Τη δεκαετία του 1960 η Ελλάδα ήταν μόδα. Τα «Παιδιά του Πειραιά» ακούγονταν σε όλο τον κόσμο. Φίρμες του ξένου τραγουδιού έλεγαν ελληνικά τραγούδια. Η Ύδρα και η Μύκονος ήταν στέκια του διεθνούς τζετ σετ. Τέλος, στη χώρα μας γυρίζονταν ουκ ολίγα αμερικανικά φιλμ. Παρ΄ όλα αυτά μια παραγωγή, βασισμένη σε γνωστό μυθιστόρημα του Νίκου […]
Τη δεκαετία του 1960 η Ελλάδα ήταν μόδα. Τα «Παιδιά του Πειραιά» ακούγονταν σε όλο τον κόσμο. Φίρμες του ξένου τραγουδιού έλεγαν ελληνικά τραγούδια. Η Ύδρα και η Μύκονος ήταν στέκια του διεθνούς τζετ σετ. Τέλος, στη χώρα μας γυρίζονταν ουκ ολίγα αμερικανικά φιλμ. Παρ΄ όλα αυτά μια παραγωγή, βασισμένη σε γνωστό μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, βρήκε κλειστές τις πόρτες των στούντιο. Γυρίστηκε, πουλήθηκε εκ των υστέρων στη Fox και… πήρε την εκδίκησή της, όταν στην απονομή των Όσκαρ του 1964 βρέθηκε με επτά υποψηφιότητες και απέσπασε τελικά τρία αγαλματίδια: Β΄ Γυναικείου Ρόλου, Σκηνικών και Φωτογραφίας. Στον «Αλέξη Ζορμπά» ο Μιχάλης Κακογιάννης πλάθει με χώμα και νερό το πορτρέτο ενός ανθρώπου που έχει μέσα του το Θεό και το Δαίμονα, που μπορεί να πατά στη γη την ίδια στιγμή που πετά στα σύννεφα, και που διασταυρώνεται με διαφορετικούς κόσμους: του ορθολογισμού (ο Βρετανός διανοούμενος), του πρωτογονισμού (το χωριό με τους νόμους της κλειστής κοινωνίας) και το «ενδιάμεσο» σύμπαν της ξεπεσμένης εταίρας, μαντάμ Ορτάνς. Ο Κουίν πραγματοποιεί την εμφάνιση της ζωής του, ενώ η πανέμορφη ασπρόμαυρη φωτογραφία, η μουσική του Θεοδωράκη και η αγέρωχη φιγούρα της Παπά έχουν συμβάλει στη δημιουργία μιας ταινίας που σήμερα δεν εντυπωσιάζει τόσο, αλλά δεν παύει να θεωρείται μικρό διαμάντι του παγκόσμιου σινεμά. Η ευρωπαϊκή Ειδική Έκδοση διαθέτει αναμορφικό κάδρο πολύ καλής ποιότητας (σωστά κοντράστ, ικανοποιητική ευκρίνεια σε σκοτεινές σκηνές) και μπάντα σε στερεοφωνικό ίχνος (όχι απόλυτη αίσθηση stereo). Τα σχόλια του σκηνοθέτη είναι υποτιτλισμένα στα ελληνικά και περιλαμβάνουν ιστορίες από τα γυρίσματα. Στα έξτρα υπάρχουν μεταξύ άλλων ένα 40λεπτο πορτρέτο του πρωταγωνιστή, από την τηλεοπτική σειρά «Biography», και μια μάλλον αστεία έναρξη (ο Κουίν με περούκα και γένια σκέφτεται ότι είναι ο Θεός) που ευτυχώς απορρίφθηκε.