Σε υπολογίσιμη δύναμη της εγχώριας μουσικής σκηνής εξελίσσεται ο Απ.Μπουλασίκης. Η νέα του δουλειά όχι μόνο είναι ανώτερη από το ντεμπούτο του άλμπουμ, αλλά προϊδεάζει για κάτι εξαιρετικό στο άμεσο μέλλον.Ο λόγος είναι και πάλι η ραχοκοκαλιά του εγχειρήματος: Στίχος που αφηγείται σύγχρονες ιστορίες, άλλοτε με ρομαντικές πινελιές και άλλοτε με πίκρα, με λέξεις προσεκτικά […]
Σε υπολογίσιμη δύναμη της εγχώριας μουσικής σκηνής εξελίσσεται ο Απ.Μπουλασίκης. Η νέα του δουλειά όχι μόνο είναι ανώτερη από το ντεμπούτο του άλμπουμ, αλλά προϊδεάζει για κάτι εξαιρετικό στο άμεσο μέλλον. Ο λόγος είναι και πάλι η ραχοκοκαλιά του εγχειρήματος: Στίχος που αφηγείται σύγχρονες ιστορίες, άλλοτε με ρομαντικές πινελιές και άλλοτε με πίκρα, με λέξεις προσεκτικά επιλεγμένες, αλλά και με κάποια λάθη (η Αθήνα λεγόταν «κλεινόν άστυ» και όχι «κλίνον άστυ»). Οι δεκατέσσερις ροκ μπαλάντες χαρακτηρίζονται από ποικιλία ως προς την ανάπτυξη των θεμάτων, από ιδέες και από έξυπνα φλερτ (το τραγούδι «Ανανανά» κλείνει το μάτι στον Σαββόπουλο), ενώ η ενορχήστρωση των Χρ.Κροκίδη και Α.Αποστόλου δίνει στα κομμάτια την ενέργεια που χρειάζονται. Εάν στη θέση της «μονολιθικής» φωνής του δημιουργού είχαμε έναν ερμηνευτή, να «παίξει» με το στίχο και να τον φωτίσει, ίσως να μιλούσαμε για ένα από τα καλύτερα ηλεκτρικά άλμπουμ των τελευταίων χρόνων.