όπου κρύβονται τα μέλη της παράνομης αυτής αδελφότητας. Η Μέι συλλαμβάνεται, αλλά αρνείται να δώσει την παραμικρή πληροφορία. Έτσι ο αστυνομικός Λίο συλλαμβάνει ένα σχέδιο: Αναθέτει στον υφιστάμενό του, Τζιν, να βοηθήσει τη Μέι να αποδράσει και να της εξομολογηθεί ότι δήθεν είναι ερωτευμένος μαζί της. Η κοπέλα θα τον εμπιστευθεί και θα τον οδηγήσει στη μυστική οργάνωση. Όντως, η Μέι εμπιστεύεται τον Τζιν. Όμως, όταν φθάνουν στα μέρη όπου έχουν καταφύγει τα Ιπτάμενα Στιλέτα, οι εκπλήξεις και οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη.
Όσοι είναι εξοικειωμένοι με την ελληνική δημοτική παράδοση θα αντιληφθούν αμέσως ότι ο Κινέζος σκηνοθέτης μετέφερε στην οθόνη μια ιστορία που μοιάζει με τα δικά μας αφηγηματικά τραγούδια, τις λεγόμενες παραλογές. Το οδοιπορικό των εραστών, τα κατορθώματα και η μονομαχία στο φινάλε (κατά τη διάρκεια της οποίας αλλάζει η εποχή από τη μια στιγμή στην άλλη) παραπέμπουν σε μύθους που ακροβατούν ανάμεσα στο νατουραλιστικό και το φανταστικό στοιχείο. Το στόρι δεν είναι τόσο ισχυρό όσο στον «Ήρωα». Εντούτοις, τα εκπληκτικά τοπία, η φωτογραφία, ο σχεδιασμός του ήχου και σκηνές ανθολογίας, όπως η μάχη στο δάσος με τα μπαμπού και το Παιχνίδι της Ηχούς, ανεβάζουν κατακόρυφα την αδρεναλίνη και κάνουν παραγωγές σαν το «Τίγρης και Δράκος» (που τόσο μας εντυπωσίασε πριν από μερικά χρόνια) να μοιάζουν με… κινέζικα παιχνιδάκια.
Η ελληνική έκδοση ακολουθεί τη λογική της διπλής κυκλοφορίας. Μονός δίσκος για ενοικίαση (διατίθεται ήδη στα βιντεοκλάμπ) και μια Ειδική Έκδοση για συλλέκτες. Είδαμε το DVD που ενοικιάζεται. Η εικόνα είναι συναρπαστική. Σε αντίθεση με τα ψεύτικα, «λουστραρισμένα» πλάνα που βλέπουμε σε ορισμένα DVD (κυρίως σε σύγχρονες περιπέτειες), εδώ έχουμε τη ζωντάνια και τη φυσικότητα της κινηματογραφικής προβολής. Το αναμορφικό κάδρο διαθέτει στέρεα υφή (άριστη απόδοση της ομίχλης), πάρα πολύ καλή λεπτομέρεια και προπάντων φυσικά χρώματα. Το πράσινο, στη σκηνή της μάχης που διαδραματίζεται στο δάσος με τα μπαμπού, αποδίδεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Το ίδιο ισχύει για τις αποχρώσεις της γης ή της βλάστησης σε άλλα τοπία, για το χιόνι στα δέντρα (στην τελική αναμέτρηση), αλλά και για τη σεκάνς στο Σπίτι των Απολαύσεων όπου η διακόσμηση στις μεμβράνες των τυμπάνων και στους εξώστες αποτελείται από μυριάδες χρωματιστά λουλουδάκια.
Η μπάντα είναι εξίσου συναρπαστική. Ήδη από την αρχή του έργου το «Παιχνίδι της Ηχούς» σε καθηλώνει. Τα ξερά φασόλια εκτοξεύονται προς όλες τις κατευθύνσεις, τα υφάσματα που ξεδιπλώνει η χορεύτρια χτυπούν τα τύμπανα αριστερά και δεξιά, το θρόισμα από τις χάντρες περικυκλώνει το θεατή, ενώ το εύρος των συχνοτήτων από τις μεμβράνες των κρουστών που πάλλονται προκαλεί δέος. Την ίδια εξαιρετική αίσθηση περιβάλλοντος χώρου, έχει κανείς και στις σκηνές των συγκρούσεων, ειδικά στο δάσος, όπου τα μυτερά σαν δόρατα καλάμια μπαμπού εκτοξεύονται δώθε κείθε. Η μπάντα Dolby στέκει… στο ύψος της. Πιστεύουμε ωστόσο ότι το DTS ενδείκνυται περισσότερο για ένα φιλμ με τόσο πλούσιο και καλοσχεδιασμένο ήχο.
Από το πρόσθετο υλικό αξίζει να παρακολουθήσει κανείς το 45λεπτο «Making of». Πέρα από το κλασικό παρασκήνιο, ακούμε το σκηνοθέτη να λέει ότι κέντρο βάρους της ταινίας του δεν είναι οι εντυπωσιακές χορογραφίες, αλλά η τραγική ερωτική ιστορία. Ο Aντι Λάου από την πλευρά του εξομολογείται ότι δεν τα πάει καλά με τις πολεμικές τέχνες. Τέλος, η Ζανγκ Ζιγί εξηγεί τις υψηλές επιδόσεις της στο «Παιχνίδι της Ηχούς»: Σε μικρή ηλικία είχε κάνει έξι χρόνια χορό. Τα υπόλοιπα έξτρα δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικά, ενώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η μπάντα με τα σχόλια του σκηνοθέτη, που συμπεριλαμβάνεται σε άλλες ευρωπαϊκές εκδόσεις, δεν έχει ανακοινωθεί για την ελληνική Special Edition.