Το πρώτο δισκογραφικό βήμα του Βρετανού Stephen Fretwell ακούγεται περισσότερο μεστό από εκείνο που θα περίμενε κανείς λαμβάνοντας υπόψη τα 23 χρόνια της ηλικίας του. Ο νεαρός τραγουδοποιός, αν και ήρθε σε επαφή με αρκετούς παραγωγούς, ανέλαβε τελικά ο ίδιος και αυτήν τη δουλειά, για να ηχογραφήσει στο περίφημο Abbey Road στούντιο το εξομολογητικό «Magpie». […]
Το πρώτο δισκογραφικό βήμα του Βρετανού Stephen Fretwell ακούγεται περισσότερο μεστό από εκείνο που θα περίμενε κανείς λαμβάνοντας υπόψη τα 23 χρόνια της ηλικίας του. Ο νεαρός τραγουδοποιός, αν και ήρθε σε επαφή με αρκετούς παραγωγούς, ανέλαβε τελικά ο ίδιος και αυτήν τη δουλειά, για να ηχογραφήσει στο περίφημο Abbey Road στούντιο το εξομολογητικό «Magpie». Στο ντεμπούτο του ο Fretwell προσπάθησε με αρκετή επιτυχία να συγκεράσει το μουσικό παρελθόν με το παρόν. Έβαλε, λοιπόν, στην έμπνευσή του τεράστιες δόσεις από τον ήχο του Bob Dylan και αξιοπρόσεκτες από εκείνον των Tim Buckley και Bob Seger, επιχειρώντας να τις ενσωματώσει στα σύγχρονα εκφραστικά δεδομένα των Coldplay, David Gray και Ed Harcourt. Το αποτέλεσμα, αν και δεν μπορεί να διεκδικήσει δάφνες προσωπικού τρόπου έκφρασης, είναι αξιοπρεπές και σίγουρα πολλά υποσχόμενο. Ειδικότερα τα τραγούδια «Play» και «Bad Bad You, Bad Bad Me» έχουν τόση δύναμη, που θα συγκινήσουν εξίσου τους νοσταλγούς των 60s και τους νεαρότερους ανήσυχους μουσικόφιλους.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα